woensdag 17 november 2010
Met Hans langs de Via Appia
Co had afgelopen weekeinde Hans op bezoek. Samen liepen ze een stuk langs de Via Appia, de oudste Romeinse weg. Een weg die ten zuiden van Rome zelfs nog zijn oude bestrating heeft en omgeven is door allerlei antieke grafmonumenten en catacomben, omdat volgens oud-Romeins gebruik doden buiten de stad moesten worden begraven.
Eerst bezochten we samen met instituutgenoten Suus en Roald en een Nijmeegse hoogleraar kunstgeschiedenis Rome's beroemdste catacomben, die van Sint Calixtus. Door de hoogbejaarde pater Jan werden we deskundig en met gezwinde spoed (ondanks zijn kunstheup) over trappen en door gangen en grafkelders geleid. Foto's maken in de catacomben zat er niet in, maar gelukkig konden Hans, Suus en Roald zich achteraf uitleven in de bijbehorende kapel vol spolia. De één met fotograferen, de anderen met academische bespiegelingen.
Even verderop langs de weg bezochten we de San Sebastiano fuori le mura, een kerk die vooral opviel door de grote afbeelding van Moeder Theresa, een bijzonder foute Christusbuste, een kast vol relikwieën en natuurlijk een groot aantal doorzeefde Sint Sebastianen (of is het Sint Sebastiaans?).
Het meest onverwachte onderdeel van de wandeling was een bezoek aan het Circus van Maxentius. Dit is waarschijnlijk de best bewaarde paardenrenbaan uit de oudheid, rond 310 gebouwd door keizer Maxentius, de man die enkele jaren later bij de Milvijnse brug het onderspit delfde tegen Constantijn. Deze renbaan is normaal niet te bezoeken, dus er waren nauwelijks toeristen toen we het indrukwekkende complex bekeken en er uiteraard heel veel foto's namen.
Daarna passeerden we nog vele kleine en grote grafmonumenten, waaronder deze enorme laat-republikeinse tombe van Cecilia Metella, die in de middeleeuwen werd omgebouwd tot een vesting. Voor Co's verzameling was het een leuk extraatje dat er speciale Via Appia afvalbakken langs de oude weg stonden.dinsdag 16 november 2010
Romeinse wijsheden (LXXIV)
Stultum est timere, quod vitari non potest
Het is dwaas bang te zijn voor iets dat niet vermeden kan worden
(Publilius Syrus, Sententiae)
maandag 15 november 2010
zondag 14 november 2010
Romeinse wijsheden (LXXI & LXXII)
Matrem timidi flere non solereDe moeder van een voorzichtig man heeft zelden reden tot wenen
(Nepos, Trasybulus 2)
Quae nocent docent
Wat schaadt brengt lering
(door schade en schande wordt men wijs)
zaterdag 13 november 2010
Ook kleine weggetjes leiden naar Rome
Rome is een dagelijkse verkeerschaos. Maar voor een stad waar alle wegen naar toe leiden, zijn er opvallend weinig buitenlandse auto's. Niet-Italiaanse nummerborden vallen dus op. En als je er op gaat letten dan blijken veel van die nummerborden afkomstig te zijn uit landen waaruit je ze het minste zou verwachten: de Europese ministaatjes.
Neem nu dit nummerbord uit de Serenissima repubblica di San Marino. De oudste republiek ter wereld (sinds 301) heeft een oppervlakte van slechts 61 vierkante kilometer en telt 31.000 trotse inwoners. Een staatje zo klein dat het niet eens een eigen internetadres heeft (al kan ik me voorstellen dat de afkorting voor San Marino in een bepaald genre websites gretig aftrek zal vinden). Een fors deel van de Sanmarinezen pendelt blijkbaar graag heen en weer naar Rome, want je komt ze hier regelmatig tegen. 
Hetzelfde geldt voor de inwoners van het trotse prinsdommetje Monaco: nog geen twee vierkante kilometer duurdoenerij aan de Franse Cote d'Azur, met 33.000 inwoners het dichtst bevolkte ministaatje. Ook de Monagasken weten de weg naar Rome prima te vinden, zo blijkt uit dagelijkse observatie.
Kun je van de voorgaande twee nog zeggen dat ze in of pal naast Italië liggen, dat is geen verklaring voor de komst van Andorrianen naar Rome. Andorra bestaat uit 486 vierkante kilometer hooggebergte in de Pyreneeën tussen Frankrijk en Spanje. De 86.000 inwoners leven in een prinsdom dat formeel onder gezamenlijk bestuur staat van de Franse president en de bisschop van Urgell (nooit geweten dat Sarkozy een prins was he?). Wat de schaarse inwoners van dit wintersportparadijsje in Rome moeten is Co een raadsel.
Datzelfde raadsel geldt voor onze kleine zuiderbuur Luxemburg. Met 502.000 inwoners en een oppervlakte van 2586 vierkante kilometer is het groot-hertogdom een reus onder de kleintjes. Het is zelfs lid van de Europese Unie. Misschien is dat de reden waarom je de Luxemburgers zo regelmatig rondkarren in Rome.
Vreemd genoeg zie je de nummerborden van de meest voor de hand liggende ministaat nooit op straat in Rome. Vaticaanstad is weliswaar het kleinste zelfstandige staatje ter wereld, met een oppervlakte van 44 hectare en slechts 826 inwoners. Maar dankzij het feit dat het midden in Rome ligt zou je toch verwachten dat er af en toe een prelaat in een Vaticaanse auto voorbij rijdt. Helaas dat is niet zo; de enige Vaticaanse nummerborden die Kaco ooit heeft gezien zaten op de pausmobielen in het Vaticaanse museum.vrijdag 12 november 2010
Moderne kunst savoureren...
Met collega Ger-i een weekendje naar Londen, heerlijk! Op zaterdag eerst een uitgebreide lunch bij Ger-i's neef Mar-tijn. En daarna samen lopend, kletsend en bussend op stap naar het Tate Modern, YES.Er was een expositie van de Chinese kunstenaar
Ai Weiwei. Hieronder staat een filmpje hoe dit fantastisch megalomane bizarre werk tot stand is gekomen (kost even tijd maar is echt leuk om te zien).Dit kunstwerk bestaat uit 100 miljoen (!) porseleinen, met de hand geschilderde zonnebloemzaden. Bedoeling van de kunstenaar is dat je je erover verbaast (gelukt!) en dat je het kan ervaren, erdoor heen lopen, kan voelen, er eens een in je mond kan stoppen (helaas).
Heel bijzonder ook om te bedenken dat die uniformiteit eigenlijk bestaat uit allemaal unieke kleine kunstwerkjes. zaadje voor zaadje heeft 3 a 4 strijkjes met een penseeltje gehad. Een heel Chinees dorp is hier lange periode mee bezig geweest. Mooi om te zien, echt mensenwerk, waanzinnige schaal, passend bij China. Zowel de schaal, als het porselein, als de zonnebloemzaden. In de tijd van Mao was de zonnebloem ook symbool van de revolutie.
Helaas is het idee van het savoureren van dit kunstwerk niet helemaal overgekomen bij 't Tate. Er is een draadje omheen gespannen. Je mag niet aan de zaadjes komen (en je wilt ze toch echt voelen en van dichtbij naar de verschillende penseelstreepjes kijken) en je mag er ook zeker niet doorheen lopen, laat staan in je mond steken. Er staat een suppoost bij die dit ook nauwlettend in de gaten houdt. Waarom: for our safety... Want die porseleinen zaadjes zijn nogal stoffig. En daar kan je problemen van krijgen met je luchtwegen. Dat je daardoor ook een groot deel van de ervaring weghaalt (en dat was echt wel de bedoeling van dit kunstwerk) is gewoon aan voorbij gegaan.
En dat soort onzinnige regeltjes maakt Ka altijd een beetje relnichterig. Die brave uniformiteit... Wat zou er bijvoorbeeld gebeuren als je een muntje naar beneden gooit... Dan doorbreek je het patroon. Zo gezegd zo gedaan. En eigenlijk stond het wel heel geinig. Zo'n kleine zilverkleurige penny in een zee van grijze zonnebloempitten. En ook wel kunstverantwoord. Kunst bekijken is volgens mij een actief iets, je moet er iets mee doen. Meneer Wei Wei is naast kunstenaar ook activist. Hij is al jaren kritsch over de Chinese politiek en kreeg onlangs nog huisarrest(met dank aan artikel van Ger-i). Hij zou zich ook niet laten weerhouden door een saaie suppost en een draadje, toch....
bovenstaande foto met dank aan neef Mar-tijn.En gelukkig is 'een goede reiziger' overal op voorbereid...
(P.S. en toen kreeg Ka dus een waarschuwing, want een rolletje stophoest neerleggen aan de andere kant van het touwtje en daar een foto van maken kan toch echt niet. Desondanks hebben we veel lol gehad en is Tate Modern een aanrader en zeker een plek om terug te komen).
donderdag 11 november 2010
Alleen gekken en dwazen 2...
Van Depim bovenstaande prachtige foto van onze Griezel (of Pratchett's Greebo, dat kan ook) gekregen. Graffiti blijft een bijzonder iets. Soms kan het heel storend zijn, soms is het gewoon prachtig en maakt het het straatbeeld daadwerkelijk mooier, boeiender en levendiger.
Of dit toch wel ontroerende gekalk op een muur bij de Spaanse trappen in Rome. Met een heel herkenbaar gevoel: prachtig weer, een heerlijke sfeer en 's avonds de man van je dromen zien of Eva heet.
Stamp out graffiti now stond er op een houten omheining van een bouwterrein in Londen. Waarmee kennelijk wordt bedoeld dat graffiti in de ban wordt gedaan. Ik vind graffiti eigenlijk wel leuk, zeker met zo'n ruw houten lijstje erom. Waan van de dag...
Nieuws veroudert, verfrommelt, verwaait, vervliegt...
Toch blijft het belangrijk om op de hoogte te blijven, je te verbazen, je te ergeren... apart gegeven, toch?
Romeinse wijsheden (LXIX)
Bene rem geras et valeas, dormias sine qura
Ik wens u veel geluk en gezondheid, slaap zonder zorg
woensdag 10 november 2010
dinsdag 9 november 2010
Abonneren op:
Posts (Atom)
