Doodslag: doe eens normaal man...

Vanavond met JuMi naar Doodslag geweest. Echt een aanrader, wat een goeie Nederlandse film die ook nog eens oproept tot discussie. Mooie reactie van Miech: mooi lesje in beeldvorming.

Onderstaand een stukje uit de Wereld draait door, over de film en over de verhuftering in de samenleving ?!?

Na het zien van deze film denkt Ka: er is geen zwart / wit. Geen goed / fout. Geen loser / held. Alleen mensen die het samen met elkaar moeten rooien. Dit krijgen we het beste voor elkaar als we met begrip, met respect en op een vriendelijke manier met elkaar omgaan.

Unseen academic wisdom (56)

“People ought to think for themselves... The problem is, people only think for themselves if you tell them to.”

Stargazing

Zo ziet de Jupiter, de grootste planeet van ons zonnestelsel er uit door een telescoop. De stipjes er om heen zijn de grootste manen van Jupiter: Io, Europa, Ganymedes en Callisto. Deze Galileïsche manen werden in 1610 ontdekt door de Italiaanse sterrenkundige Galileo Galilei. Een belangrijke ontdekking, want de manen in een baan rond Jupiter vormden het eerste bewijs dat niet alle hemellichamen om de aarde draaiden zoals tot dan toe door de meeste mensen werd aangenomen.Co zag Jupiter en zijn maantjes voor het eerst van zijn leven met eigen ogen op het dak van het astronomiegebouw in Oxford. Met vele andere mensen mocht hij daar door telescopen kijken en genieten van het aanzicht van Jupiter en de Orionnevel. Het was onderdeel van Stargazing Live, een reeks evenementen gepromoot door de BBC om mensen overal in Groot-Brittannië naar de sterren te laten kijken en met astronomie in aanraking te brengen.In Oxford was het een groot succes: de hele middag en avond stond er een lange wachtrij voor de ingang. De Oxfordse astronomen waren duidelijk overdonderd door de grote opkomst en probeerden er alles te doen om de tot anderhalf uur oplopende wachttijd te veraangenamen. Op aandoenlijke en soms licht autistische wijze werden de wachtenden beziggehouden met korte vertellingen over het heelal, het beantwoorden van vragen, een bemoedigend woord en het met ruime hand uitdelen van goodies als posters, kaarten en stickers.Wat Co zo verraste was de veelzijdigheid van het publiek. Niet alleen mensen uit de academische hoek, maar mensen van allerlei slag, van jong tot heel oud. Binnen was er voor iedereen iets te beleven: naast het sterrenkijken zelf waren er kaarten met sterrenkijktips voor de doeners, knutselhoeken en papiermodellen van de Henschel satelliet voor kinderen en een markt waar onderzoek werd gepresenteerd door enthousiaste astronomen en fysici. Zoals deze aardige Italiaanse astronoom met wie Co een boeiend gesprek had over het ontstaan van het heelal en melkwegstelsels. Aardig was ook dat op alle glazen kantoordeuren stond geschreven wie er werkte en wat hij of zij onderzocht. Het schrijven op ramen is overigens algemeen gebruik bij de Oxfordse astronomen. Veel ramen waren helemaal volgekalkt met wiskundige formules. Maar het leukste bleef toch het zelf sterrenkijken. Op een tweede plaats kwam het bewonderen van de mooie astronomische foto's. Vooral deze foto raakte Co. Het is een foto van de geringde planeet Saturnus die de zon afdekt. Een zonsverduisering op astronomische schaal, in 2006 gekiekt door de Cassini-Huygens ruimtesonde. Wat deze mooie foto écht bijzonder maakt, is te zien als u 'm uitvergroot door er op te klikken. Aan de linkerkant, tussen de lichte ringen en de ijle buitenring staat een heel klein lichtend stipje. Het is onze eigen planeet Aarde die er doorheen piept, gezien vanuit de onmetelijke ruimte.

Beetje Ka in Oxford

Hoewel het niet meer de eerste keer is, went het nooit: wekenlang wegzijn van elkaar. Vorig jaar hadden Co en Ka het allebei knap moeilijk toen Co voor drie maanden naar Roma vertrok. Dankzij veel skypen, een verrassingsbezoek van Co aan Ka en vooral de pakketjes van Ka aan Co kwamen we er door heen. Hoewel het deze keer wat makkelijker lijkt te gaan, blijft een pakketje van thuis de beste verrassing die je kunt wensen!Vooral als daarin een heel lief briefje van Ka zit schiet Co helemaal in de plus. Daar valt alles bij in het niet (als is een doos als Engelse drop vermomde marsepein ook niet te versmaden).

Unseen academic wisdom (57)

“No clowns were funny. That was the whole purpose of a clown. People laughed at clowns, but only out of nervousness. The point of clowns was that, after watching them, anything else that happened seemed enjoyable”

Naar schools

In Oxford lijkt alles toch een slag chiquer dan we in ons land gewend zijn. Dat geldt ook voor de collegezalen. Hierboven is bijvoorbeeld de grote Zuid zaal van 'Schools' tijdens een lezing over het politieke gedachtegoed van Cicero. Schools staat voor Examination Schools, een groot laat 19e eeuws gebouw aan de High Street in Oxford. Het is het gebouw waar de Oxfordse studenten hun jaarlijkse examens afleggen. Buiten het examenseizoen wordt het gebruikt voor hoorcolleges en lezingen.Schools werd gebouwd tussen 1876 en 1881. Bij de inrichting werden kosten noch moeite gespaard. Hoewel het een 'gewoon' onderwijsgebouw is, maakt het een zeer overdadige indruk door het gebruik van luxe steen- en houtsoorten en de afwerking met onder meer messing deurgrepen en schilderijen.Op één van die schilderijen staat overigens een Nederlander: stadhouder Willem III die in 1688 in Engeland koning werd. Is het schilderij van deze Engelse Hollander nog wel logisch, opvallender is het schilderij van 'der Kaiser', Wilhelm II van Duitsland, in Oxfords tenue. Vast geschilderd voor de uitreiking van een eredoctoraat. Het is Co een raadsel hoe dit schilderij twee wereldoorlogen heeft kunnen overleven. Willem en Willem zijn overigens niet de enige vorsten aan de wand. Naast een reeks Engelse gekroonde hoofden en academische dignitarissen hangen er onder meer een tsaar, twee Pruisische koningen en een vroeg-19e eeuwse koning van Zweden. Al blijft het een vraagteken wat dit royale gezelschap met Oxford te maken heeft.De meeste studenten zal al die gekroonde hoofden en universitaire prelaten echter een zorg zijn. In hun herinnering zal 'Schools' vooral de plek blijven waar ze de gevreesde tentamens moeten maken aan het einde van het collegejaar. Volgens zeggen is de geur van angstzweet altijd in de achtergrond aanwezig in Schools. Maar voorlopig is het nog geen tentamentijd. Nu zitten de banken nog vol met studenten die hun kennis bijspijkeren, luisterend naar erudiete hoogleraren en doctoren die in sessies van één uur hun betoog afsteken. Een betoog dat bij voorkeur niet met vragen mag worden onderbroken.

Unseen academic wisdom (58)

"A good plan isn't one where someone wins, it's where nobody thinks they've lost.”

"Nou, 't zal mij benieuwen..."

"Nou, 't zal mij benieuwen", zei Co's opa vroeger altijd als hij iets te eten kreeg dat hij niet kende (eigenlijk alles behalve aardappels/groente of boterhammen). Hij keek er dan meewarig naar en at vervolgens in sneltrein vaart z'n bord leeg. Om daarna nog een keer op te scheppen. Opa was heel stellig in zijn milde afkeuring van vreemd eten: 20 jaar lang at hij elke vrijdag bij Co's tante Nel nasi en 20 jaar lang keek hij eerst in de pan, schudde z'n hoofd en meldde dat het 'm zou benieuwen.

Co heeft ook een andere kant van de familie. Een kant van banketbakkers en restaurateurs. Waar je juist wél dingen moet uitproberen. En die kant is sterker. Als Co in vreemde contreien is, dan moet hij altijd de plaatselijke specialiteiten uitproberen. Soms valt dat tegen (het zijn niet voor niet plaatselijke specialiteiten gebleven), maar in Co's opinie blijft het de moeite waard. Na een minder geslaagde ervaring met pork pie (een klomp vet en afvalvlees in bladerdeeg) waagde hij zich gisteren aan de in Engeland razend populaire Cornish pie. Maar toch, het bloed kruipt waar het niet gaan kan: "nou, het zal mij benieuwen" bromde hij en viel aan op zijn pasteitje.

Unseen academic wisdom (59)

“A good education is like a communicable sexual disease. It makes you unsuitable for a lot of jobs and then you have the urge to pass it on.”

Regen in Oxford

Na anderhalve week van droog en koud weer is het gaan regenen. Regen kan vaak iets treurigs hebben, maar een stad als Oxford bloeit juist op van een buitje. Alles is hier wat mooier, glimmender en geheimzinniger tijdens een avond met miezerregen.

Unseen academic wisdom (60)

“Time is a drug. Too much of it kills you.”

Unseen academic wisdom (61)

"She always had a soft spot for the underdog.

So did Vimes. You had to. Not because they were pure or noble, because they weren't. You had to be on the side of underdogs because they weren't overdogs.”

Kinderdroom in marsepein

Co zag deze taartenmaakster aan het werk in de overdekte markt in het centrum van Oxford. Met eindeloos geduld werden de mooiste taarten versierd. Je zult als kind toch maar zo'n mooie feeëntaart of Shaun the Sheep-taart krijgen. Da's toch een droom die uitkomt?

Unseen academic wisdom (62)

“The reason that clichés become clichés is that they are the hammers and screwdrivers in the toolbox of communication.”

Een dagje naar het universiteitsmuseum

Vandaag een extra lange blog met veel foto's. Niet alleen omdat Co komende week weinig tijd voor bloggen gaat hebben (de Term begint morgen officieel), maar ook omdat hij naar een plek is geweest die er gewoon om vraagt om veel foto's te laten zien: het Oxford University Museum. Alle foto's kunnen overigens uitvergroot worden door er op te klikken.

Het Oxford University Museum for natural history is zo'n typisch 19e eeuwse museumkathedraal: van buiten neogotisch en van binnen een indrukwekkende zaal met glazen daken en gietijzeren zuilen, waarin de enorme dinosaurusskeletten goed uitkomen.

Het in 1860 geopende gebouw was een voor die tijd praktisch museumgebouw. Voorzien van zuiltjes gemaakt van gesteenten uit alle hoeken van Groot-Brittannië en beelden van beroemde wetenschappers, zoals Darwin die in die jaren nog als uiterst controversieel gold. De zuilen en beelden waren bedoeld als hulpmiddelen bij aanschouwelijk onderwijs, maar uiteraard waren het nadrukkelijk ook statussymbolen om het aanzien te onderstrepen van de moderne natuurwetenschappen en de rol van de Oxfordse universiteit daar in.

Vandaag de dag is het vooral een boeiend en erg bezoekersvriendelijk museum, met een tentsoonstelling die niet alleen zeer uitgebreid is, maar waarin veel aandacht is besteed aan de esthetiek, de manier waarop de tentoonstelling aan het publiek wordt gepresenteerd.

Een hele aardige geste daarbij is dat je als bezoeker niet overal met je handen van af hoeft blijven. Onder het motto 'please touch', mogen bezoekers zelf ervaren hoe dierenvachten, skeletten en zelfs meteorieten voelen.

Zelf vond Co het leukste aan het museum dat je ineens oog-in-oog kunt staan met de meest bijzondere dieren, zoals de reuzenalbatros of de kakapo, die we al eerder in deze blog van z'n kinky kant hebben laten zien.

Het meest uitzonderlijke dier van allemaal is de Oxford dodo. Het wat treurige verdroogde hoofd bovenaan is het laatste restant van de enige opgezette dodo die nog op de wereld bestaat. Voor de rest moeten we het doen met skeletten en replica's. Desondanks (of juist daarom) is de arme vogel een icoon voor Oxford geworden. De stad vereenzelvigt zich ermee, er zijn dodosouvenirs, poppen en boeken. Het bekendste voorbeeld uit de laatste categorie is natuurlijk de dodo in Alice in Wonderland (u weet wel, met die hartenkoningin, lachende kat en konijn met horloge) dat ook in Oxford speelt.

Naast deze ster waren er ook vele andere bijzondere zaken te zien, zoals de schedel van de iconische triceratops, en het kleine schedeltje van de pas ontdekte Homo Floriensis, de minimens van het Indonesische eiland Flores. Waarschijnlijk de laatste andere mensensoort die op aarde bestaan heeft naast de moderne mens.

Ook was er aandacht voor rariteiten als het grootste wespennest ooit in Engeland gevonden (deze wespen hadden zich strategisch genesteld tussen een druk bezochte pub en een suikerbakkerij, zodat ze onbeperkt voedsel hadden) en een display met reuzenkakkerlakken die bij het publiek de nodige consternatie opriep, vooral toen bleek dat het levende kakkerlakken waren... Co probeerde ze te filmen en heeft daarbij de camera per ongeluk schuin gehouden. Dat doet overigens niets af van het effect:

Niet alleen liefhebbers van opgezette beesten en skeletten komen in het Oxfordse universiteitsmuseum aan hun trekken. Het museum bestaat namelijk uit twee delen: achter de zaal over natuurhistorie, staat het Pitt Rivers Museum, een tweede 19e eeuwse zaal tot de nok gevuld met de antropologische verzameling. Dat betekent heel veel verentooien, kano's, kleding, amuletten, muziekinstrumenten, afgodsbeelden, sieraden en je kunt het zo gek niet bedenken wat nog meer.

Bij de recente renovatie van dit museum is er bewust voor gekozen om de 19e eeuwse wijze van presenteren te handhaven: zo veel mogelijk voorwerpen laten zien in een beperkte ruimte.

Hoewel er meestal goede uitleg bij wordt gegeven is het museum daardoor in eerste plaats een doolhof, waarin steeds weer nieuwe dingen te ontdekken zijn. Letterlijk een plek om doorheen te struinen en waar je nooit uitgekeken hoeft te raken.

Een goede zet is dat het museum niet moeilijk doet over de afkomst van de voorwerpen. Heel veel is uiteraard bijeengesprokkeld (lees gekocht, geruild en geroofd) in de voormalige Britste koloniën, waaronder de fraaie helm van stekelvis hierboven.

In dit 'museum van een museum' worden controversiële onderwerpen niet geschuwd. Nergens blijkt dat zo duidelijk als bij de vitrine 'treatment of dead enemies', waarin getoond wordt hoe er op diverse plaatsen in de wereld werd omgegaan met gedode vijanden.

Uit de expositie blijkt dat er veel werk van werd gemaakt om deze vijanden (met name hun schedels) een plek te geven. Meestal gebeurde dit vanuit het idee dat de levenskracht van de vijand overgenomen moest worden of dat men in het reine moest komen met de geest van de overledene. Het museum doet veel moeite om de logica achter dergelijke ceremonies uit te leggen en op een nette manier met de menselijke resten om te gaan.

Tot op zekere hoogte kun je daar in mee gaan. Maar begrip hebben voor de traditie van sommige Amazone-indianen om de hoofden van hun tegenstanders tot tennisbalgrootte te laten krimpen ging Co toch een stapje te ver. Voor hem zijn deze gekrompen hoofden vooral het soort zaken dat je tegenkomst in horrorverhalen. Al zijn ze door hun groteske, maar nog steeds herkenbare gezichtstrekken ook op een bizarre manier fascinerend...

Unseen academic wisdom (63)

“Some humans would do anything to see if it was possible to do it. If you put a large switch in some cave somewhere, with a sign on it saying 'End-of-the-World Switch. PLEASE DO NOT TOUCH', the paint wouldn't even have time to dry.”