maandag 16 januari 2012

Unseen academic wisdom (62)



“The reason that clichés become clichés is that they are the hammers and screwdrivers in the toolbox of communication.”

zondag 15 januari 2012

Een dagje naar het universiteitsmuseum

Vandaag een extra lange blog met veel foto's. Niet alleen omdat Co komende week weinig tijd voor bloggen gaat hebben (de Term begint morgen officieel), maar ook omdat hij naar een plek is geweest die er gewoon om vraagt om veel foto's te laten zien: het Oxford University Museum. Alle foto's kunnen overigens uitvergroot worden door er op te klikken.
Het Oxford University Museum for natural history is zo'n typisch 19e eeuwse museumkathedraal: van buiten neogotisch en van binnen een indrukwekkende zaal met glazen daken en gietijzeren zuilen, waarin de enorme dinosaurusskeletten goed uitkomen.
Het in 1860 geopende gebouw was een voor die tijd praktisch museumgebouw. Voorzien van zuiltjes gemaakt van gesteenten uit alle hoeken van Groot-Brittannië en beelden van beroemde wetenschappers, zoals Darwin die in die jaren nog als uiterst controversieel gold. De zuilen en beelden waren bedoeld als hulpmiddelen bij aanschouwelijk onderwijs, maar uiteraard waren het nadrukkelijk ook statussymbolen om het aanzien te onderstrepen van de moderne natuurwetenschappen en de rol van de Oxfordse universiteit daar in.
Vandaag de dag is het vooral een boeiend en erg bezoekersvriendelijk museum, met een tentsoonstelling die niet alleen zeer uitgebreid is, maar waarin veel aandacht is besteed aan de esthetiek, de manier waarop de tentoonstelling aan het publiek wordt gepresenteerd.
Een hele aardige geste daarbij is dat je als bezoeker niet overal met je handen van af hoeft blijven. Onder het motto 'please touch', mogen bezoekers zelf ervaren hoe dierenvachten, skeletten en zelfs meteorieten voelen.
Zelf vond Co het leukste aan het museum dat je ineens oog-in-oog kunt staan met de meest bijzondere dieren, zoals de reuzenalbatros of de kakapo, die we al eerder in deze blog van z'n kinky kant hebben laten zien.
Het meest uitzonderlijke dier van allemaal is de Oxford dodo. Het wat treurige verdroogde hoofd bovenaan is het laatste restant van de enige opgezette dodo die nog op de wereld bestaat. Voor de rest moeten we het doen met skeletten en replica's. Desondanks (of juist daarom) is de arme vogel een icoon voor Oxford geworden. De stad vereenzelvigt zich ermee, er zijn dodosouvenirs, poppen en boeken. Het bekendste voorbeeld uit de laatste categorie is natuurlijk de dodo in Alice in Wonderland (u weet wel, met die hartenkoningin, lachende kat en konijn met horloge) dat ook in Oxford speelt.
Naast deze ster waren er ook vele andere bijzondere zaken te zien, zoals de schedel van de iconische triceratops, en het kleine schedeltje van de pas ontdekte Homo Floriensis, de minimens van het Indonesische eiland Flores. Waarschijnlijk de laatste andere mensensoort die op aarde bestaan heeft naast de moderne mens.
Ook was er aandacht voor rariteiten als het grootste wespennest ooit in Engeland gevonden (deze wespen hadden zich strategisch genesteld tussen een druk bezochte pub en een suikerbakkerij, zodat ze onbeperkt voedsel hadden) en een display met reuzenkakkerlakken die bij het publiek de nodige consternatie opriep, vooral toen bleek dat het levende kakkerlakken waren... Co probeerde ze te filmen en heeft daarbij de camera per ongeluk schuin gehouden. Dat doet overigens niets af van het effect:

Niet alleen liefhebbers van opgezette beesten en skeletten komen in het Oxfordse universiteitsmuseum aan hun trekken. Het museum bestaat namelijk uit twee delen: achter de zaal over natuurhistorie, staat het Pitt Rivers Museum, een tweede 19e eeuwse zaal tot de nok gevuld met de antropologische verzameling. Dat betekent heel veel verentooien, kano's, kleding, amuletten, muziekinstrumenten, afgodsbeelden, sieraden en je kunt het zo gek niet bedenken wat nog meer.
Bij de recente renovatie van dit museum is er bewust voor gekozen om de 19e eeuwse wijze van presenteren te handhaven: zo veel mogelijk voorwerpen laten zien in een beperkte ruimte.
Hoewel er meestal goede uitleg bij wordt gegeven is het museum daardoor in eerste plaats een doolhof, waarin steeds weer nieuwe dingen te ontdekken zijn. Letterlijk een plek om doorheen te struinen en waar je nooit uitgekeken hoeft te raken.
Een goede zet is dat het museum niet moeilijk doet over de afkomst van de voorwerpen. Heel veel is uiteraard bijeengesprokkeld (lees gekocht, geruild en geroofd) in de voormalige Britste koloniën, waaronder de fraaie helm van stekelvis hierboven.
In dit 'museum van een museum' worden controversiële onderwerpen niet geschuwd. Nergens blijkt dat zo duidelijk als bij de vitrine 'treatment of dead enemies', waarin getoond wordt hoe er op diverse plaatsen in de wereld werd omgegaan met gedode vijanden.
Uit de expositie blijkt dat er veel werk van werd gemaakt om deze vijanden (met name hun schedels) een plek te geven. Meestal gebeurde dit vanuit het idee dat de levenskracht van de vijand overgenomen moest worden of dat men in het reine moest komen met de geest van de overledene. Het museum doet veel moeite om de logica achter dergelijke ceremonies uit te leggen en op een nette manier met de menselijke resten om te gaan.
Tot op zekere hoogte kun je daar in mee gaan. Maar begrip hebben voor de traditie van sommige Amazone-indianen om de hoofden van hun tegenstanders tot tennisbalgrootte te laten krimpen ging Co toch een stapje te ver. Voor hem zijn deze gekrompen hoofden vooral het soort zaken dat je tegenkomst in horrorverhalen. Al zijn ze door hun groteske, maar nog steeds herkenbare gezichtstrekken ook op een bizarre manier fascinerend...

Unseen academic wisdom (63)



“Some humans would do anything to see if it was possible to do it. If you put a large switch in some cave somewhere, with a sign on it saying 'End-of-the-World Switch. PLEASE DO NOT TOUCH', the paint wouldn't even have time to dry.”

zaterdag 14 januari 2012

Boeken, boeken, boeken

Beuk en Jol, maar ook Miko, hadden Co al gewaarschuwd: ga dan niet, we herhalen: NIET, naar Blackwell's. Blackwell is dé boekhandel van Oxford. Een boekenliefhebbersparadijs met meerdere verdiepingen, maar vooral met een beroemde ondergrondse boekenkelder waar vrijwel alles te koop is:
U snapt al uit de bovenste foto dat het goedbedoelde advies niet geholpen heeft. Na een copieuse brunch in het college vatte Coen het slimme plan op om 'even' langs te lopen bij Blackwell. Niets kopen, gewoon even kennismaken. Enkele uren later kwam hij met een lege portemonnee en twee loodzware tassen weer naar buiten. Het is maar goed dat komende maandag het echte werk gaat beginnen...

Unseen academic wisdom (64)


“It's better to light a candle than curse the darkness.”

vrijdag 13 januari 2012

It's Morse allover again

Co's ouders hadden 'm al gewaarschuwd: Oxford is niet alleen de stad van de universiteit en van de Mini, maar vooral de stad van Inspector Morse en zijn hulpje Lewis. Als echte liefhebbers weten ze dat in Oxford elke week een dode moet vallen, omdat anders de tv-serie niet vol komt.
Bij zijn eerste kennismaking met de relatief vredige universiteitsstad kon Co dat moeilijk geloven. Maar enkele recentelijke, ernstige gebeurtenissen hebben zijn overtuiging serieus aan het wankelen gebracht. Gisteren werd vlakbij Oxford een professor dood aangetroffen. Waarschijnlijk vermoord. Kort daarna werd een andere Oxfordse 'don' (professor) opgepakt op verdenking van betrokkenheid. Wat er precies is gebeurd is nog onduidelijk, maar het eerste slachtoffer is gevallen...
Toch belangrijk om Inspector Morse niet alleen als folklore af te doen. Binnenkort toch maar eens een bezoek brengen aan Morse z'n stamkroeg. De oude Morse is niet meer, maar hopenlijk zit zijn hulpje Lewis aan de bar. Daar zou Co zich toch een stuk veiliger door voelen.

Unseen academic wisdom (65)


“The trouble with having an open mind, of course, is that people will insist on coming along and trying to put things in it.”

donderdag 12 januari 2012

Delicatessen

Oxford heeft een oude overdekte markt vol kleinere winkels met specialiteiten en verse producten. Een mooie plek, maar helemaal veilig voelde het niet, zeker niet toen bleek dat Mr. Lindsay een 'high class university & family butcher' is. Als academicus loop je dan al snel een straatje om (en ik benijd zijn verwanten ook niet).
Let voor de aardigheid nog even op het dier links. Dat is inderdaad een onthoofde ree die hier met trots wordt getoond. Da's wel even wat anders dan de Nederlandse gevoeligheid over het onverdoofd slachten...

Unseen academic wisdom (66)


"Other people salted away money for their old age, but Nanny preferred to accumulate memories.”

woensdag 11 januari 2012

Brasenose College

Na een vorige blog met enkele indrukwekkende buitenkanten, vandaag een kijkje achter de Oxfordse schermen: een blik in het gebouwencomplex van Brasenose College, een instituut zó oud dat er al eeuwen geleden een straat(je) naar genoemd is dat zich wurmt tussen de hoge muren van Brasenose en enkele andere colleges.
Achter die hoge muren ligt Brasenose College rond twee ruime binnenplaatsen, bijna als kloosterhoven. Beide hoven worden op dit moment ontsierd door bouwloodsen in verband met een renovatie, maar bovenstaande detailopnames geven in ieder geval een impressie van de stijl en grandeur van het complex.
Een complex dat alleen bereikbaar is via een indrukwekkend poortgebouw, compleet met 'lodge', waar een concièrge 24 uur per dag als een havik over de toegang waakt.
Deze foto's van oude gebouwen moeten overigens niet de indruk wekken dat Brasenose geen levendige plek is. Colleges als Brasenose staan centraal binnen de Universiteit van Oxford, die in zekere zin een federatie van colleges is. Al het wetenschappelijke personeel is in dienst van de colleges en alle studenten zijn bij colleges ondergebracht. Zelfs de sportieve activiteiten worden via de colleges georganiseerd, zoals dit boven een deur gekalkte eerbewijs aan een succesvolle dames roeiteam laat zien.
De colleges bekommeren zich ook om het zielenheil en het culturele peil van de academici. De kapel kent dan ook een actief gebruik, zowel voor diensten als voor muziekuitvoeringen. Zo schijnt het koor van Brasenose erg goed te zijn.
Verder heeft het college voor de studenten en wetenschappelijke staf een uitgebreide bibliotheek.
En eigen common rooms voor 'undergraduate', 'graduate' en 'fellows' (in het Nederlands: bachelorstudenten, masterstudenten/promovendi en de staf). Een common room is een soort hangplek, waar studenten en staf koffie drinken, kranten lezen, tv kijken en socializen. Co is lid van de Hulme Common Room, die hij op een uitzonderlijk leeg moment fotografeerde (ja, dat is inderdaad een academische mantel, een 'gown' rechts op de achtergrond, compleet met hoed).
Brasenose College is overigens genoemd naar een bronzen deurklopper, die al in de middeleeuwen op de poort van één van de voorgangers van het college hing. Door studenten in de late middeleeuwen gestolen, werd de klopper in de 19e eeuw herontdekt op een woonhuis in Stamford. Het College heeft het hele huis opgekocht, alleen om de klopper terug te krijgen naar Oxford... Deze klopper hangt nu als trofee in de Hall.
De Hall is de eetzaal van Brasenose College: een ruimte met lange tafels vol studenten, waar Co samen met enkele andere HCR-'graduates' een zeer stevige maaltijd mocht genieten voor een zeer bescheiden bedrag.
Het hele complex geeft soms bijna de indruk dat je in een filmdecor rondloopt. Voor velen zullen al deze oude gebouwen, de Hall, poort en common room vooral een associatie oproepen met de Harry Potter films. Maar ook als u nog nooit een Harry Potter film heeft gezien kan het zijn dat het gebouw u bekend voor komt: als Lonsdale College speelde het een rol in de detectiveserie Inspector Morse.

Unseen academic wisdom (67)




"Personally, I think the best motto for an educational establishment is: 'Or Would You Rather Be a Mule?”

dinsdag 10 januari 2012

Eerste wandelingetje door Oxford

Een eerste dag op een andere werkplek leidt onvermijdelijk tot een hele reeks adminstratieve verplichtingen om pasjes te regelen, inlogcodes te krijgen en uitleg aan te horen over de lokale gedragsafspraken. Het is een dag met een hoog kastjes-naar-de-muur-gehalte. Als echter tussen dat kastje en de muur Oxford ligt, dan valt zo'n dag nog best mee. Een goede gelegenheid om alvast eens lekker rond te snuffelen in de oude universiteitsstad en te genieten van de vele opvallende gebouwen, zoals het Sheldonian Theatre en de 'keizershoofden' (ook wel genoemd 'the Bearded Ones') hierboven...
...de 'Brug der zuchten' die de twee helften van Hertford College met elkaar verbindt...
...de binnenhof van de Bodleian Library, met de geëerde stichter die in brons zijn academische nalatenschap bekijkt...
...en de indrukwekkende en wat sprookjesachtige toren van All Souls College, met een stukje van de Radcliffe Camera op de voorgrond.
Op deze manier vliegt de dag voorbij. En wat is er dan Britser dan in een dubbeldeksbus terug te reizen...
... en in een pub te dineren met een pint?

Unseen Academic wisdom (68)


"Just because you can explain it doesn't mean it's not still a miracle.”

Co in Engeland

Dankzij de Chunnel en de Eurostar is Co soepel en probleemloos aangekomen in Engeland. Maandagochtend vroeg weg en 's avonds net na zonsondergang in Oxford. En voor alle mensen die het gevraagd hebben: de rit onder het Kanaal duurt ongeveer 20 minuten.
Dit is de straat waar Co de komende 2 maanden woont: erg Engels maar aan de andere kant ook onverwachts vertrouwd.

maandag 9 januari 2012

Unseen Academic Wisdom (69)




“Things Just Happen, What The Hell”

zondag 8 januari 2012

Unseen Academic Wisdom (70)

“He's going to go totally Librarian-poo.”

Vanaf morgen is Co weer voor langere tijd in het buitenland. Deze keer vertrekt hij naar de mistige Britse eilanden om zich te begraven in academische bibliotheken.

Vorige keer telden Ka en Co de dagen af met Romeinse gezegden van het Olster Stel. Dat werkte heel goed. Voor deze keer hebben we dagelijkse wijsheden uitgezocht die passen bij Engeland: 70 uitspraken van Terry Pratchett.