Cadeautje...

Een mooie wijsheid om het weekend mee in te gaan...

met dank aan Y. alias 'Frap'

Yesterday is history,

tomorrow is a mystery

but today is a gift.

That’s why it’s called present……….

Die helm past ons allemaal

Als je afstudeert op een onderwerp over Romeinen, dan kun je er vrij zeker van zijn dat iemand bij de felicitaties met een Romeinse helm komt aanzetten. En die helm moet natuurlijk op, niet alleen bij het feestvarken, maar ook bij alle familie en vrienden...

Co is officieel Drs. C.

Vrijdag was het eindelijk zo ver: Co kreeg zijn bul en is nu officieel Drs. C. Met heel veel familie, vrienden en collega's (en zo mogelijk nog meer lofuitingen voor Summa Coen Laude) werd dit feestelijke feit gevierd.

Daarna ging Kaco en de hele schare, nu officieel gediplomeerd, naar de borrel. Daar werd het nog een gezellige en hemelse middag.

Met dank aan Monica voor de mooie foto's.

Ups en downs in de Borinage

Lezers van deze blog weten dat Kaco een zwak heeft voor oude industrieën. En nergens vind je zulke mooie vervallen fabrieken als in België. Logisch dat we na eerdere bezoeken aan Charleroi en Seraing deze keer die andere oude industriestreek bezochten: de Borinage.

In deze oude mijnstreek ontstonden ooit de eerste mijn- en industriecomplexen van het Europese vasteland, zoals de fraaie Grand Hornu uit 1810, gebouwd in een tijd toen men nog niet wist hoe een fabriek er uit hoort te zien. Het oogt meer als de ruïne van een classisistisch paleis. Tegenwoordig is het de locatie van een veel gehypt museum voor hedendaagse kunst.
Nadeel van hypen is dat het erg kan tegenvallen. Helaas was dat zo: ondanks leuke momenten kan de Grand Hornu voor Kaco net zo goed omgedoopt worden in de Grand Sof. Het mooie complex is te veel verherbouwd en voor de dure toegangskaartjes kregen we kunstexposities van een werkelijk bedroevend niveau...
Zodat we al snel weer buiten stonden (leuke geste was wel dat iedereen zijn toegangssticker op de naastgelegen afvalbak plakt).

Gelukkig voor ons was er heel veel te zien in de Borinage. Hoewel de laatste kolenmijn hier al meer dan 40 jaar geleden dicht ging, zijn de herinneringen aan de mijnen hier nog overal te zien.
Neem nou de enorme mijnlamp op het dorpsplein van Cuesmes. Een pechlamp: in 1950 gebouwd als monument bij het eeuwfeest van een kolenmijn die enkele jaren later de poorten moest sluiten. De lamp verhuisde naar een andere mijn, die in 1968 ook het loodje legde. De lamp werd overgenomen door de gemeente Cuesmes, die (u raadt het al) enkele jaren later werd opgeheven.
Niet ver van het pleintje begint een andere wereld: de troosteloze en tegelijk betoverde wereld van de terrils, de afvalbergen van de kolenmijnen.

Een wereld van kolenslijk en grondverschuivingen, waar slechts een paar soorten planten zich echt thuis lijken te voelen. Heerlijke plekken om rond te struinen.
Zoals op de terril de l'Héribus, dat de bezoekers ook nog eens een fantastisch uitzicht biedt over de stad Mons (Bergen), één van de weinige meer welvarende plaatsen in deze streek.

Na de sluiting van de mijnen was er geen vervangend werk. De streek is sjofel, dat is zelfs op de begraafplaatsen te zien. Al is er met de hulp van het plaatselijke tuincentrum nog wel iets te improviseren rond het graf van oma of opa...

... en met een beetje geluk van boven is er nog wel wat te maken van het leven. Misschien is dat wel de verklaring voor het verrassende Mariaparkje van Quaregnon. Waar de meeste geloofsuitingen in België op sterven na dood zijn, zit deze Lourdesgrot en de tableau's strak in de verf. De kleuren mogen dan van een zuurstokkenkitscherigheid zijn en de verlichting met tl-balken is ook weinig smaakvol, maar het lééft wel. En er zitten leuke taferelen bij, zoals deze Christus die blijkbaar met een raketmotor (let op de wolken die onder zijn kleed uit komen) ter hemelen stijgt.

Of deze lieve, ontroerend-kinderlijke Bernadette....
.... die een werkelijk vreselijke Maria aanbidt (met een ronde tl-buis als aureool!)
Om het steenkolengruis achter ons te laten besloten we daarna de oude grandeur van Bergen op te zoeken. Een stand die tot onze verbazing bleek te beschikken over een eigen Gouden Koets, niet voor het Belgische koningspaar, maar om jaarlijks de stadsheilige Sint Waltrudis op rond te rijden.
Om ons tenslotte aan een aantal rustieke Belgische delicatessen te wijden. Iets te rustiek overigens naar onze smaak. Aanrader: waag je in België nooit aan gebakken intestines. Zeker niet in een restaurant waar ze een bordje op de deur hebben hangen dat ze op zoek zijn naar een nieuwe kok... (en ja, ik weet nu ook dat intestines darmen zijn).

Decennia na de sluiting van de grote industrieën heeft Wallonië het nog steeds moeilijk. Werk is schaars. Maar dat betekent niet dat er niets gebeurt. Kleine veranderingen zijn er overal. Zoals dit windmolenpark dat net buiten Bergen wordt gebouwd en dat door Ka fraai werd gefotografeerd bij de ondergaande zon.

Kinky kakapo

Deze zeldzame, beetje suffige, Nieuw Zeelandse looppapegaai heeft ook een kinky kant. Normaal loopt hij 's nachts door het bos, eet eens een rimo,

sterft bijna uit.

Maar de onverdeelde aandacht van een lieve BBC cameraman maakte dat hij, ondanks dat hij normaal meer op wat kleinere gevederde groene vrouwtjes valt, echt zin had in een avontuurtje.

en dan nog Stephen Fry's reactie eroverheen:

'You've been shagged by a rare parrot...'

Dat is toch wel weer bijzonder op je werk komen.
met dank aan DWDD

Grotparels...

Een deel van een oude kanaaltunnel in Belgie is nog toegankelijk. Deze tunnel was onderdeel van het kanaal tusen Brussel en Charleroi. Inmiddels is dit stukje al lang in onbruik geraakt en is er een 'nieuw' Canal du Centre waar we ook al eens zijn gaan kijken.

Deze tunnel is prachtig. Geheimzinnig, mooie druipformaties en grottenparels. Hier een sfeerimpressie.


Tip: Neem wel laarzen en een zaklamp mee.

Spreekwoorden in het wild...

Caramba, hij is er!

Het nieuws zegt het en in onze eigen omgeving is het eerste slachtoffer gemeld: eindelijk is de langverwachte epidemie van de Mexicaanse Griep begonnen! Dat moet een hele opluchting zijn voor alle gezondheidswerkers die ons al maandenlang aan het voorbereiden zijn op deze grote klap. Op de radio waarschuwde gisteren iemand heel ernstig dat we nu geen grapje meer mogen maken over deze pandemie, want er zijn wereldwijd al duizenden doden door gevallen.

Voor de betrokkenen is dat natuurlijk een drama. Maar om het in perspectief te zetten: elk jaar sterven 250.000 tot 500.000 mensen wereldwijd aan de normale griep. En de laatste serieuze pandemie, de Spaanse Griep epidemie van 1918, maakte zeker 50 miljoen slachtoffers. Het ziet er niet naar uit dat de Mexicaanse Griep zo ernstig gaat worden. Voor de meeste getroffenen is het een kwestie van de sombrero over de ogen trekken en met een welgemeend 'Caramba' een weekje in bed kruipen. Voor al deze mensen, en in het bijzonder voor de vrouwelijke helft van het Olster Stel, hier een opkikkertje van de Zangeres zonder Naam:

Ben je boos...

Sinds we geen hoeden meer dragen is het best lastig om om te gaan met woede.

Gelukkig zijn er mensen die voor ons op zoek zijn naar oplossingen. Wat dacht u van deze 'anger release machine'?

Al hoopt Kaco wel dat ARM zelf stevig genoeg is om om te gaan met de losgekomen woede als een van de voorwerpen blijft steken, of als je favoriete smijtwerk op is.

Met dank aan: http://cellar.org/iotd.php?threadid=21189

achter de wolken schijnt de zon

Apeldoorn op stelten

In Apeldoorn zagen we een prachtige voorstelling van het Diavolo Dance Theatre. Een soort kruising tussen dans en akrobatiek, Deventer op Stelten in het kwadraat.

Diavolo gebruikt onder meer een groot wiel en een reuzenschommel voor hun voorstelling. Het was mooi om te zien en erg spectaculair.
Met dank aan het Olster Stel die ons had getracteerd op deze voorstelling!
Omdat we nog in de sfeer van de spectaculaire performances zitten, willen we jullie dit filmpje ook niet onthouden. We kwamen hem tegen op het onvolprezen Dark Roasted Blend. (Tip: zet het geluid aan).

zandanimatie...

zandkunst, met dank aan Gerrie en broer.