Euro frustratie

Als tijdelijke bezoeker in Rome merk je niet direct dat een diepe economische crisis Italië in zijn greep houdt. Het leven in Roma Capitale lijkt zijn gewone uitbundige gang te gaan. Maar schijn bedriegt. Veel Italianen lijden onder een forse Euro-frustratie. Vooral de toenemende Europese invloed en de economische druk van de Noord-Europese landen onder leiding van Duitsland zit de Italianen hoog. Dat leidt zoals in Italië gebruikelijk tot een felle posterstrijd. Heel Rome hangt dan ook vol met posters over dit onderwerp. Maar slechts enkelen daarvan zijn zó overduidelijk als dit weinig frisse exemplaar hierboven.

Een keerzijde van Oxford

Wie naar Oxford komt verwacht veel studenten en statige academische gebouwen. Op deze blog zijn er een aantal voorbijgekomen. Wat je niet verwacht (althans Co niet) is het grote aantal daklozen en bedelende mensen dat je in Oxford op straat ziet, vaak bezig met de verkoop van de Big Issue, de daklozenkrant. Het duurde even voordat Co zich realiseerde dat de schrijnende armoede deels de keerzijde is van de rijkdom van de universiteit. Niet alleen zijn sommige daklozen gesjeesde studenten, ook trekt de relatieve rijkdom van de universitaire wereld armen aan en het houdt ook armoede in stand in Oxford.Wat je jezelf als lid van de academische gemeenschap niet zo snel realiseert is de mate waarin de universiteit een hypotheek legt op de stad. Letterlijk bijna. Als academicus lijkt de stad heel open, maar voor een buitenstaander is het een gesloten bolwerk: grote stukken van de binnenstad zijn afgesloten voor het publiek, academische paradijsjes met grote muren er om heen met puntig ijzerwerk er op. Dat veroorzaakt niet alleen een wij tegen zij-effect, maar het heeft ook direct invloed op de koopkracht van de 'normale' Oxforders. Een groot deel van de stad valt buiten de normale vastgoedmarkt: of het is college-terrein, of het gaat om gebouwen die als investering opgekocht zijn door een college. Dat gecombineerd met een redelijk koopkrachtige academische bevolkingsgroep leidt er toe dat de huizenprijzen in Oxford net zo hoog zijn als die in Londen.

Dat dit geen ontwikkeling is van vandaag en gisteren, is te zien aan de structuur van de binnenstad. Wie bijvoorbeeld de route volgt van de High Street via Queen's lane en New College Lane, kan een groot deel van de binnenstad doorkruizen zonder één normaal huis te zien: deze straten bestaan volledig uit collegegebouwen en vooral heel veel muren. Langs de High Street, van oudsher de belangrijkste straat van de stad, staat een beperkt aantal relatief bescheiden burgerhuizen ingeklemd tussen de academische paradepaardjes. Het gevolg is dat er veel kleine steegjes zijn waar de 'normale' mensen opeengepropt zaten (en soms nog zitten) in die hoekjes die door de universitaire gemeenschap overgelaten zijn.Nergens is deze oude structuur van achterbuurten (want dat zijn het eigenlijk: de oude armoedige buurtjes achter de statige huizen) nog zo goed zichtbaar als in het buurtje rondom de roemruchte pub de Turf Tavern: smalle straatjes, piepkleine huisjes en gewoeker met de ruimte in een buurtje waar je alleen in komt als je weet waar je het moet zoeken. Gelukkig zijn de echte sloppen gesaneerd, zodat de ondragelijke stank die dit soort buurten vroeger kenmerkte tot het verleden behoort. Maar daarmee is de armoede niet verdwenen uit Oxford, alleen verplaatst. Het armere deel van de bevolking moest in de jaren 50 en 60 verplicht verhuizen naar buurten als Blackbird Leys, een Oxfordse buurt die in de jaren 90 wereldnieuws werd door jeugdrellen en die nog steeds als één van de slechtste buurten in Engeland geldt.

Engelsen waarschuwen overal voor

De nationale Engelse hobby om voor werkelijk alles een waarschuwingsbord neer te zetten gaat heel ver. Langs de oevers van de Thames, in de buurt van Oxford zag Co dit bordje: 'Gevaar. Als de kade overstroomt niet gebruiken'. Zo'n bordje zie ik in de Koekstad nog niet standaard staan, alleen als de kade echt onderloopt. Ze zouden je hartelijke uitlachen.

Als Facebook er een dag uit ligt...

Kaco houdt al sinds april 2008 een blog bij met dank aan HJ. Co facebookt. Twitteren doen we niet, soms kijken we bij HJ en Krien. Co en Ka skypen dagelijks om contact te houden nu Co in Oxford zit. Het is bijzonder om te zien hoe snel de nieuwe media een verworven plek heeft gekregen in onze maatschappij. Toch vindt Ka dit filmpje wel een beetje raar en ergens confronterend. Iets om over te denken hoe we met elkaar kunnen en willen communiceren.

Geruststellende gedachte

Volgens Marike is Oxford een soort andere quantumdimensie: het is een academische wereld die half buiten de werkelijkheid lijkt te staan. Nu die onzekerheid eenmaal geïntroduceerd is, is het voor Co een geruststellende gedachte dat ze ook in Oxford bezig zijn met dezelfde problemen als in de Koekstad. Opgelost door mensen in oranje hesjes die stevig met beide benen op de grond staan. Geeft toch een vertrouwd gevoel.

Doodslag: doe eens normaal man...

Vanavond met JuMi naar Doodslag geweest. Echt een aanrader, wat een goeie Nederlandse film die ook nog eens oproept tot discussie. Mooie reactie van Miech: mooi lesje in beeldvorming.

Onderstaand een stukje uit de Wereld draait door, over de film en over de verhuftering in de samenleving ?!?

Na het zien van deze film denkt Ka: er is geen zwart / wit. Geen goed / fout. Geen loser / held. Alleen mensen die het samen met elkaar moeten rooien. Dit krijgen we het beste voor elkaar als we met begrip, met respect en op een vriendelijke manier met elkaar omgaan.

Een goed begin...

In de media wordt weer schande gesproken van de overlast, schade en misdragingen in de nacht van Oud en Nieuw. Natuurlijk is elke vernieling er één te veel, maar zeg eens eerlijk: hoeveel van u hebben zelf rechtstreeks te maken gehad met misdragingen en vernielingen in de nieuwjaarsnacht?

Het kan zijn dat de Koekstad een gunstige uitzondering is, maar hier liep het prima. In overleg kan heel veel. De groep jongeren die wat al te lawaaiierig op straat bleven feestvieren waren na een vriendelijk verzoek van Co (en een excuus van hun kant!) heel bereidwillig om het feest binnen voort te zetten. Bewoners en reinigingsbedrijf hebben samen het vuurwerk opgeruimd, zodat onze straat er de volgende dag weer prima uitzag. Een wijze les aan het begin van het jaar: een betere samenleving begint niet bij meer blauw op straat, cameratoezicht of lik-op-stuk. Een betere samenleving begint bij overleg tussen buren en een beetje onderling begrip.

Ben Ali Libi

Alles van waarde is weerloos. Het is een waarheid als een koe, maar wat het betekent voel je pas echt als je het aan een normaal mens kan koppelen. Kaco zag vanmorgen een documentaire op televisie over Willem Wilmink. Daarin kwam dit mooie gedicht voor over Ben Ali Libi, goochelaar voor bruiloften en partijen, die blijkbaar vermoord moest worden omdat hij de komst van het Duizendjarige Rijk in de weg zou staan:

Ben Ali Libi

Op een lijst van artiesten, in de oorlog vermoord,
staat een naam waarvan ik nog nooit had gehoord,
dus keek ik er met verwondering naar:
Ben Ali Libi. Goochelaar.

Met een lach en een smoes en een goocheldoos
en een alibi dat-ie zorgvuldig koos,
scharrelde hij de kost bij elkaar:
Ben Ali Libi, de goochelaar.

Toen vonden de vrienden van de Weduwe Rost
dat Nederland nodig moest worden verlost
van het wereldwijd joods-bosjewistisch gevaar.
Ze bedoelden natuurlijk die goochelaar.

Wie zo dikwijls een duif of een bloem had verstopt,
kon zichzelf niet verstoppen, toen er hard werd geklopt.
Er stond al een overvalwagen klaar
voor Ben Ali Libi, de goochelaar.

In 't concentratiekamp heeft hij misschien
zijn aardigste trucs nog wel eens laten zien
met een lach en een smoes, een misleidend gebaar,
Ben Ali Libi, de goochelaar.

En altijd als ik een schreeuwer zie
met een alternatief voor de democratie,
denk ik: jouw paradijs, hoeveel ruimte is daar
voor Ben Ali Libi, de goochelaar.

Voor Ben Ali Libi, de kleine schlemiel,
hij ruste in vrede, God hebbe zijn ziel.

In de documentaire vertelde Joost Prinsen over het gedicht en droeg het op indrukwekkende manier voor:


Verdorie, nu heb ik weer tranen in mijn ogen...

De schijn van eeuwigheid

Als de definitie van goede kunst is dat het mensen aan het denken zet, of zelfs een schok te weeg kan brengen, dan is het project Sluipweg, waarlangs de Dood heeft weten te ontsnappen van Hans van Houwelingen een goed kunstwerk. Het bestaat uit gerecyclede grafstenen van geruimde graven, die samen een sluipweggetje vormen over de buitenste omwalling van het Kunstfort Vijfhuizen, deel van de Stelling van Amsterdam. Alle stenen zijn vrijwillig afgestaan door de families van de overledenen.

Co heeft niets tegen het hergebruiken van grafstenen, maar wat hem schokte en aan het denken zette was de ouderdom van deze stenen. In zijn naïviteit had hij gedacht dat dit stenen zouden zijn die al tientallen jaren oud waren, afkomstig van graven die hun rol hebben vervuld: de tranen zijn gestold, het leed is afgesleten en de oude steen krijgt een nieuwe toekomst als kunstwerk.

Maar dat bleek niet zo te zijn. De meeste stenen zijn relatief nieuw: kindergraven uit de jaren 80, zodat je weet dat de ouders waarschijnlijk nog leven, een opa die nog geen vijftien jaar dood is, zelfs een 'liefhebbende echtgenoot' die pas in 2008 ontslapen is. Grafstenen suggereren een monument te zijn voor de eeuwigheid. Het sluipweggetje in Vijfhuizen confronteert je er keihard mee dat deze eeuwigheid steeds korter wordt.

Is het sluipweggetje daarmee een soort sensatiezucht? Misschien niet. Voor de betrokkenen is het misschien zelfs een manier om toch nog een zekere eeuwigheid te bereiken in deze tijd van huurgraven. Misschien kan een kunstwerk als dit ook een aanzet zijn om nieuwe manieren te zoeken om onze dierbare overledenen te herdenken. Niet meer in massieve koude steen, maar bijvoorbeeld met een herdenkingspagina op internet. Tenslotte leeft de nagedachtenis van de gemiddelde mens tegenwoordig langer voort op het wereldwijde web dan op de gemeentelijke begraafplaats.

Het Ambonezenbosje

Tijdens de rondrit met Beuk en Jol bezocht Kaco het Ambonezenbosje. Als een oase ligt het aan de Dollarddijk in de Carel Coenraadpolder, een agrarische uithoek van Groningen. Een bijzondere plaats met een weinig gelukkige geschiedenis: begonnen als werkverschaffingskamp vóór de oorlog, een Duitse luchtdoelbatterij in de oorlog, een interneringskamp voor NSB'ers na de oorlog en uiteindelijk vanaf 1950 tot ver in de jaren 60 een kamp voor Ambonezen die als voormalig KNIL-militairen na de overdracht van Nederlands-Indië naar Nederland kwamen. Allemaal zaken die met elkaar gemeenschappelijk hebben dat ze het liefst ver buiten de bewoonde wereld werden gehouden.

Vooral voor de Ambonezen moet het zuur zijn geweest. Stel je eens voor, dat je als Nederlands soldaat uit het rijk van Insulinde komt en dan met je familie 'gedumpt' wordt in de leegte van Groningen. Ver weg van alles, zonder eigen vervoer, telefoon of werk, volledig afhankelijk gemaakt van de bedeling. De bewoners waren sterk op elkaar aangewezen. De saamhorigheid was dan ook groot. Zo groot, dat veel bewoners bij elkaar wilden blijven toen het kamp uiteindelijk opgeheven werd. Door de regering werden ze met geweld uit het kamp verwijderd.

Direct na het vertrek van de Ambonezen is het kamp gesloopt en het huidige bos geplant. Van de barakken is niets meer terug te vinden. Alleen een informatiebord 'bewijst' dat ze er ooit geweest zijn.

De enige tastbare herinnering is één enkele betonnen paal van de omheining. Een paal die direct de associatie oproept met prikkeldraadversperringen, zoeklichten en sadistische kampcommandanten. Dat beeld klopt, in ieder geval voor de periode dat het een interneringskamp voor NSB'ers was, zo blijkt uit de geschiedenis van het Ambonezenbosje.

Het Ambonezenbosje is nu een verstilde plek. Een klein maar mooi natuurgebiedje. Maar toch, na alle associaties die het opriep had ons reisgezelschap ernstig de behoefte om na het bezoek even de muizenissen uit het hoofd te laten blazen. Daar was dit wonderlijke picknickbankje bovenop de Dollarddijk dan weer goed voor.

Gezien in Haarlem...

Hoe noem je zoiets? Draadjes graffiti? Guerilla knitting? Wildbreien?

Update: het blijkt inderdaad guerilla knitting te heten. Kijk hier en hier voor blogs over dit fenomeen en heel veel afbeeldingen. Er blijken zelfs collectieven van wilde breisters te zijn, zoals Knit the City en Knitta Please. Misschien een idee ter navolging? Marsha? Krien? Iets voor jullie?

Kloppen je concepten?

Ok, 't is een autoreclame. Maar de boodschap is prachtig. Bekijk je visie op onderwerpen eens van een andere kant.

Demonstratief verjaardagsfeestje

Wat geef je aan de leukste jarige-die-alles-al-heeft? Inderdaad, een verjaardagsfeestje met 10.000 bezoekers, een podium, bands en bekende sprekers op de Dam te Amsterdam! Regelen we. Daar draaien wij ons handje niet voor om.

Ka wilde voor haar verjaardag graag naar de anti-kernenergie manifestatie. En zo gebeurde het dat Kaco samen met de neven en Ka's collega P-lis afreisde naar de hoofdstad.

Waar Ka en P-lis enthousiast meededen met het 'demonstratie-moment' (blijkbaar is dat tegenwoordig nodig bij een actie om in de media te komen). Ook hebben Kaco en aanhang naar sprekers geluisterd: de voormannen van de hele linkse oppositie was aanwezig, maar helaas niemand van rechts. Alsof kernenergie een rechts-links probleem zou zijn...

Verder hebben Kaco vooral de ogen uitgekeken naar spandoeken, borden en de outfit van sommige demonstranten. Bij een aantal voelden we ons zwaar underdressed (of in één geval overdressed), kijk hier maar eens voor een impressie:

Het was een geslaagde middag, waar Kaco moe maar voldaan op terugkeken. Heeft het demonstreren geholpen? Volgens de krant niet. Maar het is een eerste stap. Hoe ging dat Chinese spreekwoord ook al weer over de druppel die de steen uitholt?

Nou ja, in ieder geval heeft Kaco
Schoon genoeg van kernenergie
U ook?

Groen vervoer?

Hoe noem je de kruising tussen een grasveld en een scooter eigenlijk? Een Grooter?

Stralend ja, straling nee

De wereld is al stralend van zichzelf...

Zoals Kaco al eerder schreef hebben we daar geen kernenergie voor nodig.

Don't make the world more radiant!

Doe zaterdag net als Kacokijk en kom naar de nationale manifestatie tegen kernenergie.

Kadaffie

Met dank aan Ger-I

Klein geluk bij een groot ongeluk?

Naar Co's idee sloegen de makers van Fokke en Sukke de spijker op de kop met bovenstaande spotprent. De aardbeving in Japan kan er toe leiden dat de opmars van atoomenergie opnieuw tot staan komt. Als dat gebeurt, dan is het een (klein) geluk bij een vreselijk ongeluk.

Afgelopen jaren werden de geesten rijp gemaakt voor een wederopstanding van atoomenergie. Kernenergie werd opeens uitgeroepen tot groene energie (en hier). Een mening die door ons kabinet wordt gesteund (bij monde van minister Verhagen) en die zelfs in NOVA salonfähig werd gemaakt. Dat werkte blijkbaar zó goed, dat er inmiddels een energieaanbieder is die alleen atoomstroom levert aan zijn klanten. En de Zeeuwse energieproducent Delta is al begonnen met een procedure voor een tweede kerncentrale.

Voorstanders van atoomenergie schermen er graag mee dat nieuwe atoomcentrales véél veiliger zijn dan vroeger. Ook levert het geen milieuvervuiling op en vermindert het de afhankelijkheid van instabiele landen voor de leveranties van grondstoffen. Nu is het waar dat er relatief weinig ongelukken gebeuren in kerncentrales, maar als het fout gaat dan kan het ook goed fout gaan. Bij een ongeluk in een conventionele energiecentrale zijn de gevolgen tijdelijk, maar een eventuele meltdown in de Fukushima-centrale zou een groot deel van noordelijk Japan voor minimaal tientallen jaren onbewoonbaar maken.

Ook de andere 'voordelen' van kernenergie zijn slechts schijn. De kerncentrale van Borssele draait op uranium uit Kazachstan, een dictatuur die weinig stabieler is dan de olielanden in het Midden-Oosten. Kerncentrales zijn bovendien helemaal niet milieuvriendelijk. Kerncentrales produceren ook CO2: weliswaar niet bij de centrale zelf, maar wel in grote hoeveelheden op de plek waar uranium wordt gewonnen. Het CO2-probleem oplossen met kernenergie is dus een schijnoplossing. Bovendien zijn veel oude uraniummijnen milieurampen op zich. En dan is nog niet eens het atoomafval genoemd, een probleem dat ons vrijwel eeuwig zal blijven achtervolgen, zoals onder meer blijkt uit de tikkende tijdbom in de Duitse atoomdump Asse.

De aardbeving in Japan en de dreigende ramp met de Fukushima-centrale heeft in ieder geval mensen wakker geschud in Duitsland, Frankrijk en Engeland. We kunnen atoomenergie niet voldoende beheersen om het veilig te maken. Dat is een boodschap die we al wisten van Tsjernobyl, volgende maand precies een kwart eeuw geleden. Dat zo'n duidelijke boodschap na slechts 25 jaar bijna vergeten is, zou een teken moeten zijn. Als mensen een luttele 25 jaar niet kunnen overzien, waarom willen we dan knutselen met materialen als Uranium 235 (halfwaardetijd 703,8 miljoen jaar), Uranium 238 (halfwaardetijd 4,468 miljard jaar) en Plutonium (halfwaardetijd 7000 tot 80 miljoen jaar)?

Wat Co betreft kunnen de oude buttons weer uit de kast:
Co vermoedt dat hij al weet hoe de huidige coalitie op deze ramp gaat reageren. Iets in de zin van: Nederland heeft geen aardbevingen, dus kernenergie is Nederland is absoluut veilig. Maar waar staat 'onze' kerncentrale en de opslagplaats van zwaar radioactief afval? Juist, pal aan de kust in Zeeland. Was dat niet toevallig de plek van de laatste grote natuurramp in Nederland zich voltrok, de grote watersnood van 1953? Een prettige gedachte met tsunamibeelden op het netvlies en de stijgende zeespiegel in het achterhoofd.

Reclamefeestje

Co is vrijdag samen met Wil naar de tentoonstelling Reclameklassiekers geweest in de Beurs van Berlage in de hoofdstad. Een feestje rond 100 jaar Nederlandse reclamehelden, waarbij uiteraard de wat oubollige, maar o zo Nederlandse Loekie de Leeuw niet mocht ontbreken.

Het is een mooi ingerichte tentoonstelling met heel veel advertenties en vooral veel reclamefilmpjes. Co beschouwt zichzelf niet als een actieve reclamekijker, maar het was opvallend (en enigszins verontrustend) hoeveel reclames hij kende.

Wat Wil het meest opvallende vond; het zijn juist de reclames die bij hun verschijnen irriteren, die jaren na dato een weemoedig gevoel oproepen. Zelfs de irritante oranjeprullaria voor voetbalfinales worden weer leuk als het evenement maar lang genoeg geleden is. Het is alsof zulke reclameuitingen de tijdsgeest het beste bevatten. Een interesant onderwerp voor Wil, die pas met een scriptie over geschiedenis in de reclame haar universitaire studie met zeer mooie cijfers voltooid heeft.

Ze heeft zich verdiept in de vraag op welke manier verleden in reclames wordt gebruikt, zodat vooral dit soort reclames voor haar elke keer weer een leuke puzzel opleveren.

Geschiedenis in reclame is leuk, maar Co is zelf meer geboeid door de zogeheten aanhakers, reclame die direct gekoppeld is aan een actuele gebeurtenis, zoals deze Unox-reclame op de dag dat Willem-Alexander en Maxima trouwden in 2002.

Ook reclame rond maatschappelijk thema's blijft boeiend, ook als die reclame al 35 jaar oud. Maar wie kent er niet de slogan Blij dat ik rij?, een kreet die zó sterk is dat hij sinds kort weer uit de kast is getrokken door de autolobby.

Met Co's familiegeschiedenis is het verder weinig verrassend dat ook de melkreclames hem bijzonder boeiden. Daarvan zijn er heel veel in Nederland verschenen, van de M-brigade, via Joris Driepinter tot Melk de Witte Motor, ze zijn allemaal te zien op de tentoonstelling reclameklassiekers.
Als afsluiter van de tentoonstelling was er een filmzaaltje waren commercials uit de langlopende reclameserie 'Even Apeldoorn bellen' werden getoond. En toegeven daar zitten echte juweeltjes bij..

De tentoonstelling reclameklassiekers is nog tot en met 6 maart te zien in de Beurs van Berlage in Amsterdam.

Die jeugd van tegenwoordig ?!?

Onze jeugd heeft tegenwoordig een sterke hang naar luxe, heeft slechte manieren, minachting voor het gezag en geen eerbied voor ouderen. Ze geven de voorkeur aan kletspraatjes in plaats van training...
Jonge mensen staan niet meer op als een oudere de kamer binnen komt. Ze spreken hun ouders tegen, houden niet hun mond in gezelschap...
en tiranniseren hun leraren.

Socrates (CA. 470-399 v. Chr.)
uit: Wij zijn ons brein van Dick Swaab

Times change, people remain the same

It's like, eeehhh... ?!?

Met dank aan Tom.