Co's opgravingsavontuur loopt op z'n einde. Vandaag is de laatste graafdag aan de Via Appia. Maar zoals dat vaak gaat heeft ook dit avontuur nog een staartje. Of in dit geval een botje: gisteren vonden we dit geraamte, notabene net onder het maaiveld. Hoewel het nog niet helemaal uitgegraven is, kunnen er nu al een aantal conclusies aan worden verbonden. Het is een jong iemand (dat is te zien aan het gave, niet afgesleten gebit) die begraven is in de Romeinse tijd. Dat laatste is zeker door de vondst van een muntje in de mond van de dode. Romeinen hadden de gewoonte om bij een dode een muntje onder de tong te leggen om daarmee Charon te betalen, de veerman die de doden naar het dodenrijk bracht.
Verder gaat het hier om een laat-Romeins armengraf (ongeveer vierde eeuw na Christus). We weten dat vrij zeker omdat de dode direct achter deze tumulus gevonden is, op de plek waar vermoedelijk de ingang was (muurwerk links op de foto). Het geraamte lag opgepropt tussen de muren met opgepropte knieën en kreeg zo toch nog een chique graf, zij het een graf dat al honderden jaren eerder voor iemand anders was gebouwd. We hebben hem Harry gedoopt. Of Sally. Want de sekse van de dode is nog niet bekend.
Posts tonen met het label archeologie. Alle posts tonen
Posts tonen met het label archeologie. Alle posts tonen
vrijdag 20 juli 2012
donderdag 19 juli 2012
De warme werkelijkheid
Wie de voorgaande blogs over ondoordringbare braamstruiken en reusachtige muren heeft gelezen krijgt allicht de indruk dat het leven van een archeoloog aan de Via Appia bestaat uit het dagelijks met een kapmes door dichte wouden heen hakken, op zoek naar de volgende grote vondst. De werkelijkheid is helaas minder heroïsch. Dit is voor Co de warme werkelijkheid van een dagje opgraven aan de Via Appia: houweeltje, harkje en borstel mee en samen met Professor M. nauwkeurig elk steenblok en elke heuvel bekijken langs de Appia.
Doel hiervan is om een inventarisatie te maken van alle zichtbare archeologische resten langs de Via Appia. Daarvoor worden de vaak overwoekerde en half ingegraven blokken zorgvuldig met de eerder genoemde gereedschappen zoveel mogelijk vrijgemaakt van planten en rommel en afgeborsteld. Na deze geologische TLC worden de opgepoetste resten nauwkeurig beschreven: materiaal, vorm en eventueel functie.
Waarna de steen in kwestie wordt opgemeten en gefotografeerd.
Om tenslotte nog eens zorgvuldig met de modernste apparatuur ingemeten te worden, zodat ze in GIS kunnen worden gezet, wat zoveel betekent dat ze in een digitale kaart terecht komen.
Doel hiervan is om een inventarisatie te maken van alle zichtbare archeologische resten langs de Via Appia. Daarvoor worden de vaak overwoekerde en half ingegraven blokken zorgvuldig met de eerder genoemde gereedschappen zoveel mogelijk vrijgemaakt van planten en rommel en afgeborsteld. Na deze geologische TLC worden de opgepoetste resten nauwkeurig beschreven: materiaal, vorm en eventueel functie.
Waarna de steen in kwestie wordt opgemeten en gefotografeerd.
Om tenslotte nog eens zorgvuldig met de modernste apparatuur ingemeten te worden, zodat ze in GIS kunnen worden gezet, wat zoveel betekent dat ze in een digitale kaart terecht komen.
Het beschrijven van blokken en muurtjes en het puzzelen over hun onderlinge samenhang is het leuke deel van het werk. Het fotograferen en inmeten een stuk minder. Dat is vooral heel nauwkeurig productiewerk. Maar waar maalt een mens om als hij in zo'n mooie omgeving mag werken? Dat blijft een mooie ervaring, zelfs met 36 graden.
zondag 15 juli 2012
Ontdekking in de jungle
Iedereen die archeoloog wil worden droomt er van om op een dag een spectaculaire ontdekking te doen. Geen gemier met tandenborstels om een paar scherven bloot te leggen, maar hakkend door het oerwoud plotseling op de reusachtige resten van een oeroude beschaving stuiten. Dat soort dingen.
Zo'n Indiana Jones ervaring had Co nadat hij na dagen tuinieren met professor M plotseling op een enorme Romeinse muur stuitte. Geen klein blokje half boven de grond, maar een meer dan manshoge muur met enorme, meer dan 2,5 meter lange tufa blokken.
Nadat we nog veel meer nare planten hadden weggesnoeid kwam bovenstaande muur in al zijn glorie te voorschijn. Waar hij van is weten we nog niet. Dat moet verder onderzoek uitwijzen. Eerste hypothesen zijn dat het mogelijk de omwalling is van een ceremoniële ruimte of zelfs een Romeins legerkamp.
Natuurlijk is zo'n grote muur in de buurt van de Eeuwige stad niet helemaal onbekend. Schrijvers uit de 17e eeuw hadden hem al genoemd. Maar in de afgelopen eeuw leek het alsof hij volledig verdwenen was. Volgens moderne schrijvers is er nauwelijks iets van over. Dat viel mee: meer dan 150 (!) meter zwaar verweerd, maar zeer solide muurwerk ligt er tussen de braamstruiken.
Zo'n Indiana Jones ervaring had Co nadat hij na dagen tuinieren met professor M plotseling op een enorme Romeinse muur stuitte. Geen klein blokje half boven de grond, maar een meer dan manshoge muur met enorme, meer dan 2,5 meter lange tufa blokken.
Nadat we nog veel meer nare planten hadden weggesnoeid kwam bovenstaande muur in al zijn glorie te voorschijn. Waar hij van is weten we nog niet. Dat moet verder onderzoek uitwijzen. Eerste hypothesen zijn dat het mogelijk de omwalling is van een ceremoniële ruimte of zelfs een Romeins legerkamp.
Natuurlijk is zo'n grote muur in de buurt van de Eeuwige stad niet helemaal onbekend. Schrijvers uit de 17e eeuw hadden hem al genoemd. Maar in de afgelopen eeuw leek het alsof hij volledig verdwenen was. Volgens moderne schrijvers is er nauwelijks iets van over. Dat viel mee: meer dan 150 (!) meter zwaar verweerd, maar zeer solide muurwerk ligt er tussen de braamstruiken.
Een vondst die uiteraard vele deskundigen aantrok die dit fenomeen met eigen ogen wilden zien. En een vondst waar Co best een beetje trots op is. Inderdaad, instant archeologische bevrediging.
zondag 11 maart 2012
Weekendje naar zee
Na (bijna) gedane arbeid is het goed rusten. Indachtig dit gezegde besloot Co om zijn laatste weekend in Engeland te besteden aan een uitje naar zee. Het werd een bezoek aan Portsmouth en het eiland Wight, omdat daar niet alleen een frisse zeewind waait maar ook een heleboel te zien is. Zoals bovenstaande uitkijktoren, sinds een paar jaar hét boegbeeld van het Den Helder van Engeland (nb: alle foto's zijn groter te maken door ze aan te klikken).
De grote attractie in Portsmouth was voor Co echter een bezoek aan de Victory, het enige nog bestaande linieschip ter wereld, 250 jaar oud en officieel nog steeds onderdeel van de Britse vloot! Het schip werd vooral beroemd als vlaggenschip van admiraal Nelson tijdens de Slag bij Trafalgar. Het glimmende plaatje op het dek (rechsboven) geeft aan waar Nelson sneuvelde tijdens die zeeslag die Engeland voor meer dan 100 jaar de heerschappij over de zeeën gaf.
Een bijna even grote attractie was een bezoek aan dat andere unicum in de haven van Portsmouth, de Warrior. De Warrior uit 1860 was de eerste Britse ironclad, een gepantserd slagschip. Het was in veel opzichten een overgangschip; het had zeilen en een kanonnendek dat sterk leek op dat van de Victory, maar ook pantserplaten, stoommachines en een badinrichting voor de nodige hygiëne (iets dat op een traditioneel zeilschip als de Victory ver te zoeken was). De Warrior is het enige Britse slagschip uit de 19e en 20e eeuw dat nog bestaat.
In verband met een aansluitend bezoek aan Wight had Co een hotelletje geboekt. Om onbekende redenen bleek zijn eenpersoonskamer de plaatselijke suite te zijn, zodat Co zeer riant tussen de lakens kon kruipen...
... en de volgende ochtend dan ook zeer opgefrist en ontspannen met de boot richting Wight kon gaan. In het havenstadje Ryde is de aankomst nog zeer traditioneel: de veerboot meert af aan een pier die ver voor de kust de zee in steekt. Vandaar wordt je naar de vaste wal gebracht met een treintje, dat om onduidelijke redenen bestaat uit voormalige rijtuigen van de Londense Tube.
Een rondrit met de bus over het eiland liet zien dat er wel meer traditioneel is op Wight: het is een eiland met een vriendelijk, kleinschalig landschap, oude huisjes en prachtige zeegezichten vooral aan de zuidkant. Het zal er 's zomers wel barstensvol zijn, maar zo in het vroege voorjaar is het een prettige plek om uit te waaien en tot rust te komen.
Natuurlijk kon de beroepsmatige interesse niet helemaal afwezig blijven en dus moest Co een bezoek brengen aan de Romeinse villa in Branding. Deze villa is vooral bekend vanwege de mozaïeken. Vooral het mosaïek van de eetruimte met een verzinnebeelding van de vier seizoenen (linksboven) is zeer fraai. Bijzonder is verder het mozaiek met een man met een hanenkop (rechtsonder), mogelijk een spotprent van de 3e eeuwse keizer Trebonianus Gallus (Gallus betekent haan in het Latijn). Let ook op het slot en sleutel van de villa rechtsboven.
Als afsluiter wandelde Co naar de Needles, de rotspunten aan de uiterste westkant van Wight. Onder invloed van de zee breken de krijtrotsen hier langzaam af, waardoor alleen een rijtje 'rotstanden' is overgebleven. Vlakbij de Needles ligt ook een wat treurig pretparkje, bovenop een klif dat vrijwel alle mogelijk kleuren zand in zich heeft. Het gekleurde zand van deze klif schijnt een grote aantrekkingskracht op creabea's uit heel Engeland te hebben. Boeiender vond Co dat de Britten deze uithoek van het eiland als basis hebben gebruikt voor hun 'geheime' raketexperimenten in de jaren 50 en 60.
Labels:
archeologie,
eilanden,
geschiedenis,
indeplus,
lente,
treintjes,
uitje
vrijdag 20 januari 2012
Naar schools
In Oxford lijkt alles toch een slag chiquer dan we in ons land gewend zijn. Dat geldt ook voor de collegezalen. Hierboven is bijvoorbeeld de grote Zuid zaal van 'Schools' tijdens een lezing over het politieke gedachtegoed van Cicero.
Schools staat voor Examination Schools, een groot laat 19e eeuws gebouw aan de High Street in Oxford. Het is het gebouw waar de Oxfordse studenten hun jaarlijkse examens afleggen. Buiten het examenseizoen wordt het gebruikt voor hoorcolleges en lezingen.
Schools werd gebouwd tussen 1876 en 1881. Bij de inrichting werden kosten noch moeite gespaard. Hoewel het een 'gewoon' onderwijsgebouw is, maakt het een zeer overdadige indruk door het gebruik van luxe steen- en houtsoorten en de afwerking met onder meer messing deurgrepen en schilderijen.
Op één van die schilderijen staat overigens een Nederlander: stadhouder Willem III die in 1688 in Engeland koning werd. Is het schilderij van deze Engelse Hollander nog wel logisch, opvallender is het schilderij van 'der Kaiser', Wilhelm II van Duitsland, in Oxfords tenue. Vast geschilderd voor de uitreiking van een eredoctoraat. Het is Co een raadsel hoe dit schilderij twee wereldoorlogen heeft kunnen overleven.
Willem en Willem zijn overigens niet de enige vorsten aan de wand. Naast een reeks Engelse gekroonde hoofden en academische dignitarissen hangen er onder meer een tsaar, twee Pruisische koningen en een vroeg-19e eeuwse koning van Zweden. Al blijft het een vraagteken wat dit royale gezelschap met Oxford te maken heeft.
De meeste studenten zal al die gekroonde hoofden en universitaire prelaten echter een zorg zijn. In hun herinnering zal 'Schools' vooral de plek blijven waar ze de gevreesde tentamens moeten maken aan het einde van het collegejaar. Volgens zeggen is de geur van angstzweet altijd in de achtergrond aanwezig in Schools.
Maar voorlopig is het nog geen tentamentijd. Nu zitten de banken nog vol met studenten die hun kennis bijspijkeren, luisterend naar erudiete hoogleraren en doctoren die in sessies van één uur hun betoog afsteken. Een betoog dat bij voorkeur niet met vragen mag worden onderbroken. maandag 14 maart 2011
Over lijken lopen...
zaterdag 12 maart 2011
Tempelbezoek
Afgelopen week bezochten Kaco de fraaie kerk van het Betuwse dorp Elst. Geen bezoekje met zijn tweeën dit keer, maar een excursie met Co's nieuwe werkkring aan de RUniversiteit.
De reden dat oudheidkundigen geïnteresseerd zijn in een laat-middeleeuwse kerk zit 'm in de maquette op bovenstaande foto: onder de kerk liggen de resten van één van de grootste tempels uit de Romeinse tijd die ten noorden van de Alpen is gevonden. Het is een zogeheten Gallo-Romeinse tempel, een tempel die gebouwd is door de inheemse bevolking, maar onder invloed van Romeinse bouwstijlen. De tempel in Elst is vermoedelijk rond 50 na Christus gebouwd als centraal heiligdom voor de Batavieren en rond 100 na Christus vervangen door een grotere tempel. Beide tempels werden ontdekt toen de kerk aan het einde van de Tweede Wereldoorlog grotendeels werd verwoest. De resten zijn bij de herbouw bewaard in een speciale kelder onder de kerkvloer.

De reden dat oudheidkundigen geïnteresseerd zijn in een laat-middeleeuwse kerk zit 'm in de maquette op bovenstaande foto: onder de kerk liggen de resten van één van de grootste tempels uit de Romeinse tijd die ten noorden van de Alpen is gevonden. Het is een zogeheten Gallo-Romeinse tempel, een tempel die gebouwd is door de inheemse bevolking, maar onder invloed van Romeinse bouwstijlen. De tempel in Elst is vermoedelijk rond 50 na Christus gebouwd als centraal heiligdom voor de Batavieren en rond 100 na Christus vervangen door een grotere tempel. Beide tempels werden ontdekt toen de kerk aan het einde van de Tweede Wereldoorlog grotendeels werd verwoest. De resten zijn bij de herbouw bewaard in een speciale kelder onder de kerkvloer.
Alle witte steen is nieuw, de bruine is oud. En wat is er te zien? Met de klok mee: een professor die over de muur van de oudste tempel spiekt, het hooggeleerde publiek dat het geheel in zich opneemt, de oudste nog op zijn plaats liggende stenen vloer van Nederland (ruim 1950 jaar oud!) en een overzichtje vanuit de eerste tempel naar de muur van de tweede tempel, waar een deel van de zuilen van de latere kerk op gefundeerd zijn (de ronde kolom op de achtergrond).

In een klein kerkmuseumpje zijn opgegraven voorwerpen ten toon gesteld. Met enkele aardige details, zoals de Romeinse dakpan met daarop pootafdrukken van een lynx. Het beest heeft er op gestaan toen de dakpan lag te drogen. Verder zijn een paar heipalen te zien die opmerkelijk goed bewaard zijn gebleven. De meesten van deze palen zitten echter nog onder de grond, omdat een deel van de kerk nog steeds gefundeerd is op deze bijna tweeduizend jaar oude palen. Een bewijs van goed vakmanschap en de conserverende kwaliteiten van de Betuwse klei! De schedels op het derde plaatje zijn de resten van een offer dat waarschijnlijk uitgevoerd is bij de start van de bouw van de tweede tempel. Het is een traditioneel Romeins offer aan Mars, bestaande uit een stier, een ram en een beer (mannetjesvarken). Het is het soort offer dat soms wordt afgebeeld op klassiek-Romeinse reliefs, zoals die hieronder (en ook op het relief dat NIET aanwezig was toen Co het wilde bezoeken in het Louvre). Kaco was het er overigens wel over eens dat het meest aardige in de collectie het bijzet-zuiltje was, praktisch uitgevoerd met winkelwagenwieltjes.

Overigens liggen er niet alleen Gallo-Romeinse ruïnes onder de kerk van Elst. Al in de achtste eeuw werd (deels) op de fundamenten van de laatste tempel een voor die tijd grote zaalkerk gebouwd, die Co erg deed denken aan de laat-klassieke/vroeg-middeleeuwse basilica die hij had gezien in Cimitile, in de buurt van Napels. Deze kerk werd een regionaal bedevaartsoord, omdat Sint Werenfried, een missionaris en gezel van Willibrord hier begraven lag. Ook van deze voorganger van de huidige kerk zijn resten bewaard gebleven, waaronder een duizend jaar oud graf van een meisje. En ook dit gebouw was uiteraard voer voor verwoede discussies. Onvermijdelijk als je met wetenschappers op pad gaat...
Het kerkgebouw is overigens na de oorlog met veel liefde en aandacht gerestaureerd, of beter gezegd herbouwd. Alleen aan het relatief nieuwe houtwerk en de stijl van sommig beeldhouwwerk (zoals het detail hierboven) is te zien dat de kerk zoals die er nu staat grotendeels uit de jaren vijftig dateert. De sfeer van een eerbiedwaardige oude kerk is daarbij heel goed bewaard gebleven. Inclusief de lichtinval door de glas-in-loodramen, die heel mooi uitkwam in het entreeportaal. De afbeelding waar het ligt op valt is een reconstructie van de muurschilderingen in de Gallo-Romeinse tempel.
Het kerkgebouw is overigens na de oorlog met veel liefde en aandacht gerestaureerd, of beter gezegd herbouwd. Alleen aan het relatief nieuwe houtwerk en de stijl van sommig beeldhouwwerk (zoals het detail hierboven) is te zien dat de kerk zoals die er nu staat grotendeels uit de jaren vijftig dateert. De sfeer van een eerbiedwaardige oude kerk is daarbij heel goed bewaard gebleven. Inclusief de lichtinval door de glas-in-loodramen, die heel mooi uitkwam in het entreeportaal. De afbeelding waar het ligt op valt is een reconstructie van de muurschilderingen in de Gallo-Romeinse tempel.
Labels:
Academisch,
archeologie,
architectuur,
erfgoed,
geschiedenis,
museum
woensdag 1 december 2010
Begrafenisweer langs de Via Appia
Vanaf het moment dat hij met Hans naar de Via Appia was geweest, wilde Co deze Romeinse weg verder aflopen. Afgelopen zondag was de laatste kans om dat te doen en hoewel de weersvoorspellingen niet fantastisch waren, ging Co goedgemutst op pad. Hij pakte de route op bij de tombe van Cecilia Metella. Vandaar loopt de weg naar het zuiden, langs vele Romeinse graven. Romeinen mochten namelijk niet in de stad worden begraven en daarom werden grafmonumenten langs de toegangswegen aangelegd. Natuurlijk was het wel de bedoeling dat het graf werd gezien door voorbijgangers en als oudste van de Romeinse wegen gold de Via Appia daarbij als een A-locatie. De meeste graven zijn in de loop der tijd van hun marmer en beeldhouwwerk gestript en zien er aan de buitenkant onooglijk uit. Maar soms zijn ze binnen nog redelijk gaaf, zoals deze grafhoop waar zelfs nog een sarcofaag in staat.
Er is zoveel gebouwd langs de Via Appia, dat zelfs 1500 jaar aan sloop en materiaaldiefstal niet alles heeft kunnen laten verdwijnen. Terwijl het zachtjes begon te regenen, genoot Co van onthoofde Romeinse beelden en van wat ooit een kleinere versie van de Piramide van Cestius is geweest. Deze is echter door materiaaldieven en de tijd zo zwaar gehavend, dat het meer een bovenmaatse champignon lijkt. Waar al dat gestolen materiaal gebleven is? Nou, onder meer in de tuinmuurtjes van omwonenden.
De route langs de Via Appia is van een grote schoonheid. En tombes langs de weg zijn soms erg handig: zeker als het steeds harder gaat regenen en je een droge plek voor de lunch zoekt. Na de lunchstop in de 'bushaltetombe' werd de route steeds landelijker. Schaapskuddes liepen tussen de Romeinse resten door en Co kwam zelfs een modern huis-met-tuintje tegen die bovenop een massieve Romeinse graftombe was gebouwd. Waar anders dan in Italië vind je zoiets?
Het laatste stuk dat Co liep is eigenlijk het meest boeiende, het was dan ook jammer dat het juist daar met bakken tegelijk uit de hemel kwam. De weg is hier zo ver van de stad, dat er in de Romeinse tijd ruimte was voor enorme buitenplaatsen, zoals de Villa van de Quintilii. Het was leuk geweest om daar eens te kijken, maar helaas: de custode had blijkbaar op zo'n natte middag geen bezoekers verwacht en was (te) vroeg naar huis gegaan. Even verder langs de weg liggen een reeks van drie archaïsche grafheuvels. Het zou de plek zijn geweest van de legendarische strijd tussen de Horatii en de Curiatii, twee drielingen afkomstig uit Rome en Alba Longa die met elkaar een duel uitvochten om de zeggenschap in Latium. Twee Romeinse Horatii werden daarbij gedood, voordat de laatste Horatius-broer de drie broers Curiatius wist te doden en daarmee het gezag van Rome vestigde. De twee Horatii liggen naast elkaar in twee tombes, terwijl de verliezers bij elkaar zijn geharkt in de tombe waar een oude wachttoren op staat. Die laatste locatie is voor Co om nog een andere reden van belang: het is namelijk de plek waar de uni zijn jaarlijkse opgravingen doet.
Vlak na de graftombes hield Co het voor gezien: zelfs voor hem werd de regen te veel. Bij het volgende kruispunt stapte hij in de eerste de beste bus die langskwam, in de verwachting daarmee terug te rijden naar de bewoonde wereld. Helaas was het een onverwachte kennismaking met een nieuwe fenomeen in het Romeinse openbaar vervoer: de begraafplaatsbus. Elk weekeinde rijden blijkbaar de oudste stadsbussen dwars door Rome om Romeinse burgers naar afgelegen begraafplaatsen te brengen. Ook deze bus scheurde dwars door de buitenwijken van Rome (helaas zonder één fatsoenlijke overstapplek aan te doen) voordat hij Co dropte op de Cimetero di Laurentina, een troosteloze nieuwe begraafplaats waar een mens nog niet dood gevonden zou willen worden. Wat toch sneu is voor al die mensen die er verplicht voor tien jaar in een huurgraf moeten liggen. En daar stond Co dan, in de regen. Een toepasselijk einde van een dag vol begravenisweer.
Labels:
archeologie,
erfgoed,
geschiedenis,
herfst,
morbide,
Roma
vrijdag 26 november 2010
dinsdag 23 november 2010
Op expeditie in een piramide
Misschien een onverwacht begin van een blogje vanuit Rome, maar echt waar: Co is vandaag in een piramide geweest. Geen Egyptische piramide, maar de Romeinse piramide van Cestius. Marike wilde voor haar archeologische onderzoek graag een keer in dit bijzondere bouwwerk kijken en Co wist zich mee naar binnen te wurmen als onderzoeksassistent. Dit blogje is dan ook een coproductie, met foto's van Marike en Co. De fraaie piramidefoto hierboven is van Marike.
Dat er een piramide is in Rome is geen geheim. Er is zelfs een metrostation genoemd naar de dertig meter hoge kolos, die opvallend gelegen is aan de drukke Piazzale Ostiense. Maar een bezoekje brengen aan de piramide is normaal niet mogelijk. Pas na twee maanden wachten kreeg Marike toestemming om het gebouw van binnen te bekijken. Na lang wachten bij een klein poortje dook vanuit het niets een custode op, die het tweekoppige onderzoeksteam vanuit de drukke buitenwereld meevoerde naar een verstild pleintje, waar de ingang van de piramide is (alle foto's zijn aanklikbaar om ze groter te maken).
Co and Marike and the secret of the Roman pyramid had ook een goede titel voor deze blog kunnen zijn, want vanaf dat moment kreeg deze trip echt de beleving van een avonturenroman. Zoals het in avonturenfilms gaat, moest er eerst door een donkere gang geklauterd worden om uiteindelijk in de verlichte grafkelder uit te komen. Deze was mooi versierd met muurschilderingen vol engelachtige figuren en bloemranken, die er na ruim 2000 jaar nog erg goed uitzagen. Ook was er graffiti in de tombe, aangebracht door bezoekers in de zeventiende eeuw.
Om het Indiana Co-gevoel helemaal af te maken, was er ook nog een echte schatroverstunnel in de piramide! Deze tunnel is vermoedelijk al in de middeleeuwen gemaakt om de grafkamer leeg te kunnen stelen. Het onderzoeksteam heeft uiteraard ook deze tunnel beklommen. Het uithakken ervan moet een heidens karwei zijn geweest, want de piramide bestaat uit massief en keihard Romeins beton, niet uit mudbricks of kalksteen zoals in Egypte. Ondanks zijn vorm is de piramide van Cestius namelijk een typisch Romeins gebouw, rond 15 voor Christus van Romeinse materialen gemaakt als graftombe voor een Romeinse senator.
Na de tocht door de piramide bezochten Marike en Co de Cimetero Acattolico, omdat van hieruit een goed overzicht te krijgen is van de piramide en omliggende bouwresten. Uiteraard is deze gelegenheid meteen aangegrepen om een bezoek te brengen aan de beroemdste 'bewoners' van de begraafplaats, de Engelse romantische dichters Keats en Shelley. Daarnaast kon Co het niet laten om eer te bewijzen aan Karl Julius Beloch, de man die er veel aan bij heeft gedragen dat Co de afgelopen drie maanden in Rome mocht doorbrengen. Niet gek, voor iemand die al tachtig jaar dood is.
Ook buiten de beroemdheden om is de niet-katholieke begraafplaats zeer de moeite waard en erg fotogeniek. Het staat vol met engelen en andere vormen van versteend en verbronsd verdriet. De begraafplaats is ook nog steeds in gebruik, zo blijkt uit de niet-katholieke, maar verder o zo Italiaanse ode aan een hoogbejaarde Mama door haar zonen. Kijk voor meer foto's van de begraafplaats op de blog van Harmjob. Een kleine verrassing was dat er achter nog een tweede begraafplaats ligt: de British War Cemetary in Rome, met zijn grasveld en rechte rijen stenen een volslagen tegenstelling met de Victoriaanse wirwar van de Cimetero Acattolico.
Labels:
archeologie,
architectuur,
geschiedenis,
indeplus,
morbide,
opmerkelijk,
Roma
Abonneren op:
Posts (Atom)












