Cider land

Wat Co zich nooit gerealiseerd had voordat hij naar Oxford kwam, is dat Engeland niet alleen een bierland (pardon ale-land) is, maar ook een cider-land. Net als in Frankrijk kun je de alcoholische appeldrank (een enkele keer perendrank) hier echt overal krijgen. Wat opvalt is dat Engelse cider veel sterker is dan Franse: vaak 7 of 8%, veel sterker dus dan Engels ale. Ook valt het enorme aantal merken op. Een beetje pub heeft meerdere ciders op de tap en elke supermarkt heeft een breed assortiment, van goedkope plastic megaflessen tot exclusieve varianten van de geliefde fruitnat.Hoewel, fuitnat... Eén merk maakt reclame dat het 'cider met fruit' is. Als dat bijzonder is, waarvan zijn de rest van de ciders dan gemaakt?

De wijnman

Vanmorgen kwam Co deze man tegen bij de ingang van Brasenose. Bij navraag bleek het te gaan om een speciale levering wijn in verband met Valentijnsdag morgen. Normaal komt hij 'slechts' drie keer per week met zijn steekkarretje bij het college... Als u bedenkt dat dit alleen wijn is en dat er ook nog (veel) bier en andere dranken weg wordt gewerkt tijdens Formal dinners, in de collegebar en bij het natafelen van de professoren en fellows, dan heeft u een beetje een beeld wat er aan alcohol gedronken wordt in het gemiddelde Oxfordse college. Zoals uit bovenstaande foto blijkt, weten de locale winkeliers dat ook. Het is misschien niet te veel gezegd dat een succesvolle wetenschappelijke carrière in Oxford gebouwd is op vier A's: Aanleg, Ambitie, Arrogantie en Alcohol.

Da's misschien wel erg negatief. Laten we er vijf A's van maken, want de meeste Oxfordse academici die ik ken zijn beslist Aangenaam gezelschap. Ook zonder alcohol.

Blackfriars Wine Society

Daar staat Co dan smart te wezen in de Blackfriars Hall in Oxford. Met bijzonder gezelschap en een glas wijn dat tien jaar voor z'n geboorte was gebotteld. De 'Hall' van de paters Dominicanen in Oxford is twee keer per Term de locatie voor de wijnproeverij van de Blackfriars Wine Society en Co mocht daar aan deelnemen.Deelnemen doe je uiteraard niet in je dagelijke kloffie. De dresscode was 'formal, smart' en dat betekent in de Oxfordse praktijk black tie: dinner jacket, bijpassende broek, wit shirt, manchetknopen en vlinderdasje ('bow tie'). Na een bezoek aan Walters of Oxford (Gentlemen's outfitters) was Co er helemaal klaar voor.

En met hem zijn kompaan voor deze avond, de Engelsman David, hier samen gekiekt in de common room van Brasenose College. Af en toe is zo'n 'verkleedpartij' best leuk als voorbereiding op een avond uit.En de geschonken wijnen maakten de verkleedpartij ook de moeite waard. De Wine Society had voor deze avond als thema Rhone-wijnen gekozen, met nadruk op wijnen uit het gebied van Châteauneuf-du-Pape. Een aantal bijzonder mooie wijnen uit de jaren 90 werden geserveerd, maar hoogtepunten waren vooral de wijnen uit 1964 en 1961. Het geheel werd aangekleed met een kaasbuffet, goede conversatie en een buste van de patroonheilige en muze van de Wine Society, Roger Scruton. Deze conservatieve denker is, naar Co begreep, tot muze van de Blackfriars Wine Society verheven omdat hij de enige bewoner van Blackfriars Hall is die nog nooit bij een bijeenkomst van de Wine Society is geweest. Het is het soort Engelse logica waar geen speld tussen te krijgen is. Het soort heren dat zich op deze avond onder een goed gesprek het halve eeuw oude druivenvocht liet welgevallen. Voor Co niet alleen een smakelijke avond maar ook een leerzame ervaring in het dragen van formele kleding.

Vooruit, nog eentje dan. Als afsluiter nog een laatste kiekje van Co met een strikje.

Bierige zaterdag

De neven, Ruud, Marike, Harmjob en Depim, ze maakten zaterdag allen deel uit van het bonte gezelschap waarmee Kaco zaterdag naar de Grachtengordel trok. Voorgekomen uit een (door Co) diepgevoeld gemis tijdens drie maanden Rome, waren we vooral op zoek naar één ding: bier.

Daarom brachten we eerst een homage aan de Bierkoning, de best voorziene bierwinkel van Nederland. Daarna gingen het gezelschap een IJ-tje tikken in Co's favoriete brouwerij. Alwaar de stemming (en het bier) weer opperbest was.

Proost!

(laatste foto met dank aan HJ's getwitter)

The beerhunters

Co is een liefhebber van een goed glas schuimend bier. Qua consumptie redelijk gematigd, maar altijd in voor een smakelijk en met liefde gebrouwen biertje. Al eerder ontdekte Co een Italiaans biercafé in het centrum. Maar dankzij de komst van Depim is de jacht op Italiaanse biertempels nu echt geopend.

Vrijdagavond hadden we een dubbele voltreffer. Na voorbereidend werk door Depim, ontdekten Depim, Puck en Co niet minder dan twee goede biercafés in de Via Benedetta in de wijk Trastevere: eerste een kroeg met de ononthoudbare naam Ma che siete venuti a fà en daarna het tegenovergelegen Bir e fud. Allebei pijpenlaadjes, waarbij de eerste een bijzondere collecties Europese speciaalbieren biedt en de tweede trots is op zijn uitgebreide assortiment Italiaanse ambachtelijke bieren. Cafés om vaker van te genieten. Tevreden proostend sloten we de avond af.

De tweede avond gingen Depim en Co voor iets exclusievers... Uit betrouwbare bron wisten we dat ergens aan de rand van Rome een brouwerij met biercafé moest zijn. Het werd een tocht door een vervallen industrielandschap langs unheimische wegen. Pas toen we bijna om wilden keren zagen we in de verte een poort in een oude fabrieksmuur met daarboven in geruststellende groene cijfers 4:20, de brasserie van brouwerij Revelation Cat was gevonden!

En de ontdekking was de wandeling meer dan waard: een zeer fraai en trendy bierlokaal met een enorm aantal biertaps en -pompen. Voorzien van een bediening die enthousiast én deskundig is en uitgelezen collectie eigen en wereldwijde bieren. Naast de bieren van Revelation Cat genoot Co ook van een hele goede Boon Lambik Foeder 10. Getapt uit een perfect afgestelde pomp. Het is een plezier om in Rome naar biercafés te gaan. Voor Italianen is speciaalbier een nieuwigheid. Daarom beperken biercafés zich niet tot de populaire merken, maar kiezen steeds nieuwe exclusieve biertjes om hun gasten mee te verrassen. Waarbij het overigens opvallend is dat de bieren van de kleine Nederlandse brouwerij De Molen uit Bodegraven het in Rome zo goed doen.

Mission accomplished!

Multa bierra, multo bene

Als je binnenkomt dan weet je dat dit geen normaal biercafé is. Ze hebben een enorme bar met tientallen taps, maar je mag er niet zelf een biertje halen. Het interieur is trendy, de mooi uitgelichte wand vol flessen ziet er schitterend uit. Dit is biercultuur, maar dan wel op z'n Italiaans.

Bier is in Italië aan een opmars bezig. Traditioneel drinken Italianen uiteraard wijn en limoncello. Maar de laatste jaren komen er steeds meer ambachtelijke brouwerijtjes bij in het land dat tot voor kort volledig bedient werd door kattenpisbrouwers als Birra Moretti en Nastro Azzurro.
Dankzij de populariteit van deze nieuwe bieren neemt het aantal biercafés in Italië hand over hand toe. En toch: bier mag dan trendy zijn, je cultuur er op aanpassen is een tweede. Bestel je hier een fles, dan wordt ie speciaal aan tafel opengemaakt en met Latijnse zwier ingeschonken. Je mag 'm nog net niet voorproeven.... Ach, alle verandering is moeilijk: je kunt de wijn wel uit de Italiaan halen, maar daarmee haal je de Italiaan nog niet uit de wijn(cultuur).

Dat speciaalbier populair is, ontdekten Marike, Puck en Co toen we op zaterdag niet eens meer binnen gelaten werden in het overvolle biercafé. Daarom moesten we uit arremoede op dinsdagavond terugkomen om aan het bier te gaan. Het leven is zwaar in Rome....
Maar daar smaakt het Italiaanse ambachtelijke bier niet minder om. Proost!