Terug naar Rome

Ruim anderhalf jaar na Co's vertrek uit de eeuwige stad is hij weer terug. Zondag vloog hij over een bewolkt Noord-Europa terug naar Rome om deel te nemen aan de opgravingen van Co's werkgever aan de Via Appia. Boven Rome was het onbewolkt en zo had Co meteen weer eeen hernieuwde kennismaking met alle highlights van de stad. Dat leverde onderstaande reeks zoekplaatjes op (elk plaatje kan fors uitvergroot worden door er op te klikken):

Op het plaatje hierboven is de Tiber te zien en het Olympisch Stadion met zijn fascistische mozaïeken.

Hier het Sint Pietersplein met de kerk. In het midden het park van de Villa Borghese en voor de goede kijkers helemaal rechts het Instituut.

Om dan boven het echte centrum te komen, met natuurlijk het Colosseum, de Suikertaart van Victor Emanuel, station Termini en de ruïnes van Forum, Palatijn en Circus Maximus.

Om tenslotte vlak voor  de landing een mooi overzicht te geven van Co's nieuwe werkterrein voor de komende weken: de Via Appia in de buurt van de Villa van de Quintilii, die Co ooit onder veel slechtere weersomstandigheden bezocht.

Oranjeleed

Als bij de buren zelfs de oranje plastic neptulpen al afsterven, dan weet je dat het over en uit is met het Nederlands elftal in dit EK (zelfs al is er nog een miniem kansje over). Eén (symbolisch) plaatje zegt meer dan duizend woorden. En sommige plaatjes zeggen zelfs nog heel veel meer:

Cultuur- en bierfeestje

Met een hele tafel vol op het terras van 't IJ vierde Ka zaterdag haar verjaardag. Heel warm was het nog niet, maar met zoveel gezelligheid ging het prima buiten (en de groep was toch veel te groot om in het kleine proeflokaaltje van Kaco's favoriete brouwerij te passen).

Uiteraard gingen we niet alleen naar Amsterdam om te slempen. 's Ochtends zijn we eerst naar de mooie tentoonstelling Dreams of nature in het Van Gogh Museum geweest. Het was jaren geleden dat Kaco daar voor het laatst was geweest.

Een mooie gelegenheid om ook oude favorieten weer eens te bekijken, zoals de Zaaier (die in werkelijkheid veeeel mooier is volgens Ka, maar die ze op één of andere manier nooit goed kunnen kopiëren). Terwijl dit enerverende werkje van Van Gogh vooral bij Miech een gevoelige snaar raakte:

Net als vorig jaar had ook deze verjaardag van Ka een politiek tintje: het toch nog onverwachte einde van het kabinet verhoogde de feestvreugde rond de biertafel. Het einde van de onzalige gedoogconstructie zal waarschijnlijk niet door veel mensen worden betreurd (door Kaco zeker niet), maar het is te hopen dat we snel weer een werkbare coalitie krijgen in deze woelige tijden.

Bollen van boven

Eén van de leuke dingen van vliegen in het voorjaar: de bollenstreek van boven. Alle gele, rode en paarse streepjes zijn bollenvelden die in bloei staan.
Zoals regelmatige kijkers op dit blog al weten, kan Co erg genieten van de wereld vanuit het vliegtuig . De levende landkaart onder je is altijd weer een verrassing, veel leuker zelfs dan Google Earth.
Vooral de heerlijk dramatische Hollandse regenluchten doen het goed, ook op de foto.

Wat minder goed op de foto te krijgen is, zijn de soms verrassende menselijke activiteiten op de Noordzee. Zoals het stippeltjes patroon hierboven (en een tweede op de achtergrond). Het zijn het Prinses Amaliawindpark en NoordzeeWind, twee grote windmolenparken in zee voor de Noord-Hollandse kust.

(foto's kun je vergroten door ze aan te klikken).

Goedevrijdagmarkt

Een vrolijk deinende tros balonnen tegen een strakblauwe hemel. Beter kan een paasweekeinde toch niet beginnen. In de Koekstad wordt het leed van de kruisiging des Here al 700 jaar verzacht door de traditionele Goedevrijdagmarkt, door de gemeente nog steeds gepromoot als de grootste jaarmarkt van het Oosten. Of dat nog steeds zo is weet Kaco niet (hij leek kleiner dan vroeger), maar gezellig is het wel. Vooral heerlijk om in de drukte mensen te kijken die op hun paasbest van al het moois komen genieten.

In de geïmproviseerde kinderboerderij was uiteraard ook de paashaas van de partij. Kaco is geen liefhebber van de knager, maar we zijn 'm wel wat verschuldigd. Zoals we vorig jaar Pasen al schreven is de legendarische langoor elk jaar weer de meest bekeken blog op Kacokijk.

Cheese tasting

Co had bij terugkomst uit Oxford Engelse kaasjes, chutney en bieren meegenomen voor de familie. Op het moment dat Kaco naar de sterren keek, maakte Co's familie aan de andere kant van het land de sterk geurende lekkernijen soldaat tijdens een Engelse bier- en kaasavond bij Co's ouder thuis.

De avond eindige in opperbeste stemming en Kaco kreeg de volgende ochtend een bedankmailtje in stijl:

hello dears!!

We had a wonderful time last evening with your cheese and beer from Oxford
with aunt Nelly, cousins Adrian and Bob and jour brother Bill and your Mom and Dad. The cheese was smelly but verry nice and the beers were verry tasty.
So you see we had a nice evening in S-village. Here some photos and many thanks for your presents.

Have a nice day and cheers:Mom,Dad en Bill.

Starry, starry night

Deze blog begint met enkele bijzonder donkere foto's, pogingen van Co om het bezoek van Kaco en het Olsterstel aan de volkssterrenwacht in het Twentse Lattrop weer te geven. Helaas schoten onze fototoestellen hopeloos te kort in de Twentse duisternis, maar misschien is het nog net mogelijk om boven de sterrenwacht met de koepel van de grote telescoop te zien.

Flitsen was uit den boze, dus zult u het moeten doen met de vage pijp hierboven. Het is de trots van de sterrenwacht: één van de grootste publiekstoegankelijke telescopen van Nederland. En door zijn plek in één van de donkerste gebieden van Nederland waarschijnlijk de publiekstelescoop met het beste beeld. Elke zaterdagavond is het kijkavond in de sterrenwacht. Een bezoek meer dan waard! De enthousiaste vrijwilligers hebben iets moois van hun sterrenwacht gemaakt, met niet alleen de telescoop, maar ook een tentoonstelling over sterrenkunde en de manier waarop mensen dingen waarnemen, een filmzaal en een volledig digitaal koepelplanetarium dat het zonnestelsel van alle kanten kan tonen (een moderne versie van Eijsinga's planetarium in Franeker).Met de vele kleinere sterrenkijkers en zelfs een echte meteoriet is het voor jong en oud een bijzondere plek om de wonderen van het heelal te leren kennen. En er zijn zoveel wonderen in de ruimte om van te genieten en over na te denken. Kijk bijvoorbeeld eens naar de planeten in ons zonnestelsel en het enorme verschil in grootte. Ons aarde, met alle 7 miljard mensen er op, is het derde bolletjes van boven. Nietig in vergelijking met Jupiter en Saturnus. En geniet van de vele opvallende en schitterende foto's die de Hubble ruimtetelescoop van het heelal maakte (een mooi overzicht staat op de Hubble-website)Na zoveel inspiratie moesten we natuurlijk zelf ook proberen om de sterren op de foto te zetten... Maar helaas, zoals gezegd waren onze digitale toestelletjes kansloos. De zwarte plaat hierboven was de beste foto. In de witte stipjes linksonder is nog net het 'steelpannetje' van het sterrenbeeld Grote Beer te ontdekken.

Koekstad is niet ireligieus

Het is al bijna een open deur in trappen als je zegt dat voorliefde voor Apple een vorm van religie is. De lancering van nieuwe Apple-producten schijnt altijd gepaard te gaan met hysterische taferelen, en de dood van de Apple voorman was voor velen een grotere schok dan de atoomramp in Fukushima. Vanavond is weer zo'n 'religieus' moment voor de ifans: om middernacht start de verkoop van de nieuwe en verbeterde ipad. Bij de Koekstadse vestiging van het Apple concern waren de hekken al klaargezet om de wachtende en uitzinnige meute in goede banen te leiden. Maar de opkomst viel tegen: rond 21 uur zat slechts één man gelaten te wachten, al spelend met zijn (oude en inferieure) ipad. Tot leedvermaak en hoon van het publiek en de opgetrommelde stadswachten.

Unseen academic wisdom (1)

“Why do you go away? So that you can come back. So that you can see the place you came from with new eyes and extra colors. And the people there see you differently, too. Coming back to where you started is not the same as never leaving.”

Dit is het einde van deze serie spreuken. Co is gisteren teruggekeerd bij Ka in Nederland, na een hele goede, leerzame en productieve tijd in Oxford is hij nu weer fijn terug bij Ka.

Unseen academic wisdom (2)

“It doesn't stop being magic just because you know how it works.”

Bijna

Nog één nachtje slapen en dan is Co weer thuis bij Ka. En al deugt deze straatnaam grammaticaal niet helemaal, toch vond Co het te mooi om niet te gebruiken. Want het voelt wel zo: na een hele mooie en productieve tijd in Oxford is het heerlijk om weer thuis te komen.

Unseen academic wisdom (3)

“There is a rumour going around that I have found God. I think this is unlikely because I have enough difficulty finding my keys, and there is empirical evidence that they exist.”

Afscheids ale met een knipoog

Co had gisteren een erg goede één na laatste dag in Oxford. Zeer goed en lovend gesprek met een professor over mijn artikel, fiets verkocht en 's avonds een afscheidsborrel in één van de karakteristieke pubs hier in Oxford, de Royal Oak. En terwijl ik daar aan tafel zat te bieren (sorry, alen) en filosoferen, viel het me opeens op dat iemand naar me zat te knipogen:

Als de tulpen al naar je gaan knipogen, dan wordt het toch tijd om terug te gaan naar Nederland?

Unseen academic wisdom (4)

“It would seem that you have no useful skill or talent whatsoever,' he said. 'Have you though of going into teaching?”

Unseen academic wisdom (5)

“...it's true that some if the most terrible things in the works are done by people who think, genuinely think, that they're doing it for the best, especially if there is some god involved.”

Een keerzijde van Oxford

Wie naar Oxford komt verwacht veel studenten en statige academische gebouwen. Op deze blog zijn er een aantal voorbijgekomen. Wat je niet verwacht (althans Co niet) is het grote aantal daklozen en bedelende mensen dat je in Oxford op straat ziet, vaak bezig met de verkoop van de Big Issue, de daklozenkrant. Het duurde even voordat Co zich realiseerde dat de schrijnende armoede deels de keerzijde is van de rijkdom van de universiteit. Niet alleen zijn sommige daklozen gesjeesde studenten, ook trekt de relatieve rijkdom van de universitaire wereld armen aan en het houdt ook armoede in stand in Oxford.Wat je jezelf als lid van de academische gemeenschap niet zo snel realiseert is de mate waarin de universiteit een hypotheek legt op de stad. Letterlijk bijna. Als academicus lijkt de stad heel open, maar voor een buitenstaander is het een gesloten bolwerk: grote stukken van de binnenstad zijn afgesloten voor het publiek, academische paradijsjes met grote muren er om heen met puntig ijzerwerk er op. Dat veroorzaakt niet alleen een wij tegen zij-effect, maar het heeft ook direct invloed op de koopkracht van de 'normale' Oxforders. Een groot deel van de stad valt buiten de normale vastgoedmarkt: of het is college-terrein, of het gaat om gebouwen die als investering opgekocht zijn door een college. Dat gecombineerd met een redelijk koopkrachtige academische bevolkingsgroep leidt er toe dat de huizenprijzen in Oxford net zo hoog zijn als die in Londen.

Dat dit geen ontwikkeling is van vandaag en gisteren, is te zien aan de structuur van de binnenstad. Wie bijvoorbeeld de route volgt van de High Street via Queen's lane en New College Lane, kan een groot deel van de binnenstad doorkruizen zonder één normaal huis te zien: deze straten bestaan volledig uit collegegebouwen en vooral heel veel muren. Langs de High Street, van oudsher de belangrijkste straat van de stad, staat een beperkt aantal relatief bescheiden burgerhuizen ingeklemd tussen de academische paradepaardjes. Het gevolg is dat er veel kleine steegjes zijn waar de 'normale' mensen opeengepropt zaten (en soms nog zitten) in die hoekjes die door de universitaire gemeenschap overgelaten zijn.Nergens is deze oude structuur van achterbuurten (want dat zijn het eigenlijk: de oude armoedige buurtjes achter de statige huizen) nog zo goed zichtbaar als in het buurtje rondom de roemruchte pub de Turf Tavern: smalle straatjes, piepkleine huisjes en gewoeker met de ruimte in een buurtje waar je alleen in komt als je weet waar je het moet zoeken. Gelukkig zijn de echte sloppen gesaneerd, zodat de ondragelijke stank die dit soort buurten vroeger kenmerkte tot het verleden behoort. Maar daarmee is de armoede niet verdwenen uit Oxford, alleen verplaatst. Het armere deel van de bevolking moest in de jaren 50 en 60 verplicht verhuizen naar buurten als Blackbird Leys, een Oxfordse buurt die in de jaren 90 wereldnieuws werd door jeugdrellen en die nog steeds als één van de slechtste buurten in Engeland geldt.