Posts tonen met het label vakantie. Alle posts tonen
Posts tonen met het label vakantie. Alle posts tonen

zondag 2 januari 2011

We gaan naar Frankrijk...


Zoals u wellicht al begrepen had, zijn Kaco tussen kerst en nieuwjaar een paar daagjes naar Frankrijk geweest. Een heerlijke reis, al zat het niet altijd mee. Zo bleek het Romeinse reliëf dat ons eigenlijke reisdoel was wegens restauratie weggehaald te zijn....

... en ons tweede reisdoel, de omgeving van de Chemin des Dames, waar zich in de Eerste Wereldoorlog dramatische gebeurtenissen hebben afgespeeld, was zo zwaar ingesneeuwd dat we er uiteindelijk maar heel weinig van gezien hebben.

Maar wat geeft het als je samen op pad bent? Dan zijn zelfs oorlogsbegraafplaatsen 'leuke' locaties om te bezoeken, met een winterse verstilde indrukwekkendheid die zeker het fotograferen waard is.
En het altijd drukke
Louvre is ook zonder het genoemde reliëf een heerlijke plaats om rond te struinen. Er is zoveel te zien: mooie en aartslelijke dingen, obscure beeldjes en schilderijen die zó beroemd zijn dat zelfs het verwijzingsbordje gefotografeerd wordt.


De dag erna bezocht Kaco een ander voormalig koninklijk paleis, Versailles. De wereldberoemde Spiegelzaal was indrukwekkend, maar het beeld dat ons bijbleef was vooral dat het een onleefbaar pompeus paleis moet zijn geweest. Dat blijkt ook wel, want vanaf de Zonnekoning hebben alle Franse koningen een kleiner paleisje in het park laten bouwen waarin ze wel rustig konden wonen. Koningin Marie-Antoinette ging daar zelfs zo ver in, dat ze voor zichzelf een dorpje liet bouwen om 'eenvoudig' in te kunnen leven. Zo blijkt maar weer dat het streven naar Anton-Piek-achtige pittoreske eenvoud van alle tijden is.... Versailles was boeiend en hield ons bezig tot (iets) te ver na het vallen van de avond...
Om het koninklijke thema er in te houden bezochten we op onze laatste dag in het koude Frankrijk St. Denis, een kerk in een noordelijke voorstad van Parijs. Eén van de oudste gothische kerken, die vooral bekend is doordat in deze kerk (of zijn voorgangers) vrijwel alle Franse koningen er zijn begraven. Van Clovis rond 500 tot Lodewijk de XVIII in 1825. Het is dan ook een bedevaartsoord voor Franse monarchisten (ze bestaan!). Nog in 2004 werd een glazen urn bijgezet met het hart van Lodewijk XVII, die tijdens de Franse revolutie in de gevangenis van Parijs overleed. Als dat geen monarchale relikwie is...




Saint Denis is een heerlijke kerk om in rond te kijken. Achter het koor struikel je werkelijk over de koninklijke grafmonumenten, maar ook de vele romaanse en gothische details van de kerk zijn van een grote schoonheid. Frankrijk is zó dichtbij en toch is er zo veel bijzonders te zien dat het altijd weer heerlijk is om er een paar dagen samen heen te gaan. Een goede afsluiter van 2010.


maandag 25 oktober 2010

De paus als postbode (2)

Kaco had het afgelopen week zo druk met elkaar, dat de blog wat leeg is gebleven. Maar er is veel gebeurd en daar zal Co komende tijd af en toe bericht van doen.
Tijdens deze week wilde Ka de eerder gememoreerde zegeningen van de Poste Vaticane zelf beleven. Dus werden de vakantiekaarten in het kleinste staatje ter wereld gepost.
En na enig poseerwerk gleden die naar volle tevredenheid de brievenbus in. Om keurig na drie dagen afgeleverd te worden.

maandag 23 augustus 2010

Fladderak en pianola's

Met typisch Groningse specialiteiten als fladderak en eierkoeken (wist u dat bijna alle Nederlandse eierkoeken uit één eierkoekenbakkerij in het Groningse Middelstum komen?) werd donderdagavond de trip naar Rottum geestelijk voorbereid. Dat gebeurde in Usquert waar we met een hele groep een overnachting hadden geboekt in het Gemeentelijk Verzorgingsgesticht.

Het valt niet mee om op de Noord-Groningse klei een leuke overnachtingsplek te vinden voor zeven personen. Gelukkig heeft Ka een neus voor aparte (en goede!) locaties. Deze keer vond ze een voormalig armenhuis, dat door de familie Suidman liefdevol was omgebouwd tot een zeer goede en tot in de puntjes verzorgde B&B.

Niet alleen de locatie en de hoge kwaliteit waren bijzonder, dat gold ook voor de hobby van de heer des huizes. Als liefhebber gaf hij ons graag uitleg over zijn
pianola, zodat we nu alles weten over deze piano die zelf muziek kan spelen met behulp van een luchtpomp. Enorm populair rond 1900, maar door de opkomst van de grammofoon en de radio vrijwel uitgestorven. De huiskamer was een klein pianolamuseum met diverse pianola's en duizenden geluidsrollen. Hoe dat klinkt, zo'n pianola? Nou, zo:

Na een korte nachtrust kregen we om half zeven 's ochtends een zeer uitgebreid ontbijt, waarbij we een goede bodem konden leggen voor de expeditie en meteen onze kelen konden spoelen die nog droog waren van de fladderak. We hadden deze drank meegenomen als een soort Groningse gadget, maar eigenlijk smaakte het lang niet slecht: het is een soort kruidige citroenbrandewijn, veel smakelijker dan bijvoorbeeld de Friese beerenburg.

zaterdag 14 augustus 2010

Meer afvalbakkengekte

Nu iedereen weer terug begint te komen van vakantie, zijn er meer mensen bij Kaco langsgekomen met hun eigen afvalbakkenontdekkingstochten. Collega Jolande ontdekte dat je blik op je vakantieomgeving héél anders wordt, zelfs als je 'pas' een half jaar bij Cambio werkt...
Net terug van vakantie uit Italië en hoewel ik nog niet zó lang bij Cambio werk toch al wat besmet geraakt met het 'reinigingsvirus'. In Italië (althans ten noorden van Rome, want in het Zuiden zijn grote problemen met de afvalverwerking) zijn ze al veel verder met de inzameling van gescheiden zwerfafval. Zelfs in een stad als Florence (bestaat al sinds zo'n 1900 jaar) wordt het afval gescheiden opgehaald. Bijgesloten een paar foto's ter lering ende vermaak...
In Cinque Terre kun je al je soorten afval gescheiden kwijt...
Volgens het opschrift zijn zelfs de afvalbakken van gerecycled materiaal gemaakt, 1600 plastic boodschappentassen zijn nodig om één afvalbak te produceren.
Ook in Florence wordt gescheiden ingezameld, al komt daar gezien de inhoud van de rechter (papier)bak niet bijzonder veel van terecht...
Een leuke toevoeging zijn wel de speciale asbakken die er op gemonteerd zijn.
En in Florence zijn ze niet bang om de gescheiden inzameling van afval ook door te voeren in de historische binnenstad...

zondag 8 augustus 2010

Afvalbakkengekte

Vandaag een gastblog van Marsha. Ze heeft foto's gemaakt van, u raadt het al: afvalbakken. Geen enkel onderwerp op Kacokijk levert zoveel gastblogs (en hits) op als de afvalbakkenontdekkingstocht. Marsha werd door het onderwerp gegrepen nadat Co haar gevraagd had om in Duitsland aparte bakken te fotograferen:

Harold en ik hebben de grootste lol gehad met het fotograferen van de afvalbakken. Harold bemoeit zich normaal gesproken meestal niet met wat ik fotografeer, maar nu werd het voor ons allebei een speurtocht. En inderdaad: je zag mensen soms denken 'Huh? Wat doet die nou?'

Maar dat was juist ook deel van het plezier wat we eraan hebben beleefd! Ik weet dus niet of we nog wel kunnen stoppen... Afgelopen vrijdag waren we in Antwerpen en het is dat mijn camera-accu's leeg waren, anders had ik er nog een paar bij gehad. Harold heeft na vier weken nl. nog steeds de neiging om me te waarschuwen als-ie een mooi exemplaar ziet en mijn eigen afvalbakkenradar is ook nog niet uit :-D.

Marsha heeft zelf ook een eigen blog die zeer de moeite waard is. Uiteraard staat ook daarop een afvalbakkenblog. En voor de echte liefhebbers heeft ze een diavoorstelling met alle Duitse afvalbakkenfoto's gemaakt.

Over blogs gesproken: één van Kaco's favoriete blogs, Dark Roasted Blend, is deze week ook in het onderwerp afvalinzameling gedoken. Onder de titel Unsung Heroes: Vintage Garbage & Sanitation Trucks staat er een fotoserie van mooie oude vuilniswagens.

En daaruit blijkt dat er nog veel meer gekkigheid op afvalinzamelingsgebied te vinden is op internet, zoals de zeer uitgebreide website Classic Refuse Trucks.com en het typisch Duitse museum en expertisecentrum SASE (Sammlung aus Städtereinigung und Entsorgung) te Iserlohn.

maandag 26 juli 2010

Te gek...


Gek... een andere perceptie van de werkelijkheid.
In het museum het Dolhuys kregen we een kijkje in de hersenen van pubers, te gek! Maar ook een beeld van geestelijke gezondheidszorg door de eeuwen heen. In een prachtig oud pand uit 1320 waar vroeger de 'dollen', leprozen, pestlijders, dementerende bejaarden, weeskinderen en hoeren met syfilis werden opgeborgen. Tot voor kort nog in gebruik als crisisopvang voor mensen in geestelijke nood.
In onze taal zijn veel uitdrukkingen over gekte. Aan de andere kant blijft het lastig om te praten over psychische problemen. Als het tussen de oren zit, is het veel lastiger om te snappen dan een gebroken been of diabetes. Voor ons ook moeilijk om de grens tussen normaal en geestesziek te definiëren en zo komt een museumbezoekje toch weer dichtbij met veel stof tot denken.

Dit gold ook omdat we proefjes mochten doen o.a. door te kijken naar de bekende inktvlektest, de Rorschachtest. Het is dan toch spannend wat eruit komt en wat het over jezelf zegt.

Wat zien jullie bijvoorbeeld in deze foto?
(Het klopt trouwens dat wij er ook in staan, dit is geen zinsbegoocheling, you are not loosing it.)
Spannend he....
Dit was wat Ka en Co zagen.
Ka: twee engelen in een stortbui (Ka houdt van engeltjes)
Co: een insect van voren af gezien, waarschijnlijk een hommel (dit dier is Co's favoriete ijstijdrelict)

En wat zegt dat nou, spiegies gezien?

Eigenlijk niet zoveel: je hoeft niet persee iets te zien met moord, seks of anderszins belastende visioenen. Herr Doctor Rorschach was vooral geïnteresseerd of de patiënt vorm, beweging, kleur of menselijke gedaanten in de afbeelding zag. Alhoewel we hem en andere psychiaters er wel van verdenken dat als je iets met seks, moord, ledematen, bloederigheid ofzo benoemt dit toch stiekem tegen je zal worden gebruikt.

Ka en Co hebben allebei duidelijk een verschil van perceptie, maar hebben na een late lunch in het uitstekende museumrestaurant toch besloten dat dit een verdere voortzetting van hun relatie niet in de weg hoeft te staan. Kortom: het Dolhuys in Haarlem is mindblowing, een echte aanrader!

zondag 1 november 2009

Ups en downs in de Borinage

Lezers van deze blog weten dat Kaco een zwak heeft voor oude industrieën. En nergens vind je zulke mooie vervallen fabrieken als in België. Logisch dat we na eerdere bezoeken aan Charleroi en Seraing deze keer die andere oude industriestreek bezochten: de Borinage.

In deze oude mijnstreek ontstonden ooit de eerste mijn- en industriecomplexen van het Europese vasteland, zoals de fraaie Grand Hornu uit 1810, gebouwd in een tijd toen men nog niet wist hoe een fabriek er uit hoort te zien. Het oogt meer als de ruïne van een classisistisch paleis. Tegenwoordig is het de locatie van een veel gehypt museum voor hedendaagse kunst.
Nadeel van hypen is dat het erg kan tegenvallen. Helaas was dat zo: ondanks leuke momenten kan de Grand Hornu voor Kaco net zo goed omgedoopt worden in de Grand Sof. Het mooie complex is te veel verherbouwd en voor de dure toegangskaartjes kregen we kunstexposities van een werkelijk bedroevend niveau...
Zodat we al snel weer buiten stonden (leuke geste was wel dat iedereen zijn toegangssticker op de naastgelegen afvalbak plakt).

Gelukkig voor ons was er heel veel te zien in de Borinage. Hoewel de laatste kolenmijn hier al meer dan 40 jaar geleden dicht ging, zijn de herinneringen aan de mijnen hier nog overal te zien.
Neem nou de enorme mijnlamp op het dorpsplein van Cuesmes. Een pechlamp: in 1950 gebouwd als monument bij het eeuwfeest van een kolenmijn die enkele jaren later de poorten moest sluiten. De lamp verhuisde naar een andere mijn, die in 1968 ook het loodje legde. De lamp werd overgenomen door de gemeente Cuesmes, die (u raadt het al) enkele jaren later werd opgeheven.
Niet ver van het pleintje begint een andere wereld: de troosteloze en tegelijk betoverde wereld van de terrils, de afvalbergen van de kolenmijnen.

Een wereld van kolenslijk en grondverschuivingen, waar slechts een paar soorten planten zich echt thuis lijken te voelen. Heerlijke plekken om rond te struinen.
Zoals op de terril de l'Héribus, dat de bezoekers ook nog eens een fantastisch uitzicht biedt over de stad Mons (Bergen), één van de weinige meer welvarende plaatsen in deze streek.
Na de sluiting van de mijnen was er geen vervangend werk. De streek is sjofel, dat is zelfs op de begraafplaatsen te zien. Al is er met de hulp van het plaatselijke tuincentrum nog wel iets te improviseren rond het graf van oma of opa...
... en met een beetje geluk van boven is er nog wel wat te maken van het leven. Misschien is dat wel de verklaring voor het verrassende Mariaparkje van Quaregnon. Waar de meeste geloofsuitingen in België op sterven na dood zijn, zit deze Lourdesgrot en de tableau's strak in de verf. De kleuren mogen dan van een zuurstokkenkitscherigheid zijn en de verlichting met tl-balken is ook weinig smaakvol, maar het lééft wel. En er zitten leuke taferelen bij, zoals deze Christus die blijkbaar met een raketmotor (let op de wolken die onder zijn kleed uit komen) ter hemelen stijgt.
Of deze lieve, ontroerend-kinderlijke Bernadette....
.... die een werkelijk vreselijke Maria aanbidt (met een ronde tl-buis als aureool!)
Om het steenkolengruis achter ons te laten besloten we daarna de oude grandeur van Bergen op te zoeken. Een stand die tot onze verbazing bleek te beschikken over een eigen Gouden Koets, niet voor het Belgische koningspaar, maar om jaarlijks de stadsheilige Sint Waltrudis op rond te rijden.
Om ons tenslotte aan een aantal rustieke Belgische delicatessen te wijden. Iets te rustiek overigens naar onze smaak. Aanrader: waag je in België nooit aan gebakken intestines. Zeker niet in een restaurant waar ze een bordje op de deur hebben hangen dat ze op zoek zijn naar een nieuwe kok... (en ja, ik weet nu ook dat intestines darmen zijn).

Decennia na de sluiting van de grote industrieën heeft Wallonië het nog steeds moeilijk. Werk is schaars. Maar dat betekent niet dat er niets gebeurt. Kleine veranderingen zijn er overal. Zoals dit windmolenpark dat net buiten Bergen wordt gebouwd en dat door Ka fraai werd gefotografeerd bij de ondergaande zon.

dinsdag 27 oktober 2009

Grotparels...

Een deel van een oude kanaaltunnel in Belgie is nog toegankelijk. Deze tunnel was onderdeel van het kanaal tusen Brussel en Charleroi. Inmiddels is dit stukje al lang in onbruik geraakt en is er een 'nieuw' Canal du Centre waar we ook al eens zijn gaan kijken.

Deze tunnel is prachtig. Geheimzinnig, mooie druipformaties en grottenparels. Hier een sfeerimpressie.


Tip: Neem wel laarzen en een zaklamp mee.

zondag 9 augustus 2009

Op bezoek bij de zouaven

Het Brabantse dorpje Oudenbosch stond al langer op het verlanglijstje van Kaco. Niet alleen vanwege het bizarre feit dat de plaatselijke dorpskerk een kopie is van de Sint Pieter in Rome (in schaal 1 op 5), maar ook vanwege de aanwezigheid 's werelds enige museum over de Zouaven.
Het Nederlands Zouavenmuseum is een heerlijk ouderwets museumpje, waar de herinnering levend wordt gehouden aan de bizarre episode van de pauselijke zouaven. Dit waren vrijwilligers die na een oproep van de paus naar Rome gingen om daar als militair de ten ondergang gedoemde Pauselijke staat te verdedigen in de periode 1860-1870.
Nergens in de wereld was het enthousiasme om voor de paus te strijden zo groot als in Nederland. Ruim eenderde van alle zouaven was uit Nederland afkomstig. In 1870 werd de Pauselijke staat veroverd door de Italianen. De Nederlandse zouaven keerden terug naar huis. Door het katholieke volksdeel werden ze op een voetstuk gezet. De Nederlandse staat dacht daar anders over: omdat ze in vreemde krijgsdienst waren geweest werd de zouaven de Nederlandse nationaliteit ontnomen. Pas in 1947, een jaar na de dood van de laatste zouaaf, werden ze gerehabiliteerd.
De verbinding tussen de zouaven en de 'Sint Pieter' van Oudenbosch was pastoor Hellemons (hier afgebeeld op z'n eigen zouavenmonument). Hij organiseerde de recrutering en het transport van de zouaven naar Rome. Hellemons had zelf in Rome gestudeerd. Om zijn mondaine smaak en trouw aan de paus te bewijzen kwam hij met het plan om de Sint Pieter na de bouwen in het toen 3000 inwoners tellende Oudenbosch. Maar dan wel met de voorgevel van die andere grote Romeinse kerk, de kathedraal Sint Jan van Lateranen.
Of het project gelukt is? De basiliek van Oudenbosch staat er en moet in de 19e eeuw een grote indruk hebben gemaakt op bezoekers. De verwende 21e eeuwer ziet al snel dat het geheel een sjofele kopie is van de echte Sint Pieter. Met hout en gips wordt het marmer en goud van de echte Sint Pieter geïmiteerd. Het geheel maakt een beetje de indruk van een decorbouw.
Het mooiste beeld was het enige beeld dat geen kopie was uit de Sint Pieter in Rome: dit beeld van Maria met kind.
Wat verder opviel in Oudenbosch is dat het Rijke Roomse Leven definitief voorbij is. Oudenbosch groeide na de bouw van de basiliek uit tot een religieus centrum van formaat, met een jezuïetencollege en diverse kloosters. Van dit alles is weinig meer over. Het jezuïetencollege wordt verbouwd tot appartementen en andere kloostergebouwen staan leeg of worden gesloopt. Wat overblijft zijn de basiliek, het zouavenmuseum en onderstaand paterskerkhof. Herinneringen aan een voorbije tijd.