Co is officieel Drs. C.

Vrijdag was het eindelijk zo ver: Co kreeg zijn bul en is nu officieel Drs. C. Met heel veel familie, vrienden en collega's (en zo mogelijk nog meer lofuitingen voor Summa Coen Laude) werd dit feestelijke feit gevierd.

Daarna ging Kaco en de hele schare, nu officieel gediplomeerd, naar de borrel. Daar werd het nog een gezellige en hemelse middag.

Met dank aan Monica voor de mooie foto's.

Ups en downs in de Borinage

Lezers van deze blog weten dat Kaco een zwak heeft voor oude industrieën. En nergens vind je zulke mooie vervallen fabrieken als in België. Logisch dat we na eerdere bezoeken aan Charleroi en Seraing deze keer die andere oude industriestreek bezochten: de Borinage.

In deze oude mijnstreek ontstonden ooit de eerste mijn- en industriecomplexen van het Europese vasteland, zoals de fraaie Grand Hornu uit 1810, gebouwd in een tijd toen men nog niet wist hoe een fabriek er uit hoort te zien. Het oogt meer als de ruïne van een classisistisch paleis. Tegenwoordig is het de locatie van een veel gehypt museum voor hedendaagse kunst.
Nadeel van hypen is dat het erg kan tegenvallen. Helaas was dat zo: ondanks leuke momenten kan de Grand Hornu voor Kaco net zo goed omgedoopt worden in de Grand Sof. Het mooie complex is te veel verherbouwd en voor de dure toegangskaartjes kregen we kunstexposities van een werkelijk bedroevend niveau...
Zodat we al snel weer buiten stonden (leuke geste was wel dat iedereen zijn toegangssticker op de naastgelegen afvalbak plakt).

Gelukkig voor ons was er heel veel te zien in de Borinage. Hoewel de laatste kolenmijn hier al meer dan 40 jaar geleden dicht ging, zijn de herinneringen aan de mijnen hier nog overal te zien.
Neem nou de enorme mijnlamp op het dorpsplein van Cuesmes. Een pechlamp: in 1950 gebouwd als monument bij het eeuwfeest van een kolenmijn die enkele jaren later de poorten moest sluiten. De lamp verhuisde naar een andere mijn, die in 1968 ook het loodje legde. De lamp werd overgenomen door de gemeente Cuesmes, die (u raadt het al) enkele jaren later werd opgeheven.
Niet ver van het pleintje begint een andere wereld: de troosteloze en tegelijk betoverde wereld van de terrils, de afvalbergen van de kolenmijnen.

Een wereld van kolenslijk en grondverschuivingen, waar slechts een paar soorten planten zich echt thuis lijken te voelen. Heerlijke plekken om rond te struinen.
Zoals op de terril de l'Héribus, dat de bezoekers ook nog eens een fantastisch uitzicht biedt over de stad Mons (Bergen), één van de weinige meer welvarende plaatsen in deze streek.

Na de sluiting van de mijnen was er geen vervangend werk. De streek is sjofel, dat is zelfs op de begraafplaatsen te zien. Al is er met de hulp van het plaatselijke tuincentrum nog wel iets te improviseren rond het graf van oma of opa...

... en met een beetje geluk van boven is er nog wel wat te maken van het leven. Misschien is dat wel de verklaring voor het verrassende Mariaparkje van Quaregnon. Waar de meeste geloofsuitingen in België op sterven na dood zijn, zit deze Lourdesgrot en de tableau's strak in de verf. De kleuren mogen dan van een zuurstokkenkitscherigheid zijn en de verlichting met tl-balken is ook weinig smaakvol, maar het lééft wel. En er zitten leuke taferelen bij, zoals deze Christus die blijkbaar met een raketmotor (let op de wolken die onder zijn kleed uit komen) ter hemelen stijgt.

Of deze lieve, ontroerend-kinderlijke Bernadette....
.... die een werkelijk vreselijke Maria aanbidt (met een ronde tl-buis als aureool!)
Om het steenkolengruis achter ons te laten besloten we daarna de oude grandeur van Bergen op te zoeken. Een stand die tot onze verbazing bleek te beschikken over een eigen Gouden Koets, niet voor het Belgische koningspaar, maar om jaarlijks de stadsheilige Sint Waltrudis op rond te rijden.
Om ons tenslotte aan een aantal rustieke Belgische delicatessen te wijden. Iets te rustiek overigens naar onze smaak. Aanrader: waag je in België nooit aan gebakken intestines. Zeker niet in een restaurant waar ze een bordje op de deur hebben hangen dat ze op zoek zijn naar een nieuwe kok... (en ja, ik weet nu ook dat intestines darmen zijn).

Decennia na de sluiting van de grote industrieën heeft Wallonië het nog steeds moeilijk. Werk is schaars. Maar dat betekent niet dat er niets gebeurt. Kleine veranderingen zijn er overal. Zoals dit windmolenpark dat net buiten Bergen wordt gebouwd en dat door Ka fraai werd gefotografeerd bij de ondergaande zon.

Kinky kakapo

Deze zeldzame, beetje suffige, Nieuw Zeelandse looppapegaai heeft ook een kinky kant. Normaal loopt hij 's nachts door het bos, eet eens een rimo,

sterft bijna uit.

Maar de onverdeelde aandacht van een lieve BBC cameraman maakte dat hij, ondanks dat hij normaal meer op wat kleinere gevederde groene vrouwtjes valt, echt zin had in een avontuurtje.

en dan nog Stephen Fry's reactie eroverheen:

'You've been shagged by a rare parrot...'

Dat is toch wel weer bijzonder op je werk komen.
met dank aan DWDD

Grotparels...

Een deel van een oude kanaaltunnel in Belgie is nog toegankelijk. Deze tunnel was onderdeel van het kanaal tusen Brussel en Charleroi. Inmiddels is dit stukje al lang in onbruik geraakt en is er een 'nieuw' Canal du Centre waar we ook al eens zijn gaan kijken.

Deze tunnel is prachtig. Geheimzinnig, mooie druipformaties en grottenparels. Hier een sfeerimpressie.


Tip: Neem wel laarzen en een zaklamp mee.

Spreekwoorden in het wild...

Caramba, hij is er!

Het nieuws zegt het en in onze eigen omgeving is het eerste slachtoffer gemeld: eindelijk is de langverwachte epidemie van de Mexicaanse Griep begonnen! Dat moet een hele opluchting zijn voor alle gezondheidswerkers die ons al maandenlang aan het voorbereiden zijn op deze grote klap. Op de radio waarschuwde gisteren iemand heel ernstig dat we nu geen grapje meer mogen maken over deze pandemie, want er zijn wereldwijd al duizenden doden door gevallen.

Voor de betrokkenen is dat natuurlijk een drama. Maar om het in perspectief te zetten: elk jaar sterven 250.000 tot 500.000 mensen wereldwijd aan de normale griep. En de laatste serieuze pandemie, de Spaanse Griep epidemie van 1918, maakte zeker 50 miljoen slachtoffers. Het ziet er niet naar uit dat de Mexicaanse Griep zo ernstig gaat worden. Voor de meeste getroffenen is het een kwestie van de sombrero over de ogen trekken en met een welgemeend 'Caramba' een weekje in bed kruipen. Voor al deze mensen, en in het bijzonder voor de vrouwelijke helft van het Olster Stel, hier een opkikkertje van de Zangeres zonder Naam:

Ben je boos...

Sinds we geen hoeden meer dragen is het best lastig om om te gaan met woede.

Gelukkig zijn er mensen die voor ons op zoek zijn naar oplossingen. Wat dacht u van deze 'anger release machine'?

Al hoopt Kaco wel dat ARM zelf stevig genoeg is om om te gaan met de losgekomen woede als een van de voorwerpen blijft steken, of als je favoriete smijtwerk op is.

Met dank aan: http://cellar.org/iotd.php?threadid=21189

achter de wolken schijnt de zon

Apeldoorn op stelten

In Apeldoorn zagen we een prachtige voorstelling van het Diavolo Dance Theatre. Een soort kruising tussen dans en akrobatiek, Deventer op Stelten in het kwadraat.

Diavolo gebruikt onder meer een groot wiel en een reuzenschommel voor hun voorstelling. Het was mooi om te zien en erg spectaculair.
Met dank aan het Olster Stel die ons had getracteerd op deze voorstelling!
Omdat we nog in de sfeer van de spectaculaire performances zitten, willen we jullie dit filmpje ook niet onthouden. We kwamen hem tegen op het onvolprezen Dark Roasted Blend. (Tip: zet het geluid aan).

zandanimatie...

zandkunst, met dank aan Gerrie en broer.

Even op en neer naar Turkije

Kan je in één dag per auto heen en weer rijden naar Turkije? Kaco ontdekte zondag tot onze eigen verbazing dat dit inderdaad mogelijk is. Tenminste, als je genoegen neemt met een Turkeye dat slechts 30 inwoners telt en midden in het groene Zeeuws-Vlaamse land ligt.

Hoe komt een Zeeuws dorpje aan zo'n naam? Volgens de overlevering werd de schans waar het dorp bij ontstond in 1604 'Klein Turkeije' genoemd als eerbetoon aan zo'n 1.500 Turken die aan de kant van prins Maurits meevochten tegen de Spanjaarden. De Spanjaarden hadden deze Turken eerder naar als galeislaven naar Zeeland gebracht, waar ze door het leger van de prins bevrijd waren.

De naam van de schans had bovendien voor de protestantse Zeeuws-Vlamingen de prettige associatie met de Geuzenstrijdkreet Liever Turks dan paaps, waarmee de Geuzen aangaven dat ze zich nog liever onder het gezag van de islamitische Turkse sultan zouden stellen, dan onder dat van de Roomse koning Philips II van Spanje.

Afgelopen twintig jaar verwierf het dorpje een zekere faam als dagtrip voor Turkse Nederlanders. Het dorp kwam voor het eerst in de spotlights toen een Turkse popzanger er eind jaren tachtig een tv-programma opnam. Sindsdien heeft Turkeye een gestage stroom bezoekers langsgekregen. En die komen, net als wij, eigenlijk alleen maar voor het plaatsnaambordje. Want voor de rest is er niets te beleven in het nietige Turkeye in Zeeuws-Vlaanderen...

Kunstvrinden onder elkaar

Zoals gezegd ging Kaco zaterdag met het duo HJ en Krien op stap naar de jaarvergadering van de Vereniging Rembrandt. De vereniging is 125 jaar geleden opgericht om kunstaankopen door Nederlandse musea te steunen. De stichters waren een select gezelschap kunstvrinden die hun niet onaanzienlijke vermogens wilden inzetten om het Nationaal kunstbezit te vergroten. En ondanks de veranderde samenleving heeft de vereniging deze elitaire sfeer nog steeds een beetje. In het bestuur zitten veel dubbele namen, adelijke titels en dure meneren en dames. Een hele reeks elitaire klankverkleuringen kwam in de loop der vergadering voorbij. Smullen dus voor Ka.

Eerlijk gezegd is zo'n vergadering ook wel eens leuk om te doen. Je komt er voor op mooie locaties waar je anders niet komt (in dit geval een zeer fraaie jaren 30 kerk) en het wordt gevolgd door een exclusief ontvangst in een museum dat recent gesteund is door onze vereniging. Onder het genot van een drankje en een hapje een hele avond een museum voor jezelf en je medeleden. Kunstvrinden onder elkaar zogezegd.

Storm...

Dit weekend was stormachtig leuk. Zaterdag naar de jaarvergadering van onze vereniging en een exclusief bezoek aan Rijksmuseum Twenthe. Samen natuurlijk met HJ en Krien. Meligheid, stophoestjes, verfvoelen, heerlijk eten, kortom geslaagd!
Zondagochtend heel vroeg het bed uit. Het was zo ver. Vandaag haaientanden zoeken op het strand van Cadzand. Zie hier de sfeerimpressie.

Dit was een lang gekoesterde wens van Ka. Toen Ka een klein Kaatje was had ze een buurjongen die ook naar Zeeland op vakantie ging en terug kwam met een heuse haaientand. Weliswaar aan een kettinkje, maar Ka geloofde er heilig in dat je die kon vinden op het strand. Co heeft Ka jaren geplaagd met het idee. Vandaag was het zover. Het is best flink zoeken maar het geeft wel een kick en het onthaast super. Uiteindelijk hebben Ka en Co gezamelijk een echte haaientand gevonden, 2 stukjes met prachtige ribbels en een klein haaientandenpuntje. Het was een heerlijke dag. We gaan zeker nog een keer.

ONTZETtend mooie mail...

Midden in de nacht werd er een mail gestuurd door neef Sleutelstad. Hij viert, net als de rest van Sleutelstad, dat ze ontzet zijn.

Gelieve mij eventuele schrijffouten in dit bericht te vergeven. Ik heb zojuist het aantal genuttigde alcoholische consumpties sinds mijn ziekenhuisopname verachtvoudigd, naar een redelijk conservatieve schatting.Weten jullie hoe gemakkelijk het is een papieren trechtertje te draaien en met behulp daarvan een heupflesje te vullen met genever? En hoe moeilijk dat is bij hervulling? Enfin, ik ga zo weer de kermis op, waar ik mij uitstekend vermaak met het ondergaan van de stemming en het waarnemen van de daar aanwezige mensen, inclusief mezelf.

Neef, bedankt voor de praktische info over het schenken van genever in een papieren trechtertje en de prachtige poëtische mail. Verder een heel fijn weekend gewenst.

Het klinkt geweldig!

Wad voor Sea?

Normaal gesproken zucht Ka maar weer eens als er een nieuwsbrief binnenkomt van de ESA. Maar met 't onderwerp 'Earth from Space: Wadden sea' werd ook Ka's nieuwsgierigheid geprikkeld. En wad een mooi plaatje.

Genoeg reden om ook 'Staatsbosbeheer' maar weer eens aan de mouw te trekken over het in het water gevallen uitje. Fenna nog niet gesproken maar wel weer gemaild. Uitstapje Rottumeroog, wordt vervolgd.

kan mijn hart dit aan?!?

Ken je dat? Van die liedjes die ineens een andere betekenis kunnen krijgen? Dat heeft Ka met het liedje van Frederique Spigt, 'Mijn hart kan dat niet aan'. Het drama, de prachtige muzikale begeleiding, Spigts doorleefde stem... Heerlijk om serieus met mee te balken.

Co's beleving: pfff wat een slechte tekst...
ik eet een banaan, mijn hart kan dat niet aan...
iets met levertraan, mijn hart kan dat niet aan...

Gevolg: oorspronkelijke dramagevoel is weg ;-(
Wat blijft erover: ongelooflijke meligheid, vertedering en plusgevoel. Is ook wat voor te zeggen ;-)

Liedje blijft wel favoriet. Het liedje begint bij 1:10 (eerst geklets over het songfestival).