Twee dagen op 'safari' in het Groningse land met Beuk en Jol. Geweldige gids, mooie muziek, heerlijk weer, goede gesprekken, veel kikkers en een bijzondere streek waar nog heel veel te ontdekken valt. Komende dagen meer over Gronigen. Hier alvast een voorproefje. 
Een wijngaard in de stralende zon, dat moet wel een vakantiekiekje zijn... 
Misschien is het een hele goede service voor toeristen die verdwalen in de wirwar van straatjes in de Koeksteedse binnenstad. Maar die dwingende toon...
Taal en woorden hebben een grote impact op hoe we de wereld zien. Bovenstaand metalen kunstwerk is te vinden in Museum Insel Hombroich, een aanrader voor iedereen die houdt van kunst, natuur, fotgraferen en lekker wandelen. Gedenk te sterven of pluk de dag ?!? 
Het lichaam van Clara gelezen en besproken met de boekenclub. Heel gaaf om met een fantastische groep verschillende vrouwen te praten over een boek en ervaringen te delen. In dit boek staat aan het eind een uitdrukking die Ka echt raakte: L'absence est le plus grand de tous les maux.(afwezigheid is de grootste van alle kwalen). 
En nieuwsgierigheid :-) deze foto's staan al sinds vorig weekend in de bloglijst, maar het blogje schoot nog niet zo op. Co was echt benieuwd naar de samenhang van deze foto's. 
Co die wil leren... ervaren... maf kan doen... plezier kan maken... soms uit evenwicht is... 
Keep on 'dancing' en Carpe Diem! 
Ka zag vanmorgen vroeg zomaar bij ons op de stoep deze indrukwekkende neushoornkever, één van de grootste insecten van Nederland. Bij nader beschouwing bleek zich echter een klein drama te hebben afgespeeld. De ongewervelde kolos had het afgelegd tegen de kleinere, maar veel talrijkere mieren. De mieren hadden hem gedood of verlamd en schoksgewijs werd de kleine gigant naar de mierenkolonie gesleept.
Wat ze daar met hun gepantserse snack wilden doen was niet helemaal duidelijk: de bordeauxrode minireus leek veel te groot voor de kolonie-ingang tussen de stoeptegels. Maar op één of andere manier kregen ze het toch voor elkaar. Toen Kaco vanavond weer ging kijken was de kever helemaal verdwenen.
Pas geleden bezocht Kaco één van onze favoriete musea, het Teylers Museum in Haarlem. Als je van een museum houdt dat zelf ook een museumstuk is, een onoverzichtelijke pakhuis vol onbekende voorwerpen, nieuwe ontdekkingen en vooral verwondering, dan is het een heerlijke plek. Teylers werd in 1784 geopend als een wetenschappelijk instituut. Zoals dat in die tijd van Verlichting nog kon, moest het alles bieden wat amateuronderzoekers nodig hadden, maar niet zelf konden betalen: wetenschappelijke instrumenten, fossielen, gesteenten, maar ook schilderijen, penningen, grafiek en een mooie bibliotheek. Omdat het museum zijn onderzoeksfunctie geleidelijk verloor, is het in vrijwel originele 18e/19e eeuwse stijl bewaard gebleven, met onder meer een fraaie 18e eeuwse zaal ovale zaal en een mooie 19e eeuwse bibliotheek. Opvallend stuk in die bibliotheek is het 'kastje van Büch', waarin een doorsnede uit de verzamelingen van de overleden schrijver, eilandengek en manisch verzamelaar Boudewijn Büch tentoongesteld is, waaronder het beroemde 'dodo'-botje.
Dankzij de riante erfenis van de Haarlemse fabrikant en bankier Pieter Teyler van der Hulst kon het Teylers Museum het beste materiaal van zijn tijd aanschaffen. Zo bezit het de grootste elektrificeermachine ter wereld. In een tijd dat elektriciteit iets nieuws was, gold de machine als een brandpunt van vernieuwende wetenschap, de CERN-deeltjesversneller van zijn tijd. Maar ook andere apparaten, zoals globes, paraboolspiegels voor acoustische experimenten, een apparaat om de beweging van de planeten te demonstreren en Co's favoriet: een 7 foot telescoop gebouwd door William Herschel, de 18e eeuwse astronoom, telescoopbouwer en musicus die in 1781 de planeet Uranus ontdekte (de eerste ontdekking van een planeet sinds de oudheid!). 
Eén van de vele topstukken uit de bibliotheekcollectie (naast werken van ondermeer Audubon, Diderot, Darwin, Blaeu, Von Humboldt en James Cook) is de complete eerste druk van de Description de l'Égypte, een verzamelwerk in 23(!) delen over het leven, de natuur en de oudheden van Egypte, samengesteld door geleerden die in 1798 met Napoleon mee waren gereisd tijdens zijn Egyptische veldtocht. De 200e verjaardag van Napoleons bezoek aan het Teylers Museum was de reden om een tentoonstelling te organiseren rond dit boekwerk, dat de basis vormde voor de Egyptologie. Wat Co vooral interesseerde was dat de tentoonstelling ook een overzicht gaf van wat er in de 18e eeuw over Egypte bekend was in Nederland. De foto hierboven geeft hier een redelijk compleet overzicht van: wat vage horrorfantasieën, een mummie in een doodkist op pootjes, een been van een andere mummie en enkele afbeeldingen van piramides, die overigens allemaal gebaseerd waren op de enige piramide die Europeanen kenden: de puntige piramide van Cestius in Rome. Bijna niets dus. Geen wonder dat de minutieuze beschrijvingen uit de Description de l'Égypte insloegen als een bom.
Hoe noem je zoiets? Draadjes graffiti? Guerilla knitting? Wildbreien?
Hoogspanningsmasten zijn zo gewoon, dat je soms iets extra's nodig heb om ze opnieuw te kunnen zien. Kaco had laatst zo'n moment toen we in Doetinchem deze mastman tegenkwamen. Kunstenaar Floris Schoonderbeek maakte dit 37 meter hoge kunstwerk shall we dance, dat een elektriciteitsmast voorstelt die een andere mast ten dans vraagt. Hoewel dit kunstwerk niet door iedereen wordt gewaardeerd, laat het volgens Kaco goed zien hoe mooi het lijnenspel van masten en elektriciteitskabels kan zijn.
Hoogspanningsmasten hebben een slecht imago. Ze worden vooral geassocieerd met horizonvervuiling en de risico's van elektrische straling. We zijn daardoor geneigd om ze te negeren, maar als je er goed naar kijkt zie je dat het vaak mooie, sierlijke constructies zijn met een fraai uitgekiende vakwerkstructuur. De Nederlandse masten stammen af van een oerontwerp dat ooit gemaakt is door Gustave Eiffel, de vader van de Eiffeltoren. En dat is te zien; ze zijn doelmatig en toch mooi, met een soort ouderwetse elegantie. 
Bij het zien van de mastman moest Co terugdenken aan de fotoserie die Ka jaren geleden maakte met haar toen net nieuwe digitale camera van de hoogste electriciteitsmasten van Nederland, de 163 meter hoge masten die de hoogspanningskabels over de Lek bij Lekkerkerk dragen. Het fotograferen van een elektriciteitsmast, zeker een aan het water, is een aanrader: afgezet tegen Hollandse wolkenluchten kun je eindeloos blijven variëren met patronen, lijnen, vormen en structuren. 
Dankzij een doorverwijzing op Broerseblog krijgt Kacokijk regelmatig bezoekers uit alle hoeken van de wereld. Afgelopen week mochten we iemand verwelkomen uit King of Prussia in Pennsylvania. Kaco houdt van opvallende plaatsnamen en deze mooie naam prikkelt natuurlijk de nieuwsgierigheid...
Op koninginnedag zagen we deze zwaan broeden op een berg afval in de Koekstadse stadsgracht. Triest om een majestueuze vogel zo te zien zitten...
Het zwanennest was overigens niet het enige boeiende dat te zien was bij de stadsgracht.
Dat krijg je als je bakken niet goed borgt. Gelukkig houdt dit bakje zijn hoofd nog net boven water. Wie zal 'm redden?
Co is niet een man met opvallende muzikale gaven. Toch wordt hij elke ochtend wakker met meezingmuziek in zijn hoofd. En bij elke gelegenheid welt een toepasselijk deuntje op. Een fout deuntje. Want al schaamt Co zich er een beetje voor, Co heeft iets met foute muziek. En die kan soms heel lang blijven hangen... Afgelopen dagen heeft Co Ka en zijn collega Rob-in geteisterd met het disconummer Do the hustle. Om daar weer vanaf te komen besloot Co dit blogje te plaatsen met zijn top 5 aan foute muziek. Want gedeelde smart is halve smart.
Hoe Kaco de paaszaterdag heeft doorgebracht? Op zo'n 1000 meter hoogte boven de Koekstad in een rieten mandje! Kaco had een ballonvaart gekregen van Jogo als cadeau voor het koperen jubileum. 
Met lichte bibbers in de benen, en liederen als Een ballonnetje en We voeren met een zucht door het hoofd, werd op een weilandje in de buurt de ballon opgetuigd onder toeziend oog van de massaal toegestroomde buurtbewoners. 
En toen was het zover: Kaco in het mandje, een flinke dot gas in de ballon en daar voer het hele gezelschap ten hemelen. Geleid door een hooikoortsige freelance luchtschipper die voor het geval van nood een blikje Red Bull had meegenomen. Had tenminste iemand vleugels als het mis zou gaan...
Maar natuurlijk ging het niet mis. We voeren door een heerlijke, warme, rustige voorjaarsavond met een riant uitzicht. Onze luchtschipper varieerde onderweg de hoogte van 1000 tot 15 meter, zodat we volop gelegenheid hadden om te genieten van de aanblik van d'n Isel, de Koekstad en de dorpen en landerijen waar we overheen voeren (alle foto's zijn uit te vergroten door ze aan te klikken).
Terwijl Co aan het controleren was of de atlas in z'n hoofd nog klopte, genoot Ka van de vele bijzondere patronen die onder de ballon door schoven.... 
... en van de luchtballon die zijn lange avondschaduw op het land wierp. 
Na ruim anderhalf uur was ergens in de buurt van Brumm'n het gas op en maakte de ballon een hobbelige landing in een koeienweidje. Met vereende krachten werd de grote ballon in een mum van tijd opgeruimd. En daarna was het tijd voor champagne om de luchtdoop te vieren. Jogo bedankt!
Wat is de populairste blog die ooit op Kacokijk geplaatst is? Niet de blog over kernenergie, Co's expeditie in een Romeinse piramide, de kinky kakapo of zelfs de befaamde afvalbakkenontdekkingstocht. Al die mooie blogjes zijn voorbijgestreefd door een blogje waarin Kaco hun verwondering uitspreken over dat suffe folkloristische verschijnsel: de paashaas. Kijk maar onder 'populaire berichten' in de rechterkolom. Wat mensen toch hebben met dit vrijgevige, suffe knaagdier dat de meest wreedaardige en kitscherige trekjes in mensen lijkt op te roepen... 
Slecht, hè?
Wat geef je aan de leukste jarige-die-alles-al-heeft? Inderdaad, een verjaardagsfeestje met 10.000 bezoekers, een podium, bands en bekende sprekers op de Dam te Amsterdam! Regelen we. Daar draaien wij ons handje niet voor om. 
Nou ja, in ieder geval heeft Kaco
Schoon genoeg van kernenergie
U ook?
Bij een winkel in de straat van Kaco staat in de etalage een hok vol kleine kuikentjes. Dat zorgde voor een echt ohhh/ahh moment toen Ka en een collega net nog stonden na te kletsen. De schattige kleine kuikentjes waren heerlijk aan het soezen onder een warme lamp. Zoooo schattig. 
