Posts tonen met het label boeken. Alle posts tonen
Posts tonen met het label boeken. Alle posts tonen

zondag 29 januari 2012

Literaire boom

Veel bekende verhalen en fictieve figuren zijn in Oxford ontstaan. Op veel plaatsen in en rond Oxford kun je dan ook locaties vinden die de inspiratie hebben gevormd voor deze verhalen: de pub van Morse, het veldje waar Alice in het konijnenhol verdween, de Shire waar Tolkiens hobbits vandaan kwamen en vele anderen. Geen wonder dat je al snel zelf literaire associaties gaat maken bij opvallende plekken. Zoals bij deze boom, een enorme zwarte den, die een eigen identiteit lijkt te hebben. De boom was de inspiratie voor de enten, de levende bomen uit Tolkiens In de ban van de ring. Maar met z'n enorme, strijdvaardig omhoogstekende takken zou het ook zomaar het voorbeeld kunnen zijn geweest voor de agressieve Whomping Willow uit Harry Potter.De boom staat in de botanische tuin van de universiteit van Oxford, een mooi complex dat in oorsprong uit de 17e eeuw stamt. Met z'n lanen, bomen, kassen en oude grandeur is het zelfs in januari een plezier om te bezoeken. Hoewel direct naast het drukke High Street ligt, is het een heerlijk ontspannende, bijna meditatieve plek.Een effect dat versterkt wordt door de vele speciale bomen die een grote aantrekkingskracht op mensen lijken te hebben. Dat geldt in het bijzonder voor deze rode Chinese berk, die met gespreide takken op je staat te wachten als je door het kleine poortje de ommuurde tuin uit komt. Onweerstaanbaar voor tree huggers.

zaterdag 14 januari 2012

Boeken, boeken, boeken

Beuk en Jol, maar ook Miko, hadden Co al gewaarschuwd: ga dan niet, we herhalen: NIET, naar Blackwell's. Blackwell is dé boekhandel van Oxford. Een boekenliefhebbersparadijs met meerdere verdiepingen, maar vooral met een beroemde ondergrondse boekenkelder waar vrijwel alles te koop is:
U snapt al uit de bovenste foto dat het goedbedoelde advies niet geholpen heeft. Na een copieuse brunch in het college vatte Coen het slimme plan op om 'even' langs te lopen bij Blackwell. Niets kopen, gewoon even kennismaken. Enkele uren later kwam hij met een lege portemonnee en twee loodzware tassen weer naar buiten. Het is maar goed dat komende maandag het echte werk gaat beginnen...

zondag 7 augustus 2011

Boekenmarkt 2011

De eerste zondag van augustus, de dag van de beroemde Koekstadse boekenmarkt, is een dag die Kaco traditiegetrouw viert met familie en vrienden. Dit jaar was het echter rustig. Slechts drie mensen gingen in alle vroegte naar dé boekenmarkt. Naast Kaco was alleen Neef Sleutelstad van de partij. Verplichtingen elders maakten dat vele vaste gasten niet konden en een bezoek van anderen liep stuk op de weerbarstigheid van de NS.
Maar zoals de foto's boven laten zien maakte dat de (boeken)pret er niet minder om. Het was een rustige, maar gezellige dag. Op de markt werden weer mooie boekenvondsten gedaan en 's middags kwamen HJ en Krien langs om de nieuwste aanwinsten te bejubbelen.


Een rustige boekenmarkt betekende overigens niet dat we ieders gezelschap werkelijk moesten missen. Met het Olsterstel ging Kaco eerder al naar de film, terwijl Co's ouders en tante Nel in de Spaarnestad bezocht werden. Depim kwam zelfs een paar dagen naar het verre oost'n. Een bezoek dat traditiegetrouw met een goed glas beklonken werd.

dinsdag 22 februari 2011

Zelfhulpboek?!?

Zoek niet verder... Problemen, vragen over het leven, weggelopen van huis, bitterheid, denk je aan trouwen of face je death. Dit boek biedt alle antwoorden.
Dit zijn alleen nog maar de onderwerpen A tot en met D, handig gerangschikt op alfabet. Kan je nagaan waar je nog meer hulp bij kunt vinden. Ik zou de schrijver wel eens willen zien bij Oprah of dr. Phil.
Gezien in een hotel in Londen, handig voor als je echt in nood bent. Alleen het noodhulptelefoonnummer ontbrak nog.

zaterdag 1 januari 2011

van mofjes en ideeën die voorbij gaan...

Deze lieftallige English lady flaneerde door de Jardins van Versailles met haar beau. Voetjes in kittige rijglaarsjes. Knoopjes aan haar boordje. De in leder gehulde handjes snug as a bug in een mofje. Zedig naar beneden kijkend met een zachtroze blos op haar gelaat mocht Ka haar met haar mofje fotograferen. Wat een lieflijk dametje. Zo uit een boek van Couperus gestapt.
Vol bewondering en een beetje verlangen gekiekt aan de vooravond van het nieuwe jaar 2011.
Bij elke jaarwisseling blijft het toch even terugkijken en alvast vooruit kijken naar wat wellicht in het verschiet ligt. Nieuwe plannen, dingen waar je mee verder wil (moet?)... dingen die je los wilt (moet?)laten...
Net een fantastisch boek uit: Onverwacht inzicht van Dr. Jill Bolte Taylor. Geschreven door een neurologe die een hersenbloeding kreeg (zie oudere blog, met filmpje).
Aan het eind van het boek stond deze wijsheid:
'Ik moet bereid zijn om op te geven wat ik ben, om te worden wat ik zal zijn'
(Einstein)
Ondertussen is Ka nog maar niet op zoek naar een mofje. Want je kan dan nergens aanzitten, geen foto's maken, geen Co's klieren en nog meer van die dingen die Ka's leven erg leuk maken.
Het blijft een breinkraker:
wat op te geven om te worden wie ik wil zijn.

maandag 27 september 2010

Co aan de slag

Hoewel deze weblog mogelijk iets anders lijkt te suggereren, bestaat het leven van Co in Rome niet alleen uit tafelen en toeristische trips. Het grootste deel van zijn werktijd brengt Co door in situaties zoals deze: gezeten achter zijn laptop en de boeken in de bibliotheken van de diverse instituten in Rome. En zoals Co al eerder heeft laten zien is dat bepaald geen straf.
Vrijwel ieder Europees land profileert zichzelf met een eigen instituut in Rome. En die instituten zitten meestal in hele mooie gebouwen, die met veel liefde en aandacht gebouwd zijn. Co zit in de bevoorrechte positie dat hij beroepshalve in al die instituten mag rondsnuffelen. Zoals in de Accademia di Danimarca, één van de jongste instituten. Het gebouw uit 1967 is een verrassend ontwerp met een hele mooie bibliotheek. Dankzij een wonderlijk aankoopbeleid hebben ze in hun kleine collectie veel van Co's gading. En je kunt er heerlijk rustig werken, omdat er vrijwel nooit iemand komt in dit instituut dat vooral op kunst is gericht.
Een ander fraai instituut is de Svenska Institutet i Rom. De Zweden zijn de directe buren van het Nederlandse instituut (Co kijkt vanuit z'n slaapkamer recht in de Zweedse bieb). Ze zijn gevestigd in een gebouw uit 1939, in de nationaal-romantische stijl die toen in Zweden geliefd was. Het heeft een hele lichte bibliotheekzaal waar je aangenaam kunt werken.
Een echte klassieker onder de instituten is natuurlijk de British School at Rome. Het is een gebouw dat er uit ziet als klassiek Brits museum (en dat alleen via een reeks eindeloze trappen te bereiken is). Een gebouw met hoge hallen, een fraaie binnentuin, een instituutkat en een spartaanse eetzaal met lange houten tafels, balkenplafond en grote openhaard. Het gebouw stamt uit 1903, de toptijd van het British Empire. Honderd jaar later is het eigenlijk te duur voor de Britten en wordt het met moeite en sponsorgelden overeind gehouden. De bibliotheek is jammer genoeg een jaar of tien terug helemaal gemoderniseerd. Daarbij is veel van de ouderwetse grandeur op de achtergrond gedrongen, al schemert het gelukkig op vele plekken nog door.
De laatste locatie waar Co regelmatig komt biedt helaas geen visueel spektakel. Het Deutsches Archëologisches Institut Rom is tijdelijk gevestigd in een wat treurig kantoorpand in de buurt van station Termini. Slechts een klein deel van de enorme, Deutsch-gründliche collectie is daar aanwezig. De rest moet worden aangevraagd en ligt dan op z'n vroegst de volgende dag klaar. Dat was nodig, omdat het oude gebouw van het DAI vrijwel op instorten staat. Het gerucht gaat hier in Rome dat de situatie in de boekendepots van dat pand zó gevaarlijk is dat het Duitse Instituut studenten inhuurd om (met een helm op) de aangevraagde boeken op te halen. Op die manier loopt de vaste staf in ieder geval geen risico...

dinsdag 14 september 2010

Slimmerik

Gezien in een Romeinse boekhandel; een boek over intelligentie bij dieren. Nou gelooft Kaco best dat dieren intelligentie hebben, maar om nou deze kat op de voorpagina te zetten....
Wij hebben er thuis precies zo een. En het is werkelijk de domste kat die we ooit hebben gehad.

vrijdag 30 juli 2010

Bomans, brenger van 'een weinig vreugde'

Aanstaande zondag is ie er weer. De grootse boekenmarkt in Koekstad. Hier kijken we elk jaar weer naar uit. Gezelligheid, neef Sleutelstad en andere familie en vrienden die komen schatzoeken. Om dan in de middag moe maar voldaan met de aankopen en hapjes te gaan lezen, bewonderen en kletsen. De laatste jaren zitten er echter nauwelijks nog boeken tussen van Godfried Bomans. Toen Ka Co leerde kennen was Bomans Co's favoriete schrijver. Mooi taalgebruik, beetje weemoedig, op en top heer, lieve humor met hier en daar vileine kantjes. In de Hallen in Haarlem is deze zomer een tentoonstelling. Een prachtig oud gebouw midden op de markt.
Voor Co en zijn neven een mogelijkheid om hun Bomansliefde (immers ook Haarlemmer) weer op te laten laaien. En terecht... Wat een bijzondere man. Leuk om een beeld te krijgen van de persoon achter de rij boeken bij Ka en Co thuis. Een man die erudiet was, nieuwsgierig, veel boeiende mensen om zich heen verzamelde. Van brave 19e eeuwse katholieken tot waanzinnige kunstenaars met uitzinnige levensstijl. Een man die ondanks zijn letterlijke en figuurlijke rijkdom toch kwetsbaar, eenzaam en zoekend over kon komen.
Co, neef Sleutelstad en motorscoutneef hebben een gezamenlijke achtergrond. De hechte familieband, een ferme katholieke basis, boekengek, grote harten en een klein beetje blijven hangen in nostalgie zorgt zeker ook voor de sympatie voor deze schrijver. Ka had dit gevoel nooit zo sterk, maar heeft erg genoten van de filmpjes en prachtige wijsheden die ook nog eens heel stijlvast zijn verwoord. Daarom hier een paar mooie wijsheden:
  • Humor is overwonnen droefheid.
  • De geschiedenis is het heden gezien door de toekomst.
  • Wat wij van het verleden kennen is het visioen van de man die het voor ons heeft opgeschreven (past goed bij Co's onderzoek).
  • De enige lectuur die spoedig verveelt, zijn banketletters.
  • De knusheid hangt onverbrekelijk samen met de stellige zekerheid dat het buiten niet knus is.
  • Het leven is meer maandagochtend dan zaterdagavond.
  • Wat ik wil geven is een weinig vreugde.
  • Na het evangelie kwam de kerk: het transformatorhuisje aan de voet van de Niagara.
  • Mensen zijn onze broeders. Maar men is wel eens moe van die familie.De filmpjes zijn ook bijzonder om te zien. Wat een boeiende man om te zien en te horen. Ik kan me nu ook voorstellen waarom deze man erg geliefd was bij veel mensen. Gaat Ka nu de boeken lezen? Nee. Maar de tentoonstelling was echt de moeite waard, ook als je geen Bomansbekende bent. Het geeft een tijd- en mensbeeld. Nieuwe invalshoeken met prachtig taalgebruik en een prettig, vriendelijk stemgeluid. Lieve, bruine kijkers die milde observaties maken met kleine ondeugende stekeligheidjes. Het is alleen jammer dat de tentoonstelling waarschijnlijk alleen wordt bezocht door 'oude liefhebbers' van voorbije tijden en de dode schrijver. Terwijl ik denk dat een insteek naar het nu ook een nieuwe groep bewonderaars kan kweken.

    Zoals Bomans al zei:
    Geschiedbeoefening op zichzelf betekent niets. Zonder band met het heden is het een bezigheid voor antiquairs en muntenverzamelaars.