De warme werkelijkheid

Wie de voorgaande blogs over ondoordringbare braamstruiken en reusachtige muren heeft gelezen krijgt allicht de indruk dat het leven van een archeoloog aan de Via Appia bestaat uit het dagelijks met een kapmes door dichte wouden heen hakken, op zoek naar de volgende grote vondst. De werkelijkheid is helaas minder heroïsch. Dit is voor Co de warme werkelijkheid van een dagje opgraven aan de Via Appia: houweeltje, harkje en borstel mee en samen met Professor M. nauwkeurig elk steenblok en elke heuvel bekijken langs de Appia.

Doel hiervan is om een inventarisatie te maken van alle zichtbare archeologische resten langs de Via Appia. Daarvoor worden de vaak overwoekerde en half ingegraven blokken zorgvuldig met de eerder genoemde gereedschappen zoveel mogelijk vrijgemaakt van planten en rommel en afgeborsteld. Na deze geologische TLC worden de opgepoetste resten nauwkeurig beschreven: materiaal, vorm en eventueel functie.

Waarna de steen in kwestie wordt opgemeten en gefotografeerd.

Om tenslotte nog eens zorgvuldig met de modernste apparatuur ingemeten te worden, zodat ze in GIS kunnen worden gezet, wat zoveel betekent dat ze in een digitale kaart terecht komen.

Het beschrijven van blokken en muurtjes en het puzzelen over hun onderlinge samenhang is het leuke deel van het werk. Het fotograferen en inmeten een stuk minder. Dat is vooral heel nauwkeurig productiewerk. Maar waar maalt een mens om als hij in zo'n mooie omgeving mag werken? Dat blijft een mooie ervaring, zelfs met 36 graden.

Graven langs de Via Appia

Met enige vertraging door drukte en problemen met de apparatuur is hier een impressie van Co's eerste opgraving. Om een gevoel te krijgen voor de informatie die opgravingen opleveren en vooral de manier waarop archeologische resten worden geïnterpreteerd, is hij drie weken mee met zijn Alma Mater naar een opgraving aan de Via Appia, de oudste Romeinse weg.

De universiteit graaft langs de vijfde mijl van de Via Appia (zo'n 7,5 tot 8 kilometer vanaf het beginpunt in Rome) om een indruk te krijgen van de geschiedenis en het gebruik van deVia Appia en z'n omgeving. De bedoeling is om een soort biografie van dit stuk weg te schrijven. Dat is nodig, want er is nauwelijks serieus archeologisch onderzoek gedaan naar deze beroemde weg en zijn geschiedenis.

De opgravingen van dit langjarige project hebben vorig jaar al een rijke oogst opgeleverd die vol trots aan de nieuwe lichting opgravers getoond werd. Een voorbeeld is deze sleuf tussen de zogeheten tombes van de Horatii.

Of dit kleinere pareltje, een crematiehuisje compleet met vloer (waar de student staat te oreren is de ingang). 

Een ander onderdeel van het project is het in kaart brengen van alle zichtbare resten op en rond de Via Appia. Van bescheiden stenen tot indrukwekkende resten van grafmonumenten, zoals deze 'champignon', mogelijk de resten van een piramidevormig grafmonument (en één die Co als eens eerder heeft gezien, zij het onder veel nattere omstandigheden).

De Via Appia heeft nog veel geheimen die prijsgegeven kunnen worden. Kijk maar eens naar dit plaatje hierboven. Een puzzel voor de archeologen.Niet alleen het grafmonument links is interessant, maar ook de vele brokstukken op de voorgrond vragen om een verklaring. En dan zijn nog niet eens de vage heuveltjes in het landschap genoemd. Als je de foto uitvergroot, dan kun je duidelijk zien dat die recht op de Via Appia staan, wat zeer waarschijnlijk betekent dat er nog hele gebouwen onder liggen. Genoeg materiaal voor nog vele jaren onderzoek.

Exotisch wijntje

Een wijngaard in de stralende zon, dat moet wel een vakantiekiekje zijn...

Maar nee: deze foto is gemaakt tijdens een ommetje in de directe omgeving van de Koekstad. De ooit zo exotische wijnranken rukken op naar onze streken. Zo werd afgelopen jaren deze wijngaard geopend bij de Hof van Twello, waar een zeer smakelijke witte wijn wordt gemaakt. Da's geen toeval: Oost-Nederland blijkt zeer geschikt voor de wijnbouw. Meer dan de helft van alle Nederlandse wijngaarden liggen in en rond de IJsselvallei. Wacht maar af, er komt een tijd dat het IJsselwijntje net zo bekend is als de Moezelwijnen.