Reclamefeestje

Co is vrijdag samen met Wil naar de tentoonstelling Reclameklassiekers geweest in de Beurs van Berlage in de hoofdstad. Een feestje rond 100 jaar Nederlandse reclamehelden, waarbij uiteraard de wat oubollige, maar o zo Nederlandse Loekie de Leeuw niet mocht ontbreken.

Het is een mooi ingerichte tentoonstelling met heel veel advertenties en vooral veel reclamefilmpjes. Co beschouwt zichzelf niet als een actieve reclamekijker, maar het was opvallend (en enigszins verontrustend) hoeveel reclames hij kende.

Wat Wil het meest opvallende vond; het zijn juist de reclames die bij hun verschijnen irriteren, die jaren na dato een weemoedig gevoel oproepen. Zelfs de irritante oranjeprullaria voor voetbalfinales worden weer leuk als het evenement maar lang genoeg geleden is. Het is alsof zulke reclameuitingen de tijdsgeest het beste bevatten. Een interesant onderwerp voor Wil, die pas met een scriptie over geschiedenis in de reclame haar universitaire studie met zeer mooie cijfers voltooid heeft.

Ze heeft zich verdiept in de vraag op welke manier verleden in reclames wordt gebruikt, zodat vooral dit soort reclames voor haar elke keer weer een leuke puzzel opleveren.

Geschiedenis in reclame is leuk, maar Co is zelf meer geboeid door de zogeheten aanhakers, reclame die direct gekoppeld is aan een actuele gebeurtenis, zoals deze Unox-reclame op de dag dat Willem-Alexander en Maxima trouwden in 2002.

Ook reclame rond maatschappelijk thema's blijft boeiend, ook als die reclame al 35 jaar oud. Maar wie kent er niet de slogan Blij dat ik rij?, een kreet die zó sterk is dat hij sinds kort weer uit de kast is getrokken door de autolobby.

Met Co's familiegeschiedenis is het verder weinig verrassend dat ook de melkreclames hem bijzonder boeiden. Daarvan zijn er heel veel in Nederland verschenen, van de M-brigade, via Joris Driepinter tot Melk de Witte Motor, ze zijn allemaal te zien op de tentoonstelling reclameklassiekers.
Als afsluiter van de tentoonstelling was er een filmzaaltje waren commercials uit de langlopende reclameserie 'Even Apeldoorn bellen' werden getoond. En toegeven daar zitten echte juweeltjes bij..

De tentoonstelling reclameklassiekers is nog tot en met 6 maart te zien in de Beurs van Berlage in Amsterdam.

Nothing to sneeze at part 2...

"Er zijn al genoeg kleine ergernissen in het leven en daar wil je geen diarree bovenop..."

Tijdens de lunch waren we het er allemaal over eens dat bovenstaande zin toch echt niet kan. Gelukkig bedacht creatieve collega Ste-phan de volgende catching phrase voor Imodium smelttabletten:

Shit Happens, slik daarom...

Die tienduizend euro plus bijpassende stropdas ziet hij graag zijn kant opkomen, als 'snelle reclamejongen'.

Zelfhulpboek?!?

Zoek niet verder... Problemen, vragen over het leven, weggelopen van huis, bitterheid, denk je aan trouwen of face je death. Dit boek biedt alle antwoorden.

Dit zijn alleen nog maar de onderwerpen A tot en met D, handig gerangschikt op alfabet. Kan je nagaan waar je nog meer hulp bij kunt vinden. Ik zou de schrijver wel eens willen zien bij Oprah of dr. Phil.

Gezien in een hotel in Londen, handig voor als je echt in nood bent. Alleen het noodhulptelefoonnummer ontbrak nog.

Nothing to sneeze at...

"Er zijn al genoeg kleine ergernissen in het leven en daar wil je geen diarree bovenop..."

Reclame is regelmatig heel dom. Zoals bovenstaande zin uit de reclame van Imodium smelttabletten of die reclame van Always. En dat terwijl reclame zo leuk kan zijn. Zoals deze in de metro in Londen. Context klopt, talig leuk bedacht en qua route ook logisch.

Sorry-dat-ik-besta-bus?

Gezien in de Koekstad: een bus naar Sorry.

Welk verhaal zou hier achter zitten?
Een bus met een minderwaardigheidscomplex?

Verontschuldiging vooraf voor eventuele vertraging?

Nieuwe buslijn naar een weinig geslaagde nieuwbouwwijk?

En het was nog onverdiend ook, want zo sneu vond Co deze stadsbus helemaal niet. Van hem had er best hallo op mogen staan, of goedemiddag, of ciao (brengt meteen wat Italiaanse zon in een winters Koekstad).

Die jeugd van tegenwoordig ?!?

Onze jeugd heeft tegenwoordig een sterke hang naar luxe, heeft slechte manieren, minachting voor het gezag en geen eerbied voor ouderen. Ze geven de voorkeur aan kletspraatjes in plaats van training...
Jonge mensen staan niet meer op als een oudere de kamer binnen komt. Ze spreken hun ouders tegen, houden niet hun mond in gezelschap...
en tiranniseren hun leraren.

Socrates (CA. 470-399 v. Chr.)
uit: Wij zijn ons brein van Dick Swaab

Times change, people remain the same

Gewoon mooi... een boompje opzetten

Het laatste staartje winter.

Duidelijke harde lijnen, nog geen zacht groen. Patronen, vertakkingen, ophoping van een oud nest.
Onze aders zien er ook zo uit. Grote hoofdleidingen die 't bloed transporteren en dan steeds kleinere vaten om te eindigen in haarvaatjes. Een fantastisch ontwerp (geen intelligent design, maar volgens ons gewoon 'natuurkunde') .

Weerspiegeling... ragfijn kant.

Die prachtige kleur blauw die je ziet als het wat later op de middag wordt. Grillig en gotisch door elkaar.

Fluit een mees tegen een merel:

My home is my castle...

Nu weer lekker samen op de bank met een kopje koffie en verheugen op het naderende voorjaar.

verlenging geslaagd...

12,5 jaar in het huwelijksbootje. Das best lang. Van de zomer 20 jaar samen, das nog langer...

Reden dus voor een feestje van twee. Lekker samen op pad. De hele week de Loveboattune al in het hoofd. Genoten van kaarten, smsjes, belletjes van familie en vrienden en super gave cadeaus.

Met Co op pad is altijd leuk, veel te zien, te kletsen. Museumpjes pakken, sjouwen, pub, marktje, kerkhofje, tube... Dingen die we vast ook nog doen als we nog langer bij elkaar zijn. Want we hebben (tuurlijk) wel weer verlengd. In ieder geval tot 3 augustus en dan is het sowieso weer tijd voor een feestje.

Ondertussen is het in Londen lente aan het worden en hebben we sneeuwklokjes, krokusjes, bloeiende heerlijk ruikende bomen en al ontlokende groene blaadjes gezien.

Al 12,5 jaar getrouwd...

En verliefd... op de lente, op Londen, op varen en

op elkaar :-)

Godzijdank geen Vicky gesignaleerd op de Stenaline.

It's like, eeehhh... ?!?

Met dank aan Tom.

Confronterend...

Bijzondere ambiance

Vrijdag gaf Co zijn eerste serieuze, gelukkig goed geslaagde, lezing voor vakbroeders en -zusters. En als je het dan toch doet, dan moet je het goed doen: in een bijzondere ambiance en het liefst in het buitenland.

Dat is gelukt: voor Co geen prefab universiteitszaaltje, maar een chique zaal vol negentiende eeuwse schilderijen en tierelantijnen in de Belgische universiteitsstad Gent.
Alwaar hij mocht spreken in het gebouw van de Koninklijke Vlaamse Academie voor Taal en Letterkunde.

Een gebouw barstensvol marmeren Belgen, die eerbiedwaardig op ons neerkeken...

En waar zelfs de koffie in een salon met kroonluchters werd geschonken. Maar wat wil je, in een gebouw waar zelfs het herentoilet verborgen zit achter een bewerkte hardhouten deur met koperbeslag?

Doet Co opeens weer denken aan het personeelsblaadje dat hij ooit heeft gemaakt voor d'n Omroep. Jarenlang heeft daarin een toilettentest gestaan, als ludiek protest tegen de matige toiletvoorziening in het omroepgebouw. Ben benieuwd wat dit academische toilet zou scoren?

De Zevensprong

Heb je wel gehoord van de zeven, de zeven,
Heb je wel gehoord van de zevensprong?

Wie is er niet opgegroeid met De Zevensprong, het boek van Tonke Dragt en de gelijknamige televisieserie? De serie wordt herhaald en heeft een hele groep nieuwe fans gevonden. Eén van die fans is de oudste van MMIM. En omdat ze de Zevensprong wel eens in het echt wilde zien, zijn we voor haar verjaardag naar de Achterhoek gegaan, naar Ruurlo, waar de televisieserie in 1981 is opgenomen.

De Ruurlose VVV had het ons niet moeilijk gemaakt; de Zevensprong heeft een eigen fietsroute die langs de belangrijkste locaties van de serie loopt.
Zodat we met weinig moeite de beroemde zevensprong vonden (in werkelijkheid een vijfsprong, of met enige vrije interpretatie een zessprong), waarop zowaar de echte wegwijzer staat, met bordjes naar bekende plekken als 'Schijn en wezen', 'het Trappenhuis' en de 'Langelaan'.
Even later kwamen we langs dit huisje, dat in de serie gebruikt is als de Herberg van Jan Toereloer. Was het in de televisieserie al bouwvallig, tegenwoordig is het echt een ruïne.
Daarna kwamen we bij het Trappenhuis, het onderkomen van Graaf Griesenstein dat in werkelijkheid niet verscholen in het bos ligt, maar vlakbij het dorp langs een drukke weg. Ook aan huize Ruurlo (de echte naam van het Trappenhuis) is de tijd niet voorbijgegaan: het kasteel staat nu te huur...
... en het parkeerterrein roept de suggestie op dat iets van de landelijke gemoedelijkheid uit de televisieserie in de afgelopen dertig jaar verloren is gegaan in het mooie Ruurlo.

Mooi...

Met al het hoge water is dit liedje misschien wel toepasselijk. Leven gaat door, wat je ook doet, waar je over denkt, of het nou goed of slecht gaat. Voor iedereen die de blue monday nog niet helemaal kwijt is.

Co's kantoor een maand later

Een eerder kijkje in het toen nog lege kantoortje van Co heeft de nodige reacties opgeleverd. Veel lezers van dit blog leefden mee met de beginnende academicus die zonder computer en telefoon zijn carrière moest beginnen. Inmiddels is er veel veranderd: niet alleen heeft Co nu een kamergenoot, in de persoon van de economisch historicus Robin...

Hij heeft nu ook een volledig aangekleed bureau bij het raam, compleet met planbord, schilderijtje en gele broodtrommel.

En diverse zaken om het kantoor meer eigen te maken, zoals ingelijste kaarten, een deel van Co's eigen boekencollectie, een cactus in een gedeukt potje en motiverende slogans, zowel van Robin als Co. Dus mocht u nog eens in de buurt van de uni zijn, kom dan eens buurten. Het begint gezellig te worden op de negende!

hallootje

hallo Martine :-)

Koekstad houdt het niet droog

Zelfs de bovenmenselijke inspanning van Ka mocht niet baten; het water van d'n Isel is over de kade gestroomd. Gisteren trok dat massaal toeristen uit het hele land naar de Koekstad. Uiteraard waren Kaco ook van de partij. Hier een paar sfeervolle kiekjes uit een pittoresk overstroomde Koekstad.

De dreigende borden over de levensgevaarlijke stroming op de kade hielden weinig nieuwsgierigen tegen.

De veerbaas deed goede zaken door met dagjesmensen rondvaarten te maken langs het overstroomde stadsgezicht.

Wat Kaco ook trok was het lot van de vele afvalbakken die in het diepe water van de rivier kopje onder dreigen te gaan.