Posts tonen met het label treintjes. Alle posts tonen
Posts tonen met het label treintjes. Alle posts tonen

zondag 11 maart 2012

Weekendje naar zee

Na (bijna) gedane arbeid is het goed rusten. Indachtig dit gezegde besloot Co om zijn laatste weekend in Engeland te besteden aan een uitje naar zee. Het werd een bezoek aan Portsmouth en het eiland Wight, omdat daar niet alleen een frisse zeewind waait maar ook een heleboel te zien is. Zoals bovenstaande uitkijktoren, sinds een paar jaar hét boegbeeld van het Den Helder van Engeland (nb: alle foto's zijn groter te maken door ze aan te klikken).
De grote attractie in Portsmouth was voor Co echter een bezoek aan de Victory, het enige nog bestaande linieschip ter wereld, 250 jaar oud en officieel nog steeds onderdeel van de Britse vloot! Het schip werd vooral beroemd als vlaggenschip van admiraal Nelson tijdens de Slag bij Trafalgar. Het glimmende plaatje op het dek (rechsboven) geeft aan waar Nelson sneuvelde tijdens die zeeslag die Engeland voor meer dan 100 jaar de heerschappij over de zeeën gaf.
Een bijna even grote attractie was een bezoek aan dat andere unicum in de haven van Portsmouth, de Warrior. De Warrior uit 1860 was de eerste Britse ironclad, een gepantserd slagschip. Het was in veel opzichten een overgangschip; het had zeilen en een kanonnendek dat sterk leek op dat van de Victory, maar ook pantserplaten, stoommachines en een badinrichting voor de nodige hygiëne (iets dat op een traditioneel zeilschip als de Victory ver te zoeken was). De Warrior is het enige Britse slagschip uit de 19e en 20e eeuw dat nog bestaat.
In verband met een aansluitend bezoek aan Wight had Co een hotelletje geboekt. Om onbekende redenen bleek zijn eenpersoonskamer de plaatselijke suite te zijn, zodat Co zeer riant tussen de lakens kon kruipen...
... en de volgende ochtend dan ook zeer opgefrist en ontspannen met de boot richting Wight kon gaan. In het havenstadje Ryde is de aankomst nog zeer traditioneel: de veerboot meert af aan een pier die ver voor de kust de zee in steekt. Vandaar wordt je naar de vaste wal gebracht met een treintje, dat om onduidelijke redenen bestaat uit voormalige rijtuigen van de Londense Tube.
Een rondrit met de bus over het eiland liet zien dat er wel meer traditioneel is op Wight: het is een eiland met een vriendelijk, kleinschalig landschap, oude huisjes en prachtige zeegezichten vooral aan de zuidkant. Het zal er 's zomers wel barstensvol zijn, maar zo in het vroege voorjaar is het een prettige plek om uit te waaien en tot rust te komen.
Natuurlijk kon de beroepsmatige interesse niet helemaal afwezig blijven en dus moest Co een bezoek brengen aan de Romeinse villa in Branding. Deze villa is vooral bekend vanwege de mozaïeken. Vooral het mosaïek van de eetruimte met een verzinnebeelding van de vier seizoenen (linksboven) is zeer fraai. Bijzonder is verder het mozaiek met een man met een hanenkop (rechtsonder), mogelijk een spotprent van de 3e eeuwse keizer Trebonianus Gallus (Gallus betekent haan in het Latijn). Let ook op het slot en sleutel van de villa rechtsboven.
Als afsluiter wandelde Co naar de Needles, de rotspunten aan de uiterste westkant van Wight. Onder invloed van de zee breken de krijtrotsen hier langzaam af, waardoor alleen een rijtje 'rotstanden' is overgebleven. Vlakbij de Needles ligt ook een wat treurig pretparkje, bovenop een klif dat vrijwel alle mogelijk kleuren zand in zich heeft. Het gekleurde zand van deze klif schijnt een grote aantrekkingskracht op creabea's uit heel Engeland te hebben. Boeiender vond Co dat de Britten deze uithoek van het eiland als basis hebben gebruikt voor hun 'geheime' raketexperimenten in de jaren 50 en 60.

dinsdag 10 januari 2012

Co in Engeland

Dankzij de Chunnel en de Eurostar is Co soepel en probleemloos aangekomen in Engeland. Maandagochtend vroeg weg en 's avonds net na zonsondergang in Oxford. En voor alle mensen die het gevraagd hebben: de rit onder het Kanaal duurt ongeveer 20 minuten.
Dit is de straat waar Co de komende 2 maanden woont: erg Engels maar aan de andere kant ook onverwachts vertrouwd.

dinsdag 5 juli 2011

Trams met chroom

Wie aan stoomtrammetjes denkt, denkt meestal aan zoiets: een klein stoomlocomotiefje en een houten waggonnetje. De meeste stoomtrambedrijven zijn inderdaad nooit verder gekomen dan dat. Maar er is één uitzondering en Co bezocht de erfenis daarvan afgelopen zaterdag.
De RTM had tot 1966 een stoomtrambedrijf ten zuiden van Rotterdam. Terwijl eind jaren 40 overal in Nederland plattelandstrams werden opgeheven, besloot de RTM een hele andere weg in te slaan en het bedrijf te moderniseren met motortrams. Dit leidde tot een hele serie bijzonder geslaagde trams vol chroom en andere elementen die in de jaren 50 modern waren en die de trams nu een kekke retro-look geven.
Het hele bedrijf werd in deze nieuwe stijl uitgevoerd. De oude stoomtramrijtuigen werden verbouwd en nieuwe locomotieven werden gekocht, zoals dit koddige locomotiefje met toeter hierboven.
Verder sloeg de RTM ook hele nieuwe wegen in. Zo werden in het Zuid-Duitse Ravensburg twee bijna nieuwe elektrische trams gekocht. Omdat de RTM geen bovenleiding had, werd er in eigen werkplaats een wagon gebouwd met een generator die stroom leverde aan beide elektrische trams. Zo onstond het elegante driedelige tramstel 'Sperwer' (alle motortrams kregen vogelnamen). De combinatie was zó succesvol, dat het tramstel na de opheffing van de RTM nog tot eind jaren negentig bij de Zillertalbahn in Oostenrijk heeft gereden.
De meeste motortrams waren overigens niet helemaal nieuw. Het waren zeer grondige verbouwingen van oudere trams die her en der in het land bij opgeheven trambedrijven waren gekocht. Sommige motortrams verraden dat nog omdat ze nooit verbouwd zijn, zoals deze stoere houten locomotief, die in de jaren dertig werd gebouwd door de Maasbuurtspoorweg, een bedrijf dat een zeer lange tramlijn exploiteerde tussen Nijmegen en Venlo. Deze robuuste locomotief trekt deze zomer de trams van het RTM-museum in Ouddorp.
De RTM deed overigens nog meer om klandizie te blijven werken. Zo organiseerde de maatschappij heuze tramvakanties op de Zuid-Hollandse en Zeeuwse eilanden. Daarvoor werden een reeks goederenwagons verbouwd tot kampeerwagens die op verzoek overal langs de tramlijn konden worden neergezet. Voor ons gevoel doen ze een beetje Spartaans aan, maar knus was het wel!

donderdag 23 december 2010

NS wenst u een sneuïg kerstfeest

Wat lacherig stonden ze de camera in te kijken op station Nijmegen, de conducteur en zijn collega die voor de gelegenheid in een kerstmannenpak was gehezen. In deze tijden van treinvertragingen en winterdienstregelingen probeerde de NS de moet er in te houden door een kerstmarkt te organiseren op het Nijmeegse station.
Het moet gezegd worden: de spoormensen hadden er wel moeite voor gedaan. Het station was overdadig versierd met kerstattributen en lampjes. Maar het pièce de réstistance, de kerstmarkt zelf, smoorde volledig in het sneeuwweer. Onder de overkapping stond slechts een handvol kraampjes. De kraamhouders hadden het laten afweten en de vertraagde reizigers waren niet echt in de stemming voor een NS-kerstfeest.
Zodat de kraampjes bij gebrek aan bezoekers al snel weer werden opgeruimd...
De boodschap was duidelijk: NS wenst alle reizigers een sneuïg kerstfeest.

zondag 12 december 2010

Hele lange zit...

Gezien op het station van de Koekstad. Nieuwe verbinding?
Stopt op alle tussengelegen stations: dat zijn er 129 als Co goed heeft geteld. Hoe lang zou je over zo'n ritje doen?

zondag 28 februari 2010

Stormachtig bezoek aan een enorme mijn

Trouwe volgers van Kacokijk weten dat Kaco een bijzondere belangstelling heeft voor Garzweiler, de enorme bruinkoolmijn van de Duitse energiegigant RWE (zie eerdere bezoeken hier en hier). Tijdens een stormachtige dag in Duitsland ontdekte Kaco een nog grotere openluchtmijn van de RWE: tagebau Hambach. Op slechts 25 kilometer van de Nederlandse grens worden hier hele landschappen afgegraven om het Ruhrgebied en omliggende streken van stroom te voorzien. Hieronder een kort filmpje en een paar foto's om een indruk te geven van dit enorme mijnbouwcomplex.

Verrassend was wel dat we aan de rand van deze 350 meter diepe krater de eerste bloeiende bloemen van de nieuwe lente vonden. Een stil protest tegen al deze verwoesting?
Tagebau Hambach is zo enorm, dat het een
eigen elektrische spoorlijn heeft om de dagelijkse productie van ruim 100.000 ton bruinkool af te voeren. Hier een foto van de kolenoverslag.
Het hele overslagcomplex is omgeven door apparaten die vernevelde waterdamp uitbraken. Ze moeten voorkomen dat wolken kolengruis in de omliggende dorpen terechtkomen.
Ondanks alle milieu-vriendelijke promotie van de RWE is iedereen die de sneeuwresten onder deze vernevelaars ziet meteen genezen van het idee dat bruinkoolwinning milieuvriendelijk kan zijn: alle zwarte prut is inderdaad kolengruis.

zaterdag 1 augustus 2009

Angstig...

Voor de vakantie zijn we naar de film 'Angst' geweest. Erg indrukwekkend om te zien hoe angst een leven kan bepalen. Mooi verteld door Arthur Japin. Met extra dimensie omdat er iemand achter ons ineens heel diep en luidruchtig begon adem te halen. Was het een angstaanval... vroegen wij ons al benauwd af... het was een dutje.
Op één van kaco's ontdekkingstochten in België zijn we door een oude lekkende spoortunnel van 1350 meter heengelopen. Aan het eind van de tunnel besloten we allebei dat we echt niet dezelfde weg terug wilden. Echt bang waren we niet maar het voelde ook niet goed om weer terug de tunnel in gaan. Dus een spannende tocht met de topografische atlas in de hand zodat we om de tunnel door het bos terug konden. Toch had Kaco er een verschillende Kijk op. Co vooral 'instortings-gevaar-angst'. Ka meer 'enge-mannen-angst'.