Romeinse wijsheden (XIII)

Impossibilium nulla obligatio est

Niemand is gehouden tot het onmogelijke

(Rechtsregel, Digesten 50.17.185)

Speuren in een Google-doodle

Dit mooie plaatje stond vandaag op onze startpagina. Google heeft vandaag z'n logo aangepast om de 120e geboortedag van Agatha Christie te vieren. Kan iemand zeggen welke Christie-figuren in de Google-letters uitgebeeld zijn?

De gewoonte om bijzondere dagen te vieren met aangepaste logo's, in google-jargon: doodles, is afgelopen tien jaar een traditie geworden bij 's werelds grootste search engine.
Niet alle 'doodles' worden overigens in alle landen weergegeven. Zoals deze Koninginnedag-doodle van 2008 laat zien, zijn sommigen land of werelddeel gebonden. Een overzicht van alle 'doodles' sinds 1998 vind je hier.

Romeinse wijsheden (XII)

Age quod agis

Doe je ding, dat doe je goed

Slimmerik

Gezien in een Romeinse boekhandel; een boek over intelligentie bij dieren. Nou gelooft Kaco best dat dieren intelligentie hebben, maar om nou deze kat op de voorpagina te zetten....

Wij hebben er thuis precies zo een. En het is werkelijk de domste kat die we ooit hebben gehad.

Romeinse wijsheden (XI)

Exceptio probat regulam

De uitzondering bevestigt de regel

Pips maar plus

Co zit een beetje in de lappenmand. Slecht geslapen, te druk gemaakt, dat soort dingen. Moest zich vandaag door de dag heenslepen en kijkt als een berg op tegen het 'huiswerk' Italiaans dat hij vanavond moet doen. Normaal is Co niet zo gezellig als hij ziekig is. Maar vandaag kreeg hij niet de kans om in mineur te schieten.
Het begon vanmorgen al goed toen Co naar de bibliotheek kwam strompelen. Daar bleek een tafel met overheerlijke Italiaanse zoetigheden te staan om de verjaardag te vieren van Mohammed, de huismeester van het Nederlands Instituut.

Even lag kreeg hij een kaartje uit Binz aan de Oostzee. Een vakantiegroet van het Olsterstel, die na Romeinse wijsheden nu ook vakantievreugde over Co uitstorten.

En dan hebben we ook nog gehoord dat het spannende, maar bijzonder leuke, tijden zijn voor Co's broer, Depim. Met zoveel goede zaken op één dag moet een mens toch wel in de plus schieten?

Romeinse wijsheden (X)

Nulla aetas ad discendum sera

Men is nooit te oud om te leren

Uitgaan in Rome

Je zou het bijna vergeten tussen alle reuzenalken, filmopnames en het studeren door, maar in Rome kun je ook leuk uitgaan. Afgelopen weekeinde greep Co de kans aan om eens lekker neer te strijken in een typisch Italiaans wijnbarretje. Dat was de afsluiter van een cultureel uitstapje met instituutgenoten Marike en Puck naar een concert bij het Theater van Marcellus, één van Co's favoriete Romeinse gebouwen. Een monument dat hij met nog meer weemoed bekijkt sinds hij weet dat het Nederlands Instituut in de jaren 20 de kans heeft laten lopen om zich te vestigen in dit gebouw vlakbij het Forum. De regering in Den Haag vond het te duur...

Onder de noemer Notti Romane al Teatro di Marcello worden er in deze bijzondere ambiance de hele zomer avondconcerten gehouden. Wij bezochten een pianoconcert waar onder andere Rhapsody in blue en An American in Paris van George Gershwin op bijzonder goede wijze gespeeld werden. Muziek die heel goed combineerde met het gegrom en getoeter van het Romeinse stadsverkeer op de achtergrond.

De avond erna hebben we genoten van twee Italiaanse culinaire klassiekers (goed geraden: pizza en ijs) in de buurt van het Piazza Navona, waar vooral de pas opgeknapte centrale fontein 's avonds schitterend het water weerkaatst.

Een plek om te flaneren waar Marike zich helemaal in haar jaren 50-element voelde. Met de bijbehorende outfit slaagde ze er in om menig Italiaans mannenhart sneller te doen kloppen.

Romeinse wijsheden (IX)

Tempora mutantur, nos et mutamur in illis

De tijden veranderen en wij veranderen mee

Italiaans Hollywood in 'onze' straat

Met geweerschoten en gierende banden werd gisteren het anders zo rustige straatje voor het Nederlands Instituut opgeschrikt. Toen we naar buiten renden bleek er geen maffia-afrekening of aanslag te zijn, maar opnames van een nieuwe Italiaanse blockbuster met in de hoofdrol Gabriel Garko, de beroemdste filmster van Italië op dit moment (de man in het zwarte pak in het midden).
Deze aalgladde Italiaanse Brad Pitt-adept is beroemd geworden met een hele serie gangsterfilms vol amore en dramatiek die in de jaren 50 spelen. Om z'n artistieke horizon te verbreden is hij nu bezig met, u raadt het al, een gangsterfilm vol amore en dramatiek die in de jaren 50 speelt. Maar het was wel leuk om vanuit de verhoogde tuin van het instituut een plaatsje op de eerste rang te hebben bij deze opnames. Met verbazing heeft Co daarbij kennis genomen van het enthousiasme dat Garko bij sommige bewoonsters van het instituut wist op te wekken. Dat enthousiasme was helaas eenzijdig. Maar in tegenstelling tot de Ster zelf was de hele crew erg aardig en aangenaam verrast door de warme Nederlandse belangstelling.

En een aardige bijkomstigheid was dat de hele Via Omero vol stond met fraaie Italiaanse oldtimertjes uit de jaren 50.

Horrible histories

Als je nog geen zin hebt om iets te gaan doen is de tv altijd een goede afleider. Zo kwam Ka terecht op de BBC. Horrible histories. Co vertelt boeiend maar zo vol entertainment heb ik Co nog nooit dingen horen uitleggen. Misschien kan hij een clipje maken over de census? En de tip van dit fantastische programma doorgeven aan professor H. die bezig is met geschiedenis interessant maken voor de basisschool?

Romeinse wijsheden (VIII)

Dum vivimus, vivamus

Laten we van het leven genieten, zo lang als we leven

Helemaal in de plus

Gisteren kreeg Co een onverwachtse verrassing: een pakje uit Olanda! Met daarin een oppepperpakket: een kaartje van het liefste meisje van de hele wereld, met heel veel lieve woorden die ik hier op de weblog niet ga herhalen ...
... en een stukje typisch Hollands najaar in de vorm van echte taai taai.
Daar schiet een Co toch helemaal van in de plus!

Schuilen voor de regen...

Zijn het dan toch slimme beesies?!?

Romeinse wijsheden (VII)

Benevole lector!

Welwillende lezer!

vreemde eend...

Ken je dat gevoel...

De vreemde eend in de bijt zijn. Er toch niet helemaal bij horen? Al hoor je wel tot dezelfde familie.

Wel tof als je dat zo kleurig kan doen als dit prachtige Mandarijneendje aan de singel in Koekstad. Wat een sierlijk voorbeeld.