kleurenwonder in tweevoud

Cultuur- en bierfeestje

Met een hele tafel vol op het terras van 't IJ vierde Ka zaterdag haar verjaardag. Heel warm was het nog niet, maar met zoveel gezelligheid ging het prima buiten (en de groep was toch veel te groot om in het kleine proeflokaaltje van Kaco's favoriete brouwerij te passen).

Uiteraard gingen we niet alleen naar Amsterdam om te slempen. 's Ochtends zijn we eerst naar de mooie tentoonstelling Dreams of nature in het Van Gogh Museum geweest. Het was jaren geleden dat Kaco daar voor het laatst was geweest.

Een mooie gelegenheid om ook oude favorieten weer eens te bekijken, zoals de Zaaier (die in werkelijkheid veeeel mooier is volgens Ka, maar die ze op één of andere manier nooit goed kunnen kopiëren). Terwijl dit enerverende werkje van Van Gogh vooral bij Miech een gevoelige snaar raakte:

Net als vorig jaar had ook deze verjaardag van Ka een politiek tintje: het toch nog onverwachte einde van het kabinet verhoogde de feestvreugde rond de biertafel. Het einde van de onzalige gedoogconstructie zal waarschijnlijk niet door veel mensen worden betreurd (door Kaco zeker niet), maar het is te hopen dat we snel weer een werkbare coalitie krijgen in deze woelige tijden.

Wat rijmt er op Aukje?

North Sea Jazz Festival

North Sea Jazz Festival: feestje, waanzinnig mooie muziek. Enthousiaste, blije passievolle muzikanten, relaxte bezoekers, sfeertje. Lekker eten en wijn. Samen met Jo dansen en gewoon genieten van de muziek. Het was nogal gaaf , Jo!

Ben l'Oncle Soul vonden Ka en Jo allebei top. Wat een lekkere stem en gave act.

Jo had ook extra kaartjes voor Prince. Om half 3 's nachts. Wat een spectakel. Ik had niet zoveel met Prince maar nu wel. Wat kan deze artiest muziek maken en hij heeft nog een mooie stem ook.

't North Sea Jazz Festival: echt een aanrader voor iedereen die van muziek houdt, leeftijd maakt niet uit. Je kan zitten, relaxen, sigaretje roken, frisse neus halen, maar ook de hele avond dansen en meeblèren met de muziek (hihi). Voor Ka was het een super zaterdag (zaternacht) met haar eerste echte popconcert en...

I want more!

De schijn van eeuwigheid

Als de definitie van goede kunst is dat het mensen aan het denken zet, of zelfs een schok te weeg kan brengen, dan is het project Sluipweg, waarlangs de Dood heeft weten te ontsnappen van Hans van Houwelingen een goed kunstwerk. Het bestaat uit gerecyclede grafstenen van geruimde graven, die samen een sluipweggetje vormen over de buitenste omwalling van het Kunstfort Vijfhuizen, deel van de Stelling van Amsterdam. Alle stenen zijn vrijwillig afgestaan door de families van de overledenen.

Co heeft niets tegen het hergebruiken van grafstenen, maar wat hem schokte en aan het denken zette was de ouderdom van deze stenen. In zijn naïviteit had hij gedacht dat dit stenen zouden zijn die al tientallen jaren oud waren, afkomstig van graven die hun rol hebben vervuld: de tranen zijn gestold, het leed is afgesleten en de oude steen krijgt een nieuwe toekomst als kunstwerk.

Maar dat bleek niet zo te zijn. De meeste stenen zijn relatief nieuw: kindergraven uit de jaren 80, zodat je weet dat de ouders waarschijnlijk nog leven, een opa die nog geen vijftien jaar dood is, zelfs een 'liefhebbende echtgenoot' die pas in 2008 ontslapen is. Grafstenen suggereren een monument te zijn voor de eeuwigheid. Het sluipweggetje in Vijfhuizen confronteert je er keihard mee dat deze eeuwigheid steeds korter wordt.

Is het sluipweggetje daarmee een soort sensatiezucht? Misschien niet. Voor de betrokkenen is het misschien zelfs een manier om toch nog een zekere eeuwigheid te bereiken in deze tijd van huurgraven. Misschien kan een kunstwerk als dit ook een aanzet zijn om nieuwe manieren te zoeken om onze dierbare overledenen te herdenken. Niet meer in massieve koude steen, maar bijvoorbeeld met een herdenkingspagina op internet. Tenslotte leeft de nagedachtenis van de gemiddelde mens tegenwoordig langer voort op het wereldwijde web dan op de gemeentelijke begraafplaats.

pluk de dag!

Taal en woorden hebben een grote impact op hoe we de wereld zien. Bovenstaand metalen kunstwerk is te vinden in Museum Insel Hombroich, een aanrader voor iedereen die houdt van kunst, natuur, fotgraferen en lekker wandelen. Gedenk te sterven of pluk de dag ?!?

Het lichaam van Clara gelezen en besproken met de boekenclub. Heel gaaf om met een fantastische groep verschillende vrouwen te praten over een boek en ervaringen te delen. In dit boek staat aan het eind een uitdrukking die Ka echt raakte: L'absence est le plus grand de tous les maux.(afwezigheid is de grootste van alle kwalen).

Betrokken zijn, contacten, huiskamerconcert met bijzondere mensen en lieve vriendin, genieten van omgeving en van elkaar. Verbazing en bewondering voelen over de groene felheid van de oogjes van deze langpootmug die zo mooi contrasteren met het verroeste ijzer... tevredenheid en trots over de foto :-)

Dit zijn Ka's inziens een goed tegenwicht voor afwezigheid...

En nieuwsgierigheid :-) deze foto's staan al sinds vorig weekend in de bloglijst, maar het blogje schoot nog niet zo op. Co was echt benieuwd naar de samenhang van deze foto's.

Co die wil leren... ervaren... maf kan doen... plezier kan maken... soms uit evenwicht is...

Zijn als een tuimelpoppetje, leven geeft je een duwtje maar gelukkig zit er genoeg gewicht in de billen van Ka en Co om na wat heen en weer gewiebeld te hebben weer stabiel te staan.
Keep on 'dancing' en Carpe Diem!

Mastman

Hoogspanningsmasten zijn zo gewoon, dat je soms iets extra's nodig heb om ze opnieuw te kunnen zien. Kaco had laatst zo'n moment toen we in Doetinchem deze mastman tegenkwamen. Kunstenaar Floris Schoonderbeek maakte dit 37 meter hoge kunstwerk shall we dance, dat een elektriciteitsmast voorstelt die een andere mast ten dans vraagt. Hoewel dit kunstwerk niet door iedereen wordt gewaardeerd, laat het volgens Kaco goed zien hoe mooi het lijnenspel van masten en elektriciteitskabels kan zijn. Hoogspanningsmasten hebben een slecht imago. Ze worden vooral geassocieerd met horizonvervuiling en de risico's van elektrische straling. We zijn daardoor geneigd om ze te negeren, maar als je er goed naar kijkt zie je dat het vaak mooie, sierlijke constructies zijn met een fraai uitgekiende vakwerkstructuur. De Nederlandse masten stammen af van een oerontwerp dat ooit gemaakt is door Gustave Eiffel, de vader van de Eiffeltoren. En dat is te zien; ze zijn doelmatig en toch mooi, met een soort ouderwetse elegantie.

Bij het zien van de mastman moest Co terugdenken aan de fotoserie die Ka jaren geleden maakte met haar toen net nieuwe digitale camera van de hoogste electriciteitsmasten van Nederland, de 163 meter hoge masten die de hoogspanningskabels over de Lek bij Lekkerkerk dragen. Het fotograferen van een elektriciteitsmast, zeker een aan het water, is een aanrader: afgezet tegen Hollandse wolkenluchten kun je eindeloos blijven variëren met patronen, lijnen, vormen en structuren.

Hoogspanningsmasten staan als reuzen in ons landschap. Net als de mastman kunnen ze iets menselijks hebben. Dat is ook het idee achter het leuke en originele ontwerp voor elektriciteitsmasten in IJsland (dat jammer genoeg door de crisis niet gebouwd is). Een idee dat ook opgepakt is in Lelystad en op internet.

Vindt u hoogspanningsmasten nog steeds niet mooi? Dat komt nog wel tegen de tijd dat ze uit ons landschap verdwijnen en zeldzaam worden. Dat moment is overigens dichtbij; TeneT is bezig met de introductie van een nieuw soort mast, de Wintrack: een onopvallende, efficiënte en dodelijk saaie mast. Wat zal er worden van onze oude Eiffelmasten? Ombouwen tot kunstzinnig 'landmark', zoals al gebeurd is in Groningen? Verbouwen tot windturbines? Het zal er wel op neer komen dat ze allemaal gesloopt worden en dat de laatste wordt verplaatst naar die nationale afvalbak voor overbodig geworden bouwsels, het Openluchtmuseum in Arnhem...

Op de foto met Bes

Gezien in het Museo Barracco in Rome: Kaco's favoriete godheid: het godje Bes uit Egypte.

Last minute moderne kunst

Hoewel hij het vanuit zijn kamerraam kan zien liggen en Ka het allang heeft bezocht, was Co er na drie maanden Rome nog steeds niet geweest: de Galleria Nazionale d'Arte Moderna. Ondanks zijn voorkeur voor de Romeinse oudheid knaagde dat toch een beetje. Een bezoek uit Deventer van Beuk en Jol was een goede aanleiding om hierin verandering te brengen, voordat Co weer naar huis gaat.

De Galleria Nazionale is een statig oud museum, vol met mierzoete en vaak kitscherige negentiende eeuwse Italiaanse romantiek...
... erfenissen uit voorbije (politieke) tijden .... ... maar gelukkig ook boeiende werken uit de laatste vijftig jaar, met uiteraard veel aandacht voor het werk van Italiaanse kunstenaars zodat er voor Co, Beuk en Jol veel nieuws te zien was. Een minpuntje was een experiment met 'geluidservaringen' bij kunst, waardoor horen en zien je in sommige zalen verging. Niet geslaagd, zeker niet toen aan het einde bleek dat het eigenlijk een ordinaire verkoopshow was van een audioboer.
Maar, al met al, een scala aan positieve kunstervaringen die uiteraard met een goed glas weggespoeld diende te worden.

Knutselen aan antieke beelden

In Italië is een nieuwe rel ontstaan rond Berlusconi. Deze keer niet over zijn vele escapades, maar over het feit dat hij twee antieke beelden heeft laten verbouwen. De Italiaanse premier had de beelden van Mars en Venus geleend van een museum voor zijn werkpaleis, maar kon het niet aanzien dat Mars het zonder penis moest doen en Venus zonder armen. Dus die werden er weer aangezet, a raison van 70.000 euro. En nog op een slechte manier ook. Berlusconi gedraagt zich hiermee weer eens als een renaissance-vorst. Niet alleen omdat hij denkt dat voor hem alles geoorloofd is, maar ook omdat hij net als zijn adelijke voorgangers een bloedhekel heeft aan incomplete standbeelden.

In de renaissance hadden ze daar een simpele oplossing voor: heb je aan half beeld? Plak er dan onderdelen aan van andere beelden die je gevonden hebt en laat de plaatselijke kunstenaar de ontbrekende delen maken. Soms werkte het, maar in de Capitolijnse musea zag Co afgelopen week ook enkele gruwelijke mislukkingen, zoals dit standbeeld hierboven. Hier werd het hoofd van een wat nuffige oudere dame-met-biedermeierkapsel geplakt op een Venus-lichaam. Het is een soort naakte tante Sidonia geworden (en dat wil je niet zien).

Of neem deze man. De opgravers vonden alleen de torso en de benen van wat eigenlijk een kopie is van de discuswerper. De eigenaar wilde iets stoers en besloot er zelf wat armen voor te laten maken, zodat het beeld nu als de stervende soldaat bekend staat. De arme discuswerper lijkt al 400 jaar naar zijn stompje zwaard te kijken met de verbaasde blik van iemand die zich afvraagt waar zijn discus toch gebleven is.

Het is om dit soort blunders te voorkomen dat het in Italië wettelijke geregeld is dat antieke beelden niet 'aangevuld' mogen worden met nieuwe lichaamsdelen. Maar dat geldt natuurlijk niet voor Berlusconi. Tenslotte staat de vorst boven de wet, dat wisten de Romeinen al.

Moderne kunst savoureren...

Met collega Ger-i een weekendje naar Londen, heerlijk! Op zaterdag eerst een uitgebreide lunch bij Ger-i's neef Mar-tijn. En daarna samen lopend, kletsend en bussend op stap naar het Tate Modern, YES.

Er was een expositie van de Chinese kunstenaar

Ai Weiwei. Hieronder staat een filmpje hoe dit fantastisch megalomane bizarre werk tot stand is gekomen (kost even tijd maar is echt leuk om te zien).

Dit kunstwerk bestaat uit 100 miljoen (!) porseleinen, met de hand geschilderde zonnebloemzaden. Bedoeling van de kunstenaar is dat je je erover verbaast (gelukt!) en dat je het kan ervaren, erdoor heen lopen, kan voelen, er eens een in je mond kan stoppen (helaas).

Heel bijzonder ook om te bedenken dat die uniformiteit eigenlijk bestaat uit allemaal unieke kleine kunstwerkjes. zaadje voor zaadje heeft 3 a 4 strijkjes met een penseeltje gehad. Een heel Chinees dorp is hier lange periode mee bezig geweest. Mooi om te zien, echt mensenwerk, waanzinnige schaal, passend bij China. Zowel de schaal, als het porselein, als de zonnebloemzaden. In de tijd van Mao was de zonnebloem ook symbool van de revolutie.

Helaas is het idee van het savoureren van dit kunstwerk niet helemaal overgekomen bij 't Tate. Er is een draadje omheen gespannen. Je mag niet aan de zaadjes komen (en je wilt ze toch echt voelen en van dichtbij naar de verschillende penseelstreepjes kijken) en je mag er ook zeker niet doorheen lopen, laat staan in je mond steken. Er staat een suppoost bij die dit ook nauwlettend in de gaten houdt. Waarom: for our safety... Want die porseleinen zaadjes zijn nogal stoffig. En daar kan je problemen van krijgen met je luchtwegen. Dat je daardoor ook een groot deel van de ervaring weghaalt (en dat was echt wel de bedoeling van dit kunstwerk) is gewoon aan voorbij gegaan.

En dat soort onzinnige regeltjes maakt Ka altijd een beetje relnichterig. Die brave uniformiteit... Wat zou er bijvoorbeeld gebeuren als je een muntje naar beneden gooit... Dan doorbreek je het patroon. Zo gezegd zo gedaan. En eigenlijk stond het wel heel geinig. Zo'n kleine zilverkleurige penny in een zee van grijze zonnebloempitten. En ook wel kunstverantwoord. Kunst bekijken is volgens mij een actief iets, je moet er iets mee doen. Meneer Wei Wei is naast kunstenaar ook activist. Hij is al jaren kritsch over de Chinese politiek en kreeg onlangs nog huisarrest(met dank aan artikel van Ger-i). Hij zou zich ook niet laten weerhouden door een saaie suppost en een draadje, toch....

bovenstaande foto met dank aan neef Mar-tijn.

En gelukkig is 'een goede reiziger' overal op voorbereid...

(P.S. en toen kreeg Ka dus een waarschuwing, want een rolletje stophoest neerleggen aan de andere kant van het touwtje en daar een foto van maken kan toch echt niet. Desondanks hebben we veel lol gehad en is Tate Modern een aanrader en zeker een plek om terug te komen).

Alleen gekken en dwazen 2...

Van Depim bovenstaande prachtige foto van onze Griezel (of Pratchett's Greebo, dat kan ook) gekregen. Graffiti blijft een bijzonder iets. Soms kan het heel storend zijn, soms is het gewoon prachtig en maakt het het straatbeeld daadwerkelijk mooier, boeiender en levendiger.

Zoals deze mooie dame gekiekt in de herfstvakantie in Rome gemaakt door de Italiaanse artiest C215.

Of dit toch wel ontroerende gekalk op een muur bij de Spaanse trappen in Rome. Met een heel herkenbaar gevoel: prachtig weer, een heerlijke sfeer en 's avonds de man van je dromen zien of Eva heet.

Stamp out graffiti now stond er op een houten omheining van een bouwterrein in Londen. Waarmee kennelijk wordt bedoeld dat graffiti in de ban wordt gedaan. Ik vind graffiti eigenlijk wel leuk, zeker met zo'n ruw houten lijstje erom.

Multe Mille Bachi terug

Levo you zanzara :-)

Spiegelneuronen even meepikken

Kunst... altijd een bijzondere ervaring. In het museum Galleria d'Arte Moderna kan je naar hartelust spelen en beleven. Het levert mooie plaatjes op en activeert de hersenen.

Heerlijk...Je pikt er altijd weer iets van mee.

Regen, mooi...

Ka en Co simultaan aan het werk. Schept wel een band... Co doet dat meestal in stilte. Ka heeft er graag een muziekje erbij. Maar de stof is lastig dus dan 'terug' naar instrumentaal (in onze playlist is dat klassiek). En zo kwam Ka vandaag een oude vriend tegen. "Rain" van Ryuichi Sakamoto uit de film The Last Emperor.
Titel is niet persee heel vrolijk (alhoewel regen ook heel welkom kan zijn), de muziek wordt Ka altijd weer blij van...
Even genieten en dan weer aan het werk.

Broos...

Broos... Zo heet de tentoonstelling in de Bergkerk. Onder andere over innerlijke schoonheid en kwetsbaarheid. Het beeld hierboven vond Ka heel mooi. Het heet Pas de deux en is gemaakt door Lotta Blokker. Op Ka maakt het de indruk van een dame in de herfst van haar leven die totaal opgaat in haar eigen wereld en hier heel tevreden en intens van geniet. Sterk en kwetsbaar. Oud en jong. Herfst en lente. Intens leven en naar het einde reizen...

Geen nood, geen najaarsdepressie. Wel even behoefte aan rust, nadenken en genieten van de zon. Broos gevoel. Dus op pad met fototoestel naar Ka's favoriete begraafplaats in Koekstad.

Schaduw en licht... oud en nieuw... vergankelijkheid...

Dat blijven mooie dingen om te kieken. Zoals de Judaspenning hieronder. Uitgebloeid maar in het licht zie je de zaadjes al zitten voor een nieuw begin.

Of verfrommelde blaadjes en schaduwspel van het ijzeren hekwerk op het harde koude steen.

Verder naar de IJssel ruik je de munt. Zon, wind, geluid van boten en water. Blaadjes verkleuren steeds meer en maken een heerlijk geluid als je ze omhoog schopt. Plaid, boek, drinken mee en lekker lezen aan de IJssel.

Broos en weerbarstig een kleine enclave paddestoeltjes.
Het lekker lezen aan de IJssel was wel van korte duur. Ka kreeg bezoek.

Broos is trouwens geen woord dat past bij het Konikpaard dat op 't plaid kwam picknicken (Samen met de rest van de kudde en de kudde Galloway runderen. Ze zijn niet gevaarlijk, maar het leest toch net iets minder rustig met meer dan twintig best nog wel grote beesten om je heen).