Posts tonen met het label opmerkelijk. Alle posts tonen
Posts tonen met het label opmerkelijk. Alle posts tonen

zondag 15 juli 2012

Ontdekking in de jungle

Iedereen die archeoloog wil worden droomt er van om op een dag een spectaculaire ontdekking te doen. Geen gemier met tandenborstels om een paar scherven bloot te leggen, maar hakkend door het oerwoud plotseling op de reusachtige resten van een oeroude beschaving stuiten. Dat soort dingen. 
Zo'n Indiana Jones ervaring had Co nadat hij na dagen tuinieren met professor M plotseling op een enorme Romeinse muur stuitte. Geen klein blokje half boven de grond, maar een meer dan manshoge muur met enorme, meer dan 2,5 meter lange tufa blokken.
Nadat we nog veel meer nare planten hadden weggesnoeid kwam bovenstaande muur in al zijn glorie te voorschijn. Waar hij van is weten we nog niet. Dat moet verder onderzoek uitwijzen. Eerste hypothesen zijn dat het mogelijk de omwalling is van een ceremoniële ruimte of zelfs een Romeins legerkamp.
Natuurlijk is zo'n grote muur in de buurt van de Eeuwige stad niet helemaal onbekend. Schrijvers uit de 17e eeuw hadden hem al genoemd. Maar in de afgelopen eeuw leek het alsof hij volledig verdwenen was. Volgens moderne schrijvers is er nauwelijks iets van over. Dat viel mee: meer dan 150 (!) meter zwaar verweerd, maar zeer solide muurwerk ligt er tussen de braamstruiken.
Een vondst die uiteraard vele deskundigen aantrok die dit fenomeen met eigen ogen wilden zien. En een vondst waar Co best een beetje trots op is. Inderdaad, instant archeologische bevrediging.

donderdag 22 maart 2012

Koekstad is niet ireligieus

Het is al bijna een open deur in trappen als je zegt dat voorliefde voor Apple een vorm van religie is. De lancering van nieuwe Apple-producten schijnt altijd gepaard te gaan met hysterische taferelen, en de dood van de Apple voorman was voor velen een grotere schok dan de atoomramp in Fukushima. Vanavond is weer zo'n 'religieus' moment voor de ifans: om middernacht start de verkoop van de nieuwe en verbeterde ipad. Bij de Koekstadse vestiging van het Apple concern waren de hekken al klaargezet om de wachtende en uitzinnige meute in goede banen te leiden. Maar de opkomst viel tegen: rond 21 uur zat slechts één man gelaten te wachten, al spelend met zijn (oude en inferieure) ipad. Tot leedvermaak en hoon van het publiek en de opgetrommelde stadswachten.

zaterdag 10 maart 2012

Engelsen waarschuwen overal voor

De nationale Engelse hobby om voor werkelijk alles een waarschuwingsbord neer te zetten gaat heel ver. Langs de oevers van de Thames, in de buurt van Oxford zag Co dit bordje: 'Gevaar. Als de kade overstroomt niet gebruiken'. Zo'n bordje zie ik in de Koekstad nog niet standaard staan, alleen als de kade echt onderloopt. Ze zouden je hartelijke uitlachen.

woensdag 7 maart 2012

Als Facebook er een dag uit ligt...

Kaco houdt al sinds april 2008 een blog bij met dank aan HJ. Co facebookt. Twitteren doen we niet, soms kijken we bij HJ en Krien. Co en Ka skypen dagelijks om contact te houden nu Co in Oxford zit. Het is bijzonder om te zien hoe snel de nieuwe media een verworven plek heeft gekregen in onze maatschappij. Toch vindt Ka dit filmpje wel een beetje raar en ergens confronterend. Iets om over te denken hoe we met elkaar kunnen en willen communiceren.

donderdag 16 februari 2012

Cider land

Wat Co zich nooit gerealiseerd had voordat hij naar Oxford kwam, is dat Engeland niet alleen een bierland (pardon ale-land) is, maar ook een cider-land. Net als in Frankrijk kun je de alcoholische appeldrank (een enkele keer perendrank) hier echt overal krijgen. Wat opvalt is dat Engelse cider veel sterker is dan Franse: vaak 7 of 8%, veel sterker dus dan Engels ale. Ook valt het enorme aantal merken op. Een beetje pub heeft meerdere ciders op de tap en elke supermarkt heeft een breed assortiment, van goedkope plastic megaflessen tot exclusieve varianten van de geliefde fruitnat.Hoewel, fuitnat... Eén merk maakt reclame dat het 'cider met fruit' is. Als dat bijzonder is, waarvan zijn de rest van de ciders dan gemaakt?

maandag 13 februari 2012

De wijnman

Vanmorgen kwam Co deze man tegen bij de ingang van Brasenose. Bij navraag bleek het te gaan om een speciale levering wijn in verband met Valentijnsdag morgen. Normaal komt hij 'slechts' drie keer per week met zijn steekkarretje bij het college... Als u bedenkt dat dit alleen wijn is en dat er ook nog (veel) bier en andere dranken weg wordt gewerkt tijdens Formal dinners, in de collegebar en bij het natafelen van de professoren en fellows, dan heeft u een beetje een beeld wat er aan alcohol gedronken wordt in het gemiddelde Oxfordse college. Zoals uit bovenstaande foto blijkt, weten de locale winkeliers dat ook. Het is misschien niet te veel gezegd dat een succesvolle wetenschappelijke carrière in Oxford gebouwd is op vier A's: Aanleg, Ambitie, Arrogantie en Alcohol.
Da's misschien wel erg negatief. Laten we er vijf A's van maken, want de meeste Oxfordse academici die ik ken zijn beslist Aangenaam gezelschap. Ook zonder alcohol.

woensdag 25 januari 2012

Heen en weer

Straatnaam in Oxford (en hij loopt niet eens dood).

dinsdag 24 januari 2012

Blackfriars Wine Society

Daar staat Co dan smart te wezen in de Blackfriars Hall in Oxford. Met bijzonder gezelschap en een glas wijn dat tien jaar voor z'n geboorte was gebotteld. De 'Hall' van de paters Dominicanen in Oxford is twee keer per Term de locatie voor de wijnproeverij van de Blackfriars Wine Society en Co mocht daar aan deelnemen.Deelnemen doe je uiteraard niet in je dagelijke kloffie. De dresscode was 'formal, smart' en dat betekent in de Oxfordse praktijk black tie: dinner jacket, bijpassende broek, wit shirt, manchetknopen en vlinderdasje ('bow tie'). Na een bezoek aan Walters of Oxford (Gentlemen's outfitters) was Co er helemaal klaar voor.
En met hem zijn kompaan voor deze avond, de Engelsman David, hier samen gekiekt in de common room van Brasenose College. Af en toe is zo'n 'verkleedpartij' best leuk als voorbereiding op een avond uit.En de geschonken wijnen maakten de verkleedpartij ook de moeite waard. De Wine Society had voor deze avond als thema Rhone-wijnen gekozen, met nadruk op wijnen uit het gebied van Châteauneuf-du-Pape. Een aantal bijzonder mooie wijnen uit de jaren 90 werden geserveerd, maar hoogtepunten waren vooral de wijnen uit 1964 en 1961. Het geheel werd aangekleed met een kaasbuffet, goede conversatie en een buste van de patroonheilige en muze van de Wine Society, Roger Scruton. Deze conservatieve denker is, naar Co begreep, tot muze van de Blackfriars Wine Society verheven omdat hij de enige bewoner van Blackfriars Hall is die nog nooit bij een bijeenkomst van de Wine Society is geweest. Het is het soort Engelse logica waar geen speld tussen te krijgen is. Het soort heren dat zich op deze avond onder een goed gesprek het halve eeuw oude druivenvocht liet welgevallen. Voor Co niet alleen een smakelijke avond maar ook een leerzame ervaring in het dragen van formele kleding.
Vooruit, nog eentje dan. Als afsluiter nog een laatste kiekje van Co met een strikje.

zondag 22 januari 2012

Doodslag: doe eens normaal man...

Vanavond met JuMi naar Doodslag geweest. Echt een aanrader, wat een goeie Nederlandse film die ook nog eens oproept tot discussie. Mooie reactie van Miech: mooi lesje in beeldvorming.

Onderstaand een stukje uit de Wereld draait door, over de film en over de verhuftering in de samenleving ?!?

Na het zien van deze film denkt Ka: er is geen zwart / wit. Geen goed / fout. Geen loser / held. Alleen mensen die het samen met elkaar moeten rooien. Dit krijgen we het beste voor elkaar als we met begrip, met respect en op een vriendelijke manier met elkaar omgaan.

zondag 15 januari 2012

Een dagje naar het universiteitsmuseum

Vandaag een extra lange blog met veel foto's. Niet alleen omdat Co komende week weinig tijd voor bloggen gaat hebben (de Term begint morgen officieel), maar ook omdat hij naar een plek is geweest die er gewoon om vraagt om veel foto's te laten zien: het Oxford University Museum. Alle foto's kunnen overigens uitvergroot worden door er op te klikken.
Het Oxford University Museum for natural history is zo'n typisch 19e eeuwse museumkathedraal: van buiten neogotisch en van binnen een indrukwekkende zaal met glazen daken en gietijzeren zuilen, waarin de enorme dinosaurusskeletten goed uitkomen.
Het in 1860 geopende gebouw was een voor die tijd praktisch museumgebouw. Voorzien van zuiltjes gemaakt van gesteenten uit alle hoeken van Groot-Brittannië en beelden van beroemde wetenschappers, zoals Darwin die in die jaren nog als uiterst controversieel gold. De zuilen en beelden waren bedoeld als hulpmiddelen bij aanschouwelijk onderwijs, maar uiteraard waren het nadrukkelijk ook statussymbolen om het aanzien te onderstrepen van de moderne natuurwetenschappen en de rol van de Oxfordse universiteit daar in.
Vandaag de dag is het vooral een boeiend en erg bezoekersvriendelijk museum, met een tentsoonstelling die niet alleen zeer uitgebreid is, maar waarin veel aandacht is besteed aan de esthetiek, de manier waarop de tentoonstelling aan het publiek wordt gepresenteerd.
Een hele aardige geste daarbij is dat je als bezoeker niet overal met je handen van af hoeft blijven. Onder het motto 'please touch', mogen bezoekers zelf ervaren hoe dierenvachten, skeletten en zelfs meteorieten voelen.
Zelf vond Co het leukste aan het museum dat je ineens oog-in-oog kunt staan met de meest bijzondere dieren, zoals de reuzenalbatros of de kakapo, die we al eerder in deze blog van z'n kinky kant hebben laten zien.
Het meest uitzonderlijke dier van allemaal is de Oxford dodo. Het wat treurige verdroogde hoofd bovenaan is het laatste restant van de enige opgezette dodo die nog op de wereld bestaat. Voor de rest moeten we het doen met skeletten en replica's. Desondanks (of juist daarom) is de arme vogel een icoon voor Oxford geworden. De stad vereenzelvigt zich ermee, er zijn dodosouvenirs, poppen en boeken. Het bekendste voorbeeld uit de laatste categorie is natuurlijk de dodo in Alice in Wonderland (u weet wel, met die hartenkoningin, lachende kat en konijn met horloge) dat ook in Oxford speelt.
Naast deze ster waren er ook vele andere bijzondere zaken te zien, zoals de schedel van de iconische triceratops, en het kleine schedeltje van de pas ontdekte Homo Floriensis, de minimens van het Indonesische eiland Flores. Waarschijnlijk de laatste andere mensensoort die op aarde bestaan heeft naast de moderne mens.
Ook was er aandacht voor rariteiten als het grootste wespennest ooit in Engeland gevonden (deze wespen hadden zich strategisch genesteld tussen een druk bezochte pub en een suikerbakkerij, zodat ze onbeperkt voedsel hadden) en een display met reuzenkakkerlakken die bij het publiek de nodige consternatie opriep, vooral toen bleek dat het levende kakkerlakken waren... Co probeerde ze te filmen en heeft daarbij de camera per ongeluk schuin gehouden. Dat doet overigens niets af van het effect:

Niet alleen liefhebbers van opgezette beesten en skeletten komen in het Oxfordse universiteitsmuseum aan hun trekken. Het museum bestaat namelijk uit twee delen: achter de zaal over natuurhistorie, staat het Pitt Rivers Museum, een tweede 19e eeuwse zaal tot de nok gevuld met de antropologische verzameling. Dat betekent heel veel verentooien, kano's, kleding, amuletten, muziekinstrumenten, afgodsbeelden, sieraden en je kunt het zo gek niet bedenken wat nog meer.
Bij de recente renovatie van dit museum is er bewust voor gekozen om de 19e eeuwse wijze van presenteren te handhaven: zo veel mogelijk voorwerpen laten zien in een beperkte ruimte.
Hoewel er meestal goede uitleg bij wordt gegeven is het museum daardoor in eerste plaats een doolhof, waarin steeds weer nieuwe dingen te ontdekken zijn. Letterlijk een plek om doorheen te struinen en waar je nooit uitgekeken hoeft te raken.
Een goede zet is dat het museum niet moeilijk doet over de afkomst van de voorwerpen. Heel veel is uiteraard bijeengesprokkeld (lees gekocht, geruild en geroofd) in de voormalige Britste koloniën, waaronder de fraaie helm van stekelvis hierboven.
In dit 'museum van een museum' worden controversiële onderwerpen niet geschuwd. Nergens blijkt dat zo duidelijk als bij de vitrine 'treatment of dead enemies', waarin getoond wordt hoe er op diverse plaatsen in de wereld werd omgegaan met gedode vijanden.
Uit de expositie blijkt dat er veel werk van werd gemaakt om deze vijanden (met name hun schedels) een plek te geven. Meestal gebeurde dit vanuit het idee dat de levenskracht van de vijand overgenomen moest worden of dat men in het reine moest komen met de geest van de overledene. Het museum doet veel moeite om de logica achter dergelijke ceremonies uit te leggen en op een nette manier met de menselijke resten om te gaan.
Tot op zekere hoogte kun je daar in mee gaan. Maar begrip hebben voor de traditie van sommige Amazone-indianen om de hoofden van hun tegenstanders tot tennisbalgrootte te laten krimpen ging Co toch een stapje te ver. Voor hem zijn deze gekrompen hoofden vooral het soort zaken dat je tegenkomst in horrorverhalen. Al zijn ze door hun groteske, maar nog steeds herkenbare gezichtstrekken ook op een bizarre manier fascinerend...

donderdag 12 januari 2012

Delicatessen

Oxford heeft een oude overdekte markt vol kleinere winkels met specialiteiten en verse producten. Een mooie plek, maar helemaal veilig voelde het niet, zeker niet toen bleek dat Mr. Lindsay een 'high class university & family butcher' is. Als academicus loop je dan al snel een straatje om (en ik benijd zijn verwanten ook niet).
Let voor de aardigheid nog even op het dier links. Dat is inderdaad een onthoofde ree die hier met trots wordt getoond. Da's wel even wat anders dan de Nederlandse gevoeligheid over het onverdoofd slachten...

zaterdag 29 oktober 2011

point of view

LOOK at the camels first and then read the message below. This is a picture taken from directly above these camels in the desert at sunset. It is considered to be one of the best pictures of the year. When you look closely, you can see that the camels are the little white lines in the picture.The black images you see are just the shadows!
Sometimes, our "problems" seem to be as big as the shadows...but they are little. Have a lovely day!
met dank aan Ger-I

zondag 4 september 2011

Breinbreker

Een berichtje van Depim. Snap je 'm?
TH15 M355463 53RV35 T0 PR0V3 H0VV 0UR M1ND5 C4N D0 4M4Z1N6 TH1N65! 1MPR3551V3 TH1N65! 1N TH3 B361NN1N6 1T VV45 H4RD BUT N0VV, 0N TH15 L1N3 Y0UR M1ND 1S R34D1N6 1T 4UT0M4T1C4LLY VV1TH0UT 3V3N TH1NK1N6 4B0UT 1T. B3 PR0UD! 0NLY C3RT41N P30PL3 C4N R34D TH15. R3P05T 1F U UND3R5T4ND TH15 M355463, 8UT D0N'T T377 4NY0N3 VVH4T 1T M34N5
Sn4pp3n jVll13 'm?P1m
PS: we hebben al eerder geblogd over de wonderlijke dingen die onze hersenen met taal doen. Lees Seopletters of klik op de tag taal.

zondag 28 augustus 2011

Knekelkerken

Wat mensen doen met hun overleden medeburgers blijft Kaco intrigeren. Het is een bron van verwondering, filosofische gedachten en fotomomenten. Afgelopen jaren hebben we onder meer geblogd over een anatomisch museum, een koninklijke grafkapel en een piramide. Maar het meest intrigerende fenomeen blijft toch wel de knekelkerk, kerken die versierd zijn met menselijke beenderen. Geen wonder dat we dit jaar de beroemdste knekelkerk van Europa wilden bezoeken, het ossuarium van Sedlec te Kutna Hora in Tsjechië.
De knekelkerk van Kutna Hora is 'versierd' met de resten van duizenden gelovigen die in en rond die bedevaartsoord begraven lagen. Rond 1870 leefde de plaatselijke timmerman zich helemaal uit op de botten en maakte er kroonluchters van, kandelaars, wand- en plafondversieringen en zelfs het familiewapen van de eigenaar van de kapel.
Kutna Hora is bizar, maar op een weinig religieuze manier. De kapel is vooral zo beroemd omdat er vrij gefotografeerd mag worden. Net als Kaco waren de meeste bezoekers daardoor meer bezig met lichtinval en camerastandpunten dan met de contemplatie die de kapel behoort op te roepen. Maar eigenlijk is dat ook niet zo erg. Kutna Hora is een 'gelukkige' knekelkerk: alle botten zijn van bedevaartgangers die hier begraven werden omdat ze hier het dichtste bij het Hemelse Koninkrijk zouden komen. De overvolle begraafplaats werd geleegd in de grafkapel en hier liggen de devote doden als het ware mooi gerangschikt in blijmoedige afwachting van de jongste dag.Heel anders was ons bezoek aan een andere knekelkerk, de Kaplica Czaszek in het Poolse stadje Kudowa-Zdrój. Hier was de sfeer veel duisterder. Hier opende een dorpspastor rond 1800 de massagraven van een lange reeks Silezische oorlogen en epidemieën om met de inhoud daarvan een memento mori-kapel te vullen. De dorpstimmerman die hier bezig is geweest was duidelijk minder begaafd dan zijn Tsjechische collega. De kapel is vooral heel vol, met doodshoofden die als de mandflessen van een ouderweste pizzeria tegen het plafond zijn geplakt. Een stevige non vertelde de bezoekers in zalvend Pools over de kapel en zwaaide daarbij demonstratief in de lucht met bijzondere botjes, zoals de schedel van een tartaar, een bot van een reus, een been met een kogelgat en meer van dat soort 'fraais'.
Foto's maken was er echter niet bij, daar werd heel streng op gelet. Vandaar de opgestapelde botjes achter een ruit en een verwijzing naar internet voor het interieur.
Knekelkerken zijn vrij zeldzaam, maar in de katholieke streken van Europa kom je vrijwel overal de relikwieënverering tegen. Soms op een tamelijk bizarre manier, zoals deze mannelijke 'sneeuwwitjes' in hun glazen kisten aan beide kanten van het altaar van de zeer fraaie gotisch-barokke kerk van Sedlec. Gekleed in kostbare stoffen en met maskers op, maar wel op zo'n manier dat de botten er door heen staken. De gelovigen moesten natuurlijk wel goed kunnen zien dat de heiligen echt waren...

woensdag 24 augustus 2011

Sic transit gloria mundi

Het kan verkeren: zo ben je een universele megafilmster en zo sta je als straatartiest in A'dam je boterhammetje bij elkaar te schnabbelen, hopend op een meet and greet met een vrijgevige fan....

Het leven van een intergalactische slechterik gaat niet over rozen.

vrijdag 12 augustus 2011

... do as the Romans do

We hadden het er al eerder over op deze blog: de Romeinse soldaten en gladiatoren die in Roma rond de bekende attracties cirkelen en daar hun brood verdienen door met toeristen op de foto te gaan. Het lijkt een bizarre maar ongevaarlijke traditie in de Eeuwige stad die vooral leuk is om deze figuren op de onverwachte momenten op de foto te zetten. Maar volgens een berichtje op Nu.nl is het allemaal niet zo onschuldig:

ROME - Toeristen die in Rome een als gladiator verklede acteur betalen om met hem op de foto te gaan, doen mogelijk zaken met de georganiseerde misdaad.
De politie heeft een bende van 20 van deze 'gladiatoren' opgepakt omdat zij concurrenten mishandelden en intimideerden. Dat meldde Italiaanse media donderdag.De agressieve acteurs waren actief rond beroemde toeristische trekpleisters als het Colosseum, de Engelenburcht en de Sint Pietersbasiliek. Daar valt zo veel geld te verdienen aan de miljoenen toeristen die er jaarlijks komen, dat criminele bendes de markt onderling hebben verdeeld en hun territorium desnoods met bruut geweld verdedigen.De politie kwam in actie na een tip. Tijdens de undercoveroperatie verkleedden ook agenten zich als gladiatoren om de criminelen uit de tent te lokken.
Het is ook wat... Wat moet je nou als goedwillende toerist in Rome? De maffia sponsoren is een slechte zaak. Zonder gladiatorenkiekjes thuiskomen is aan de andere kant ook geen optie, want je weet het: Gelukkig zijn er altijd nog alternatieven te bedenken. Zelfs in Rome is wel iemand te vinden die zonder smeergeld met je op de foto wilt.

zaterdag 6 augustus 2011

Zo vader zo zoon (en schoondochter)

Kaco heeft een nieuwe auto gekocht. De Niesmobiel is noodgedwongen ingeruild en vervangen door een Toyota. Daarmee volgt Co de keuze van zijn vader die al jaren een Blije Toyota Rijder is. En die, toeval bestaat niet, dezelfde week ook zijn nieuwe auto mocht ophalen. Zodat Kaco en Co's ouders beiden met vrijwel hetzelfde nummerbord rondrijden. Kijk maar op de foto boven waar Co's pa staat te glimmen tussen de nieuwe Dojota en de Rode Tuf Tuf!
De Rode Tuf Tuf is overigens een kek karretje. Hoewel Kaco minimale eisen aan de wagen had, betekende de noodzakelijke automaat dat we een versie met toeters en bellen moesten nemen. Dus hoe klein de Rode Tuf Tuf ook is, Kaco rijdt voortaan rond met airco, bluetooth, boordcomputer en ingebouwd navigatiesysteem....

En een Darth Vader look-a-like verwerkt in het interieur van dit moderne brokje techniek. Kaco heeft geen aangepast navigatiesysteem meer nodig om telkens de imperial march in het hoofd te hebben zodra de auto start.