Posts tonen met het label sip. Alle posts tonen
Posts tonen met het label sip. Alle posts tonen

dinsdag 20 september 2011

dinsdag 28 juni 2011

Het Ambonezenbosje

Tijdens de rondrit met Beuk en Jol bezocht Kaco het Ambonezenbosje. Als een oase ligt het aan de Dollarddijk in de Carel Coenraadpolder, een agrarische uithoek van Groningen. Een bijzondere plaats met een weinig gelukkige geschiedenis: begonnen als werkverschaffingskamp vóór de oorlog, een Duitse luchtdoelbatterij in de oorlog, een interneringskamp voor NSB'ers na de oorlog en uiteindelijk vanaf 1950 tot ver in de jaren 60 een kamp voor Ambonezen die als voormalig KNIL-militairen na de overdracht van Nederlands-Indië naar Nederland kwamen. Allemaal zaken die met elkaar gemeenschappelijk hebben dat ze het liefst ver buiten de bewoonde wereld werden gehouden.
Vooral voor de Ambonezen moet het zuur zijn geweest. Stel je eens voor, dat je als Nederlands soldaat uit het rijk van Insulinde komt en dan met je familie 'gedumpt' wordt in de leegte van Groningen. Ver weg van alles, zonder eigen vervoer, telefoon of werk, volledig afhankelijk gemaakt van de bedeling. De bewoners waren sterk op elkaar aangewezen. De saamhorigheid was dan ook groot. Zo groot, dat veel bewoners bij elkaar wilden blijven toen het kamp uiteindelijk opgeheven werd. Door de regering werden ze met geweld uit het kamp verwijderd.
Direct na het vertrek van de Ambonezen is het kamp gesloopt en het huidige bos geplant. Van de barakken is niets meer terug te vinden. Alleen een informatiebord 'bewijst' dat ze er ooit geweest zijn.
De enige tastbare herinnering is één enkele betonnen paal van de omheining. Een paal die direct de associatie oproept met prikkeldraadversperringen, zoeklichten en sadistische kampcommandanten. Dat beeld klopt, in ieder geval voor de periode dat het een interneringskamp voor NSB'ers was, zo blijkt uit de geschiedenis van het Ambonezenbosje.

Het Ambonezenbosje is nu een verstilde plek. Een klein maar mooi natuurgebiedje. Maar toch, na alle associaties die het opriep had ons reisgezelschap ernstig de behoefte om na het bezoek even de muizenissen uit het hoofd te laten blazen. Daar was dit wonderlijke picknickbankje bovenop de Dollarddijk dan weer goed voor.

zondag 1 mei 2011

Bespiegelingen

Op koninginnedag zagen we deze zwaan broeden op een berg afval in de Koekstadse stadsgracht. Triest om een majestueuze vogel zo te zien zitten... Het zwanennest was overigens niet het enige boeiende dat te zien was bij de stadsgracht.
Dat krijg je als je bakken niet goed borgt. Gelukkig houdt dit bakje zijn hoofd nog net boven water. Wie zal 'm redden?


vrijdag 28 januari 2011

donderdag 23 december 2010

NS wenst u een sneuïg kerstfeest

Wat lacherig stonden ze de camera in te kijken op station Nijmegen, de conducteur en zijn collega die voor de gelegenheid in een kerstmannenpak was gehezen. In deze tijden van treinvertragingen en winterdienstregelingen probeerde de NS de moet er in te houden door een kerstmarkt te organiseren op het Nijmeegse station.
Het moet gezegd worden: de spoormensen hadden er wel moeite voor gedaan. Het station was overdadig versierd met kerstattributen en lampjes. Maar het pièce de réstistance, de kerstmarkt zelf, smoorde volledig in het sneeuwweer. Onder de overkapping stond slechts een handvol kraampjes. De kraamhouders hadden het laten afweten en de vertraagde reizigers waren niet echt in de stemming voor een NS-kerstfeest.
Zodat de kraampjes bij gebrek aan bezoekers al snel weer werden opgeruimd...
De boodschap was duidelijk: NS wenst alle reizigers een sneuïg kerstfeest.

maandag 6 december 2010

Academische leegte

Vandaag was de grote dag dat Co officieel begon met zijn nieuwe carrière als historicus aan de uni. Na zijn afscheid in de Koekstad en drie maanden in Rome ging het nu echt van start: met een eigen kamer en een naambordje!
Helaas was daar zo ongeveer alles mee gezegd... Door een planningsprobleempje bevatte de kamer alleen maar een bureau, stoel, een kastje en (hoe toepasselijk) een prullenbak. Maar Co houdt goede moed en verwacht dat er voor het einde van de week ook een boekenkast, computer en telefoon staat.
Gelukkig maakte de warme ontvangst door de medehistorici veel goed. En tot alles er staat moet Co maar gewoon van het uitzicht gaan genieten. Het schijnt komende dagen helder weer te worden, dan kun je helemaal tot in de Betuwe kijken.

maandag 25 oktober 2010

dagje regen en dan weer zon...

Aankomst in Nederland...
't landschap weerspiegelt gevoel: nat, leeg, koud, troosteloos.
Maar 1 dagje regen omdat je je schat mist mag best, toch...
Na regen komt altijd weer zonneschijn. We zijn al over de helft. Komt wel goed schatje :-)

maandag 27 september 2010

Afstand is betrekkelijk... (2)

Met de laatste zonnestralen die scheerden over de bewolkte Alpentoppen keerde Co vanavond weer terug naar Rome. Zo prachtig melancholiek als Ka kan schrijven, dat kan Co niet. Maar ook Co voelt de afstand nu hij weer terug is in Rome. Een afstand die niet helemaal te overwinnen is. Zelfs niet met warme herinneringen, een gezamenlijke maan, kruidnootjes en marsepein.

Gelukkig is afstand inderdaad betrekkelijk. Dankzij de wonderen van de luchtvaarttechniek kon Co even een weekendje heen en weer. Een reis die zijn recente voorouders weken of maanden zou hebben gekost.... En ach, wat is een reis van 1600 kilometer als je 'm vergelijkt met het oneindige heelal of met de eindeloze leegte tussen atomen? Hoe betrekkelijk afstanden in werkelijkheid zijn is goed in beeld gebracht op
deze pagina. Reis heen en weer van yoctometers tot yottameters; van de bouwstenen van de quantummechanica tot de grenzen van ons bijna eindeloze heelal. Helaas kan ik deze pagina niet in de blog zetten, maar het is de moeite waard, dus:
KLIK HIER
En de betrekkelijkheid der dingen is natuurlijk ook prachtig in beeld gebracht in deze gouwe ouwe van Monty Python:

Behalve over afstand kun je natuurlijk zeggen dat tijd betrekkelijk is... Maar Kacokijk heeft al eerder aangegeven dat hier wel grenzen aan zijn.
En ach, morgenochtend zien Ka en Co elkaar weer op de Skype en over 2,5 week komt Ka naar Rome!
Heerlijk vooruitzicht...

zondag 26 september 2010

Afstand is betrekkelijk...

Terwijl Ka dit typt is Co weer op weg naar de Eeuwige stad. Een weekend samen is heerlijk en zo gezellig! Het is dan ook wel weer een beetje sip als ie gaat. Dan maar vast een voorzetje voor een blog die Co nog van plan is te maken. Over afstand... Dat het relatief is en hoe je afstanden in beeld kan brengen.
Van Yoctometers tot Yottameters. Dat prikkelt de nieuwsgierigheid van onze lezers wellicht en zorgt al voor een beetje voorkennis (begrip komt immers in lagen).
Voor Ka blijft het heel boeiend om een enthousiaste Co vol passie te horen vertellen. Maar ergens blijft het dus wel hangen. In de auto terug een prachtige maan. Hetzelfde hemellichaam dat Co vanuit het vliegtuig ziet en straks in Roma. Daarom maar even een stop gemaakt aan de overkant van de IJssel en ons prachtige Koekstad gekiekt. Op die manier is ie ineens toch weer dichterbij.

zaterdag 18 september 2010

Het regent in Rome...

En op een of andere manier maakt dat triestiger dan een buitje in de Koekstad...

maandag 13 september 2010

Pips maar plus

Co zit een beetje in de lappenmand. Slecht geslapen, te druk gemaakt, dat soort dingen. Moest zich vandaag door de dag heenslepen en kijkt als een berg op tegen het 'huiswerk' Italiaans dat hij vanavond moet doen. Normaal is Co niet zo gezellig als hij ziekig is. Maar vandaag kreeg hij niet de kans om in mineur te schieten.
Het begon vanmorgen al goed toen Co naar de bibliotheek kwam strompelen. Daar bleek een tafel met overheerlijke Italiaanse zoetigheden te staan om de verjaardag te vieren van Mohammed, de huismeester van het Nederlands Instituut.
Even lag kreeg hij een kaartje uit Binz aan de Oostzee. Een vakantiegroet van het Olsterstel, die na Romeinse wijsheden nu ook vakantievreugde over Co uitstorten.
En dan hebben we ook nog gehoord dat het spannende, maar bijzonder leuke, tijden zijn voor Co's broer, Depim. Met zoveel goede zaken op één dag moet een mens toch wel in de plus schieten?

zondag 29 augustus 2010

Partir, c'est mourir un peu

Langzamerhand duiken er steeds meer tekens op dat het nabij is: de weerverwachting van Rome op de nieuwe laptop, de don't worry, be happy-ballon van het Olsterstel met het cadeautje dat pas in Italië open mag. Toch kwam het nog bijna als een verrassing dat de afgelopen week Co's allerlaatste week was bij het leukste bedrijf van de Koekstad. Komende week verruilt hij het reinigingswezen voor een academische carrière in Nijmegen en een onderzoeksverblijf in de Eeuwige Stad.
Tot de laatste week is Co druk geweest met projecten, samenwerkingsplannen en afvalbakken. Maar donderdag moest hij er toch echt aan geloven: de allerlaatste dag was aangebroken. Uiteraard met traktaties en een vlammende toespraak van de directeur.
's Avonds was er een afscheidsetentje met Ka, het projectenteam, de DSF'ers en veel andere dierbare collega's. Daarbij werd Co alvast tot professor uitgeroepen en kreeg hij een collage met als thema 'Nooit meer...' waarin iedereen mocht melden wat Co gaat missen nu hij bij Cambio vertrekt.
Alsof Co daar nog op gewezen moest worden. Co beseft heel goed wat hij mist, nu hij afscheid moet nemen van de organisatie waar hij afgelopen jaren met veel plezier heeft gewerkt. Soms een gekkenhuis, maar wel een leuk gekkenhuis waar Co heel veel heeft geleerd. Over afvalbakken en reiniging, over de samenleving, over de Koekstad en vooral ook over zichzelf.
Nooit meer Cambio, dat betekent vooral nooit meer al die fijne collega's om me heen. En die ga ik heel erg missen. Al wordt het leed iets verzacht door de wetenschap dat ik het gemis vanaf volgende week mag beleven in Rome, waar het gemiddeld 28 graden is met volop zon....

maandag 12 juli 2010

En toen was het feestje voorbij....

Toch is een tweede plaats op het WK een fantastische score. Kan Van Marwijk blijven, zodat Oranje over twee jaar Europees kampioen kan worden?