Wad voor Sea?

Normaal gesproken zucht Ka maar weer eens als er een nieuwsbrief binnenkomt van de ESA. Maar met 't onderwerp 'Earth from Space: Wadden sea' werd ook Ka's nieuwsgierigheid geprikkeld. En wad een mooi plaatje.

Genoeg reden om ook 'Staatsbosbeheer' maar weer eens aan de mouw te trekken over het in het water gevallen uitje. Fenna nog niet gesproken maar wel weer gemaild. Uitstapje Rottumeroog, wordt vervolgd.

kan mijn hart dit aan?!?

Ken je dat? Van die liedjes die ineens een andere betekenis kunnen krijgen? Dat heeft Ka met het liedje van Frederique Spigt, 'Mijn hart kan dat niet aan'. Het drama, de prachtige muzikale begeleiding, Spigts doorleefde stem... Heerlijk om serieus met mee te balken.

Co's beleving: pfff wat een slechte tekst...
ik eet een banaan, mijn hart kan dat niet aan...
iets met levertraan, mijn hart kan dat niet aan...

Gevolg: oorspronkelijke dramagevoel is weg ;-(
Wat blijft erover: ongelooflijke meligheid, vertedering en plusgevoel. Is ook wat voor te zeggen ;-)

Liedje blijft wel favoriet. Het liedje begint bij 1:10 (eerst geklets over het songfestival).

Een rondje om met Joules

Voor het ultieme zondagochtendgevoel: Joules de robot fiets een rondje.

Dit filmpje hebben we rechtstreeks 'gejat' van het onvolprezen Broerseblog.
Er is overigens ook een robot die echt helemaal zelf kan fietsen op een tweewieler, kijk maar eens hier.

De Reuzenalk

Tijdens ons recente bezoek aan de Artisbibliotheek kwam Co dit boek tegen, The Great Auk or Garefowl van Symington Greeve. Greeve was een Schotse whiskeyhandelaar die al zijn vrije tijd besteedde aan het onderzoeken van de Reuzenalk, de Noord-Atlantische pinquin. Greeve heeft zijn onderzoeksobject echter nooit zelf gezien: toen uiteindelijk in 1885 zijn magnus opus verscheen, honderden bladzijden geleerdheid over de grootste zeevogel van de noordelijke zeeën, was het onderzoeksobject zelf al meer dan 40 jaar uitgestorven.

Co houdt van dit soort boeken. Iedereen die een degelijk en zo compleet mogelijk boekwerk schrijft over een onderwerp dat in de ogen van de meeste mensen volslagen futiel is heeft Co's warme steun. Daar komt bij dat Co een zwak heeft voor de doodlopende paden van de geschiedenis. Historische ontwikkelingen die in de kiem gesmoord zijn, achterhaalde opvattingen, vergeten technieken en diersoorten die het niet gehaald hebben, ze hebben allemaal zijn oprechte belangstelling. U zult begrijpen dat Co dit boekwerk moest en zou lezen. Omdat het boek in Artis het enige Nederlandse bibliotheek-exemplaar bleek te zijn, werd een zoektocht op internet op touw gezet. Uiteindelijk bleek een uitgevertje in Amerika het herdrukt te hebben. De kopie is van een vreselijke kwaliteit, maar in ieder geval kan Co alles lezen over deze uitgestorven vogel (gekocht samen met een veel mooier vormgegeven, maar inhoudelijk veel minder sterk boekje over de Reuzenalk):
Al is de Reuzenalk dan uitgestorven, helemaal verdwenen is hij niet. Toen de vogel begin 19e eeuw echt zeldzaam werd ontstond er een soort wedloop tussen vogel 'liefhebbers' en trofeeënjagers om de laatste exemplaren. Niet om ze te beschermen, maar om ze op te zetten. Aan hun inzet is het te 'danken' dat er wereldwijd nog zo'n tachtig opgezette reuzenalken over zijn, waaronder één in Leiden. De vogel bleef nog jarenlang een hype: verzamelaars betaalden reusachtige bedragen voor opgezette exemplaren en eieren.
De reuzenalk is typisch zo'n vogel die door overbejaging ten onder is gegaan. In veel opzichten leek hij sterk op de pinguin: een grote, zwartwitte, niet-vliegende vogel. Pijlsnel in het water, maar onhandig waggelend op land. Een makkelijk te vangen snack-op-pootjes voor de vissers en zeelieden die 's zomers de eilanden bezochten waar de reuzenalk in kolonies broedde. De reuzenalk had de pech dat hij precies op eilanden langs de Noord-Atlantische zeevaartroutes broedde: bij Newfoundland, de zuidkust van IJsland en de Schotse eilanden. Rond 1800 was de vogel in Noord-Amerika uitgeroeid. Daarna ging het hard: het laatste toevluchtsoord van de Reuzenalk, het voor mensen ontoegankelijke IJslandse eilandje Geirfuglasker verzonk in 1830 in de golven. In 1840 werd de laatste reuzenalk op de Europese kust doodgeslagen op de St. Kilda eilanden, omdat de bewoners dachten dat het een heks was. En 4 jaar later, op 3 juni 1844, werd het allerlaatste broedende paartje reuzenalken gedood door visser op het eilandje Eldey bij IJsland. Hun ei viel daarbij kapot op de rotsen....

Met een knipoog naar J.M.W. Turner maakt kunstenaar Erol Fuller dit schilderij The evening of June 2, 1844 van het laatste paartje reuzenalken op hun laatste avond.

De Eet-O-Theek experience

Afgelopen weekeinde gingen we met HarmJob en Krien en de ouders van HarmJob naar Amsterdam. Op bezoek bij de Eet-O-Theek van HJ's broer. De Eet-O-Theek is een kruising tussen restaurant en muzikaal theater. Het was een erg leuke diner/voorstelling! Al hadden Kaco een beetje het gevoel dat we Snorkels waren geworden...

Afgelopen weekeinde was het ook Monumentenweekend in Amsterdam. We hebben deze gelegenheid meteen aangegrepen voor een bezoekje aan de fraaie 19e eeuwse Artisbibliotheek.

Ook kregen we een kijkje achter de schermen bij de restauratie van het voormalige Vakbondsmuseum, beter bekend als de Burcht van Berlage.

Van de diverse andere panden die we bezochten was de mooiste wel de oude schuilkerk Ons' Lieve Heer op Zolder. Een heel fraai pand, maar helaas veel te druk op Monumentendag. Dus daar gaan we nog een keer apart naar toe.

Criminele zaken

Dit troffen we zaterdagavond aan, toen we in Koekstad het station uitliepen. Het bleek om een guerilla marketing te gaan voor het komende Thriller Festival in de stad. Maar zo 's avonds laat op een verlaten stationsplein komt het nog best creepy over.... Over criminaliteit en onveiligheid gesproken: wie écht spannende dingen doet is Harmjob. Hij heeft gisteren na een lange achtervolging een inbreker in de kraag gevat. Lees het verslag hier.

Smakelijk weekend!

Voor het plus gevoel...


Met dank aan Y. alias de frap.

Anatomisch museum Bleulandinum

Nadat we met HJ en Krien het eiland De Bol hadden ontdekt, bezochten we 's middags het anatomisch museum Bleulandinum in Utrecht. Anatomische musea zijn wonderlijke plaatsen. Elke universiteit met een medische opleiding heeft een anatomische collectie, die meestal openbaar toegankelijk is. Maar de mensen die deze collecties beheren lijken het onkies te vinden als er ook werkelijk bezoekers komen. Deze musea worden daarom nooit gepromoot en vaak kun je er alleen terecht op afspraak. Dat geldt ook voor museum Bleulandinum, dat verborgen zit in het Universitair Medisch Centrum in Utrecht.

De reden dat Kaco een keer naar dit museum wilde, was dat daar nog enkele preparaten te zien zijn van de grote 17e eeuwse anatoom Frederik Ruysch, de man die het prepareren van (delen van) mensen en dieren tot een kunst verhief. Vooral zijn anatomische diorama's waren beroemd. Deze diorama's bestaan niet meer, maar enkele 300 jaar oude preparaten zijn nog steeds te zien in Bleulandinum, zoals het kinderhoofd met Turkse muts.

Hoewel het museum maar twee zaaltjes groot is, hebben we anderhalf uur vol interesse, verwondering en soms afschuw gekeken naar deze bijzondere collectie met rijen schedels, wasmodellen en preparaten van alle mogelijke lichaamsdelen.

Het zijn vooral de preparaten van losgesneden (en herkenbare) lichaamsdelen en de lichamen van foetussen op sterk water die erg op ons gevoel inwerkten. Na anderhalf uur was het dan ook genoeg en waren we hard toe aan shoppen en een smakelijk biertje om weer even tot rust te komen.

Op een onbewoond eiland

Eigenlijk was het de bedoeling dat Kaco met een hele club familie en vrienden vrijdag naar het onbewoonde waddeneilandje Rottumeroog zouden gaan. Donderdagavond kregen we echter te horen dat de tocht vanwege de hoge waterstand niet doorging. Om onze kans op natte voeten niet te laten schieten, zijn we snel op zoek gegaan naar een ander onbewoond eiland. En die vonden we, in de Lek onder de rook van Lopik: het riviereilandje De Bol. De Bol ontsnapt aan de aandacht van eilandliefhebbers omdat het door een dammetje met het vaste land verbonden is. Maar twee keer per dag, tijdens hoogwater, verdwijnt de dam in de diepte en wordt De Bol weer een heus eiland.

Voor wie nu denkt: hoogwater in een rivier midden in Nederland? Zijn de Kaco's gek geworden? Nee, het is echt waar: tot aan Nieuwegein werkt eb en vloed door op de Lek. En dat heeft gezorgd voor een bijzonder landschap op het eiland. Hoewel het eiland op korte afstand van beide oevers ligt, heeft het alle elementen van een waddeneiland: stuifduinen, (grind)stranden, een klif, een schorrengebied en een polder. Alles in miniatuurformaat.

Over de eeuwige sneuheid van overheidspublicaties

Deze week lag hij bij iedereen op de deurmat: de folder Grip op griep. Waarin het ministerie van Volksgezondheid uitlegt wat we moeten doen tegen de Mexicaanse griep. En na acht pagina's weet je het: niet te dicht in de buurt van zieken komen en als je het toch krijgt, gewoon uitgriepen. Goh, origineel. Tis net griep.


Grip op Griep is een folder in een lange lijn van overheidsbrochures. Herinnert u zich nog de folder over Elektronisch Patiëntendossier uit november 2008? En de folder Nederland tegen terrorisme van september vorig jaar? Folders waarin de overheid steevast de indruk probeert te wekken dat ze de de zaken voortvarend aanpakt en goed in de hand heeft. En bij het publiek steevast de indruk achterblijft dat onze overheid bestaat uit goedwillende prutsers die de burger niet serieus nemen.


De oervader van dit type overheidsbrochures is de beroemde folder Wenken voor de bescherming van uw gezin en uzelf uit 1961, een campagne van de Bescherming Bevolking die de burger moest voorbereiden op de gevolgen van een atoomoorlog. Niet alleen de adviezen, maar vooral de illustraties in deze brochure zijn zó naief dat ze massaal op de lachspieren van de bevolking werkten. Zoals deze afbeelding van de dappere kantoorklerk die conform de voorschriften onder zijn bureau duikt en daar natuurlijk de allesvernietigende atoomaanval overleeft: De folder werd nog jarenlang massaal gepersifleerd in columns en spotprenten. De BB is deze reputatieschade nooit meer te boven gekomen.

Je zou verwachten dat het de overheid anno 2009 zou moeten lukken om een folder te maken die ons als burger het gevoel geeft wél serieus genomen te worden. Maar nee. Goede communicatie is direct en to the point. Het zou waarschijnlijk al veel helpen als de rijksoverheid er voor zou kiezen om zo'n brochure een keer niet samen te laten stellen door een comité van ambtenaren die vooral bezig zijn met het omzeilen van politieke gevoeligheden.

Say cheese...

Wij wisten het ook niet, maar voor de Miss Universe verkiezingen moeten alle deelneemsters onder andere paraderen in hun 'nationaal kostuum'. En wat doe je dan als Nederland? Iets met een tulpen en molens motiefje natuurlijk! Zodat onze nationale afgevaardigde per definitie kansloos is bij de verkiezing van 's Melkwegs mooiste...
Gelukkig was de Nederlandse niet de enigste deelneemster die volslagen voor schut liep. Kijk hier voor een overzicht van nog veel meer mooie dames in gruwelijke kostuums.

IJssel kieken...

Samen met Kampenaartje Lin lekker struinen, lunchen, zonnen en kiekjes schieten aan d'IJssel.

Heerlijk, nog zo'n fotomaakfan. Lin, als er kiekjes bijzitten die je wilt laat dan even weten.

Co can really count Romans

Zoals eerder gezegd heeft Co half juni zijn scriptie ingeleverd. Na wat aanpassingen werd het vorige week beoordeeld met een 10! En het commentaar bij de beoordeling liet Co helemaal glimmen. He can really count Romans, him!

Zie je 't voor je?

Zie je het al voor je...
Zingend je liefde verklaren aan Balkenende?

Roombeek: niet meer plat...

Na het bezoekje in juni aan Roombeek keek Ka anders naar nieuwbouw. Door het Kacotochtje naar Tiengemeten met Eva op de kortste route, vermijdt snelwegen, zie je wel weer veel slechte nieuwbouw. Zij snijdt namelijk veel weggetjes af door je op safari door Neerlands nieuwbouw te sturen. Kost wel veel tijd, scheelt kilometers?!? Een 'mooi' voorbeeld is dit Bastion met vrij uitzicht op de Amercentrale.
Ka's opmerkingen over Roombeek tegen Co prikkelden de nieuwsgierigheid dus vandaar lekker samen op stap. En met wie kan dat beter dan met het Textielstadse duo HJ en Krien. Voor uigebreid verslag zie de blog van de 'Master'.

Op bezoek bij de zouaven

Het Brabantse dorpje Oudenbosch stond al langer op het verlanglijstje van Kaco. Niet alleen vanwege het bizarre feit dat de plaatselijke dorpskerk een kopie is van de Sint Pieter in Rome (in schaal 1 op 5), maar ook vanwege de aanwezigheid 's werelds enige museum over de Zouaven.

Het Nederlands Zouavenmuseum is een heerlijk ouderwets museumpje, waar de herinnering levend wordt gehouden aan de bizarre episode van de pauselijke zouaven. Dit waren vrijwilligers die na een oproep van de paus naar Rome gingen om daar als militair de ten ondergang gedoemde Pauselijke staat te verdedigen in de periode 1860-1870.

Nergens in de wereld was het enthousiasme om voor de paus te strijden zo groot als in Nederland. Ruim eenderde van alle zouaven was uit Nederland afkomstig. In 1870 werd de Pauselijke staat veroverd door de Italianen. De Nederlandse zouaven keerden terug naar huis. Door het katholieke volksdeel werden ze op een voetstuk gezet. De Nederlandse staat dacht daar anders over: omdat ze in vreemde krijgsdienst waren geweest werd de zouaven de Nederlandse nationaliteit ontnomen. Pas in 1947, een jaar na de dood van de laatste zouaaf, werden ze gerehabiliteerd.

De verbinding tussen de zouaven en de 'Sint Pieter' van Oudenbosch was pastoor Hellemons (hier afgebeeld op z'n eigen zouavenmonument). Hij organiseerde de recrutering en het transport van de zouaven naar Rome. Hellemons had zelf in Rome gestudeerd. Om zijn mondaine smaak en trouw aan de paus te bewijzen kwam hij met het plan om de Sint Pieter na de bouwen in het toen 3000 inwoners tellende Oudenbosch. Maar dan wel met de voorgevel van die andere grote Romeinse kerk, de kathedraal Sint Jan van Lateranen.

Of het project gelukt is? De basiliek van Oudenbosch staat er en moet in de 19e eeuw een grote indruk hebben gemaakt op bezoekers. De verwende 21e eeuwer ziet al snel dat het geheel een sjofele kopie is van de echte Sint Pieter. Met hout en gips wordt het marmer en goud van de echte Sint Pieter geïmiteerd. Het geheel maakt een beetje de indruk van een decorbouw.

Het mooiste beeld was het enige beeld dat geen kopie was uit de Sint Pieter in Rome: dit beeld van Maria met kind.

Wat verder opviel in Oudenbosch is dat het Rijke Roomse Leven definitief voorbij is. Oudenbosch groeide na de bouw van de basiliek uit tot een religieus centrum van formaat, met een jezuïetencollege en diverse kloosters. Van dit alles is weinig meer over. Het jezuïetencollege wordt verbouwd tot appartementen en andere kloostergebouwen staan leeg of worden gesloopt. Wat overblijft zijn de basiliek, het zouavenmuseum en onderstaand paterskerkhof. Herinneringen aan een voorbije tijd.