Posts tonen met het label beesies. Alle posts tonen
Posts tonen met het label beesies. Alle posts tonen

dinsdag 10 juli 2012

Archeobotanie

Wat Co zich vooraf niet gerealiseerd had, is dat archeologie zich niet alleen in de grond, maar ook boven de grond afspeelt. Samen met de eminente professor M. maakte hij een field survey, waarbij alle Romeinse bouwsels, stenen en monumenten beschreven worden die nog aan de oppervlakte te zien zijn. Dat moet grondig gebeuren. Ook als die resten midden in het groen liggen (lees braamstruiken en andere nare prikkelplanten). Co en prof M zijn daarom de eerste dagen meer als tuinmannen dan als archeologen in de weer geweest.
Maar het resultaat mag er zijn. Zo legden wij gezamenlijk bovenstaande ruïne (mogelijk resten van een Romeinse villa) bloot. Twee dagen eerder was de ruïne in het struikgewas niet eens te zien.
 En zelfs de ervaren prof. M (een overtuigd tuinloze stadsbewoner) is best een beetje trots op onze gezamenlijke tuinierkwaliteiten.
 Het resultaat was dit doorkijkje door het gebouw, mogelijk een cysterne, een opslagkelder voor water.
Niet alleen archeologisch leverde het leuke ontdekkingen op. Een onvoorstelbare hoeveelheid verschillende soorten planten en diertjes kwamen uit het struweel, waaronder deze forse gele spin (ongeveer twee keer zo groot als een volwassen kruisspin).

vrijdag 6 april 2012

Goedevrijdagmarkt

Een vrolijk deinende tros balonnen tegen een strakblauwe hemel. Beter kan een paasweekeinde toch niet beginnen. In de Koekstad wordt het leed van de kruisiging des Here al 700 jaar verzacht door de traditionele Goedevrijdagmarkt, door de gemeente nog steeds gepromoot als de grootste jaarmarkt van het Oosten. Of dat nog steeds zo is weet Kaco niet (hij leek kleiner dan vroeger), maar gezellig is het wel. Vooral heerlijk om in de drukte mensen te kijken die op hun paasbest van al het moois komen genieten.

In de geïmproviseerde kinderboerderij was uiteraard ook de paashaas van de partij. Kaco is geen liefhebber van de knager, maar we zijn 'm wel wat verschuldigd. Zoals we vorig jaar Pasen al schreven is de legendarische langoor elk jaar weer de meest bekeken blog op Kacokijk.

zaterdag 18 februari 2012

Natuur als kunst

Ik vind het een heel ontroerend plaatje. Natuur geeft vaak demooiste kunstafbeeldingen. Als je meer wilt weten klik dan hier door.

zondag 15 januari 2012

Een dagje naar het universiteitsmuseum

Vandaag een extra lange blog met veel foto's. Niet alleen omdat Co komende week weinig tijd voor bloggen gaat hebben (de Term begint morgen officieel), maar ook omdat hij naar een plek is geweest die er gewoon om vraagt om veel foto's te laten zien: het Oxford University Museum. Alle foto's kunnen overigens uitvergroot worden door er op te klikken.
Het Oxford University Museum for natural history is zo'n typisch 19e eeuwse museumkathedraal: van buiten neogotisch en van binnen een indrukwekkende zaal met glazen daken en gietijzeren zuilen, waarin de enorme dinosaurusskeletten goed uitkomen.
Het in 1860 geopende gebouw was een voor die tijd praktisch museumgebouw. Voorzien van zuiltjes gemaakt van gesteenten uit alle hoeken van Groot-Brittannië en beelden van beroemde wetenschappers, zoals Darwin die in die jaren nog als uiterst controversieel gold. De zuilen en beelden waren bedoeld als hulpmiddelen bij aanschouwelijk onderwijs, maar uiteraard waren het nadrukkelijk ook statussymbolen om het aanzien te onderstrepen van de moderne natuurwetenschappen en de rol van de Oxfordse universiteit daar in.
Vandaag de dag is het vooral een boeiend en erg bezoekersvriendelijk museum, met een tentsoonstelling die niet alleen zeer uitgebreid is, maar waarin veel aandacht is besteed aan de esthetiek, de manier waarop de tentoonstelling aan het publiek wordt gepresenteerd.
Een hele aardige geste daarbij is dat je als bezoeker niet overal met je handen van af hoeft blijven. Onder het motto 'please touch', mogen bezoekers zelf ervaren hoe dierenvachten, skeletten en zelfs meteorieten voelen.
Zelf vond Co het leukste aan het museum dat je ineens oog-in-oog kunt staan met de meest bijzondere dieren, zoals de reuzenalbatros of de kakapo, die we al eerder in deze blog van z'n kinky kant hebben laten zien.
Het meest uitzonderlijke dier van allemaal is de Oxford dodo. Het wat treurige verdroogde hoofd bovenaan is het laatste restant van de enige opgezette dodo die nog op de wereld bestaat. Voor de rest moeten we het doen met skeletten en replica's. Desondanks (of juist daarom) is de arme vogel een icoon voor Oxford geworden. De stad vereenzelvigt zich ermee, er zijn dodosouvenirs, poppen en boeken. Het bekendste voorbeeld uit de laatste categorie is natuurlijk de dodo in Alice in Wonderland (u weet wel, met die hartenkoningin, lachende kat en konijn met horloge) dat ook in Oxford speelt.
Naast deze ster waren er ook vele andere bijzondere zaken te zien, zoals de schedel van de iconische triceratops, en het kleine schedeltje van de pas ontdekte Homo Floriensis, de minimens van het Indonesische eiland Flores. Waarschijnlijk de laatste andere mensensoort die op aarde bestaan heeft naast de moderne mens.
Ook was er aandacht voor rariteiten als het grootste wespennest ooit in Engeland gevonden (deze wespen hadden zich strategisch genesteld tussen een druk bezochte pub en een suikerbakkerij, zodat ze onbeperkt voedsel hadden) en een display met reuzenkakkerlakken die bij het publiek de nodige consternatie opriep, vooral toen bleek dat het levende kakkerlakken waren... Co probeerde ze te filmen en heeft daarbij de camera per ongeluk schuin gehouden. Dat doet overigens niets af van het effect:

Niet alleen liefhebbers van opgezette beesten en skeletten komen in het Oxfordse universiteitsmuseum aan hun trekken. Het museum bestaat namelijk uit twee delen: achter de zaal over natuurhistorie, staat het Pitt Rivers Museum, een tweede 19e eeuwse zaal tot de nok gevuld met de antropologische verzameling. Dat betekent heel veel verentooien, kano's, kleding, amuletten, muziekinstrumenten, afgodsbeelden, sieraden en je kunt het zo gek niet bedenken wat nog meer.
Bij de recente renovatie van dit museum is er bewust voor gekozen om de 19e eeuwse wijze van presenteren te handhaven: zo veel mogelijk voorwerpen laten zien in een beperkte ruimte.
Hoewel er meestal goede uitleg bij wordt gegeven is het museum daardoor in eerste plaats een doolhof, waarin steeds weer nieuwe dingen te ontdekken zijn. Letterlijk een plek om doorheen te struinen en waar je nooit uitgekeken hoeft te raken.
Een goede zet is dat het museum niet moeilijk doet over de afkomst van de voorwerpen. Heel veel is uiteraard bijeengesprokkeld (lees gekocht, geruild en geroofd) in de voormalige Britste koloniën, waaronder de fraaie helm van stekelvis hierboven.
In dit 'museum van een museum' worden controversiële onderwerpen niet geschuwd. Nergens blijkt dat zo duidelijk als bij de vitrine 'treatment of dead enemies', waarin getoond wordt hoe er op diverse plaatsen in de wereld werd omgegaan met gedode vijanden.
Uit de expositie blijkt dat er veel werk van werd gemaakt om deze vijanden (met name hun schedels) een plek te geven. Meestal gebeurde dit vanuit het idee dat de levenskracht van de vijand overgenomen moest worden of dat men in het reine moest komen met de geest van de overledene. Het museum doet veel moeite om de logica achter dergelijke ceremonies uit te leggen en op een nette manier met de menselijke resten om te gaan.
Tot op zekere hoogte kun je daar in mee gaan. Maar begrip hebben voor de traditie van sommige Amazone-indianen om de hoofden van hun tegenstanders tot tennisbalgrootte te laten krimpen ging Co toch een stapje te ver. Voor hem zijn deze gekrompen hoofden vooral het soort zaken dat je tegenkomst in horrorverhalen. Al zijn ze door hun groteske, maar nog steeds herkenbare gezichtstrekken ook op een bizarre manier fascinerend...

zaterdag 29 oktober 2011

point of view

LOOK at the camels first and then read the message below. This is a picture taken from directly above these camels in the desert at sunset. It is considered to be one of the best pictures of the year. When you look closely, you can see that the camels are the little white lines in the picture.The black images you see are just the shadows!
Sometimes, our "problems" seem to be as big as the shadows...but they are little. Have a lovely day!
met dank aan Ger-I

woensdag 24 augustus 2011

Bronzen fantoom en kleine clown

Als een bronzen spookverschijning staat op een winderige rotspunt in IJsland een beeld van Co's favoriete vogel, de uitgestorven reuzenalk. Co had dit beeld als eens gezien in Rome, maar deze bronzen reuzenalk staat op een veel dramatischere plek: vanaf de vloedlijn kijkt hij uit naar een stipje aan de horizon, het eilandje Eldey waar op 3 juni 1844 het allerlaatste paartje broedende reuzenalken werd gedood.
De foto's hierboven zijn gemaakt door Beuk en Jol, die een rondreis maakten over IJsland. Op speciaal verzoek van Co reden ze 'even' (lees: heel ver) om, om op een afgelegen landtong deze bronzen gigant te kieken. Een geste die door Co bijzonder wordt gewaardeerd. Voor hem is het een bijzonder moment, al blijkt uit de mail dat een andere vogel veel meer indruk heeft gemaakt op Beuk en Jol:
Ik heb ook enige foto’s gemaakt met m’n telefoon. Deze zijn nog niet eens heel beroerd geworden. Daarom kan ik jullie nu al vol trots de volgende foto’s sturen, namelijk van de puffins en de giant auk. En we hebben een vogels gezien ….! Mooi hè die puffins. Puffins zijn letterlijk knuffelbeesten. Je kunt ze overal kopen. We hebben er één gezien van 2 meter groot (knuffeluitvoering!). Maar in het echt konden we ze ook bijna aanraken!
Geef ze eens ongelijk: puffins (of papegaaiduikers) zijn bijzonder fotogenieke en koddige vogels! Ze hebben iets ontroerends en clownesk.
En in tegenstelling tot hun grote neef de reuzenalk zijn ze gelukkig nog altijd springlevend...

vrijdag 27 mei 2011

pluk de dag!

Taal en woorden hebben een grote impact op hoe we de wereld zien. Bovenstaand metalen kunstwerk is te vinden in Museum Insel Hombroich, een aanrader voor iedereen die houdt van kunst, natuur, fotgraferen en lekker wandelen. Gedenk te sterven of pluk de dag ?!?

Het lichaam van Clara gelezen en besproken met de boekenclub. Heel gaaf om met een fantastische groep verschillende vrouwen te praten over een boek en ervaringen te delen. In dit boek staat aan het eind een uitdrukking die Ka echt raakte: L'absence est le plus grand de tous les maux.(afwezigheid is de grootste van alle kwalen).
Betrokken zijn, contacten, huiskamerconcert met bijzondere mensen en lieve vriendin, genieten van omgeving en van elkaar. Verbazing en bewondering voelen over de groene felheid van de oogjes van deze langpootmug die zo mooi contrasteren met het verroeste ijzer... tevredenheid en trots over de foto :-)
Dit zijn Ka's inziens een goed tegenwicht voor afwezigheid...

En nieuwsgierigheid :-) deze foto's staan al sinds vorig weekend in de bloglijst, maar het blogje schoot nog niet zo op. Co was echt benieuwd naar de samenhang van deze foto's.

Co die wil leren... ervaren... maf kan doen... plezier kan maken... soms uit evenwicht is...
Zijn als een tuimelpoppetje, leven geeft je een duwtje maar gelukkig zit er genoeg gewicht in de billen van Ka en Co om na wat heen en weer gewiebeld te hebben weer stabiel te staan.
Keep on 'dancing' en Carpe Diem!

donderdag 26 mei 2011

Reus in een klein drama

Ka zag vanmorgen vroeg zomaar bij ons op de stoep deze indrukwekkende neushoornkever, één van de grootste insecten van Nederland. Bij nader beschouwing bleek zich echter een klein drama te hebben afgespeeld. De ongewervelde kolos had het afgelegd tegen de kleinere, maar veel talrijkere mieren. De mieren hadden hem gedood of verlamd en schoksgewijs werd de kleine gigant naar de mierenkolonie gesleept.

Wat ze daar met hun gepantserse snack wilden doen was niet helemaal duidelijk: de bordeauxrode minireus leek veel te groot voor de kolonie-ingang tussen de stoeptegels. Maar op één of andere manier kregen ze het toch voor elkaar. Toen Kaco vanavond weer ging kijken was de kever helemaal verdwenen.

zondag 1 mei 2011

Bespiegelingen

Op koninginnedag zagen we deze zwaan broeden op een berg afval in de Koekstadse stadsgracht. Triest om een majestueuze vogel zo te zien zitten... Het zwanennest was overigens niet het enige boeiende dat te zien was bij de stadsgracht.
Dat krijg je als je bakken niet goed borgt. Gelukkig houdt dit bakje zijn hoofd nog net boven water. Wie zal 'm redden?


zaterdag 23 april 2011

Het haasje

Wat is de populairste blog die ooit op Kacokijk geplaatst is? Niet de blog over kernenergie, Co's expeditie in een Romeinse piramide, de kinky kakapo of zelfs de befaamde afvalbakkenontdekkingstocht. Al die mooie blogjes zijn voorbijgestreefd door een blogje waarin Kaco hun verwondering uitspreken over dat suffe folkloristische verschijnsel: de paashaas. Kijk maar onder 'populaire berichten' in de rechterkolom. Wat mensen toch hebben met dit vrijgevige, suffe knaagdier dat de meest wreedaardige en kitscherige trekjes in mensen lijkt op te roepen...
Kaco kan alleen maar hopen dat een visite aan de paashaas mensen aanzet om ook te zoeken naar de vele andere verrassende blogjes die in de afgelopen drie jaar in Kacokijk verstopt zijn...
Veel zoekplezier tijdens de paasdagen! En natuurlijk namens Kaco:

Slecht, hè?

woensdag 20 april 2011

sssst... de kleintjes slapen

Bij een winkel in de straat van Kaco staat in de etalage een hok vol kleine kuikentjes. Dat zorgde voor een echt ohhh/ahh moment toen Ka en een collega net nog stonden na te kletsen. De schattige kleine kuikentjes waren heerlijk aan het soezen onder een warme lamp. Zoooo schattig.

maandag 28 maart 2011

Hare, the movie


Het is nu echt lente! De paashaasfilm draait deze week in de bioscoop! De PAASHAAS film!?!

zondag 20 maart 2011

Lentekriebels

Zowel Kacokijk als de natuur hadden vanmorgen de lentekriebels. De bloemen bloeien, bomen lopen uit en zelfs het speenkruid laat zijn gele kopje zien. En pas als het speenkruid bloeit, dan is de lente écht begonnen volgens Ka. Kaco was dan ook vroeg uit de veren om het voorjaar te kijken. Zo'n ommetje op de zondagochtend is ook een heerlijk Kacokijk-moment: Ka kiekt Co en Co kiekt Ka. Het was nog wel wat (voorjaars)fris, maar dat zorgde voor heldere luchten en mooie vergezichten over d'n Isel. In mei leggen alle vogels een ei, maar voor het zover is moet er nog veel werk worden verzet, zo zagen Kaco... De tortels waren op vrijersvoeten, de eenden waren bezig de kinderkamers in te richten en een merel zong zijn longen uit zijn lijfje om de dames te bekoren. Zo'n merel klinkt trouwens best goed. Ka maakte dit filmpje van de gevederde troubadour:

Morgen is het de 21e en gaat de lente officieel van start. Laten we hopen op een mooi voorjaar! Zo lang het maar geen al te stralende lente wordt....

woensdag 2 maart 2011

donderdag 2 december 2010

ahhh. lief!

Wat een lief beestje he! Speciaal voor het Olsterstel op de blog gezet :-)
Op deze website staat nog meer van dit bijzondere beestje dat soms lijkt te lachen en snug as a bug in zijn aardbeitje huist.