It's Morse allover again

Co's ouders hadden 'm al gewaarschuwd: Oxford is niet alleen de stad van de universiteit en van de Mini, maar vooral de stad van Inspector Morse en zijn hulpje Lewis. Als echte liefhebbers weten ze dat in Oxford elke week een dode moet vallen, omdat anders de tv-serie niet vol komt.

Bij zijn eerste kennismaking met de relatief vredige universiteitsstad kon Co dat moeilijk geloven. Maar enkele recentelijke, ernstige gebeurtenissen hebben zijn overtuiging serieus aan het wankelen gebracht. Gisteren werd vlakbij Oxford een professor dood aangetroffen. Waarschijnlijk vermoord. Kort daarna werd een andere Oxfordse 'don' (professor) opgepakt op verdenking van betrokkenheid. Wat er precies is gebeurd is nog onduidelijk, maar het eerste slachtoffer is gevallen...

Toch belangrijk om Inspector Morse niet alleen als folklore af te doen. Binnenkort toch maar eens een bezoek brengen aan Morse z'n stamkroeg. De oude Morse is niet meer, maar hopenlijk zit zijn hulpje Lewis aan de bar. Daar zou Co zich toch een stuk veiliger door voelen.

Unseen academic wisdom (65)

“The trouble with having an open mind, of course, is that people will insist on coming along and trying to put things in it.”

Delicatessen

Oxford heeft een oude overdekte markt vol kleinere winkels met specialiteiten en verse producten. Een mooie plek, maar helemaal veilig voelde het niet, zeker niet toen bleek dat Mr. Lindsay een 'high class university & family butcher' is. Als academicus loop je dan al snel een straatje om (en ik benijd zijn verwanten ook niet).

Let voor de aardigheid nog even op het dier links. Dat is inderdaad een onthoofde ree die hier met trots wordt getoond. Da's wel even wat anders dan de Nederlandse gevoeligheid over het onverdoofd slachten...

Unseen academic wisdom (66)

"Other people salted away money for their old age, but Nanny preferred to accumulate memories.”

Brasenose College

Na een vorige blog met enkele indrukwekkende buitenkanten, vandaag een kijkje achter de Oxfordse schermen: een blik in het gebouwencomplex van Brasenose College, een instituut zó oud dat er al eeuwen geleden een straat(je) naar genoemd is dat zich wurmt tussen de hoge muren van Brasenose en enkele andere colleges.

Achter die hoge muren ligt Brasenose College rond twee ruime binnenplaatsen, bijna als kloosterhoven. Beide hoven worden op dit moment ontsierd door bouwloodsen in verband met een renovatie, maar bovenstaande detailopnames geven in ieder geval een impressie van de stijl en grandeur van het complex.

Een complex dat alleen bereikbaar is via een indrukwekkend poortgebouw, compleet met 'lodge', waar een concièrge 24 uur per dag als een havik over de toegang waakt.

Deze foto's van oude gebouwen moeten overigens niet de indruk wekken dat Brasenose geen levendige plek is. Colleges als Brasenose staan centraal binnen de Universiteit van Oxford, die in zekere zin een federatie van colleges is. Al het wetenschappelijke personeel is in dienst van de colleges en alle studenten zijn bij colleges ondergebracht. Zelfs de sportieve activiteiten worden via de colleges georganiseerd, zoals dit boven een deur gekalkte eerbewijs aan een succesvolle dames roeiteam laat zien.

De colleges bekommeren zich ook om het zielenheil en het culturele peil van de academici. De kapel kent dan ook een actief gebruik, zowel voor diensten als voor muziekuitvoeringen. Zo schijnt het koor van Brasenose erg goed te zijn.

Verder heeft het college voor de studenten en wetenschappelijke staf een uitgebreide bibliotheek.

En eigen common rooms voor 'undergraduate', 'graduate' en 'fellows' (in het Nederlands: bachelorstudenten, masterstudenten/promovendi en de staf). Een common room is een soort hangplek, waar studenten en staf koffie drinken, kranten lezen, tv kijken en socializen. Co is lid van de Hulme Common Room, die hij op een uitzonderlijk leeg moment fotografeerde (ja, dat is inderdaad een academische mantel, een 'gown' rechts op de achtergrond, compleet met hoed).

Brasenose College is overigens genoemd naar een bronzen deurklopper, die al in de middeleeuwen op de poort van één van de voorgangers van het college hing. Door studenten in de late middeleeuwen gestolen, werd de klopper in de 19e eeuw herontdekt op een woonhuis in Stamford. Het College heeft het hele huis opgekocht, alleen om de klopper terug te krijgen naar Oxford... Deze klopper hangt nu als trofee in de Hall.

De Hall is de eetzaal van Brasenose College: een ruimte met lange tafels vol studenten, waar Co samen met enkele andere HCR-'graduates' een zeer stevige maaltijd mocht genieten voor een zeer bescheiden bedrag.

Het hele complex geeft soms bijna de indruk dat je in een filmdecor rondloopt. Voor velen zullen al deze oude gebouwen, de Hall, poort en common room vooral een associatie oproepen met de Harry Potter films. Maar ook als u nog nooit een Harry Potter film heeft gezien kan het zijn dat het gebouw u bekend voor komt: als Lonsdale College speelde het een rol in de detectiveserie Inspector Morse.

Unseen academic wisdom (67)

"Personally, I think the best motto for an educational establishment is: 'Or Would You Rather Be a Mule?”

Eerste wandelingetje door Oxford

Een eerste dag op een andere werkplek leidt onvermijdelijk tot een hele reeks adminstratieve verplichtingen om pasjes te regelen, inlogcodes te krijgen en uitleg aan te horen over de lokale gedragsafspraken. Het is een dag met een hoog kastjes-naar-de-muur-gehalte. Als echter tussen dat kastje en de muur Oxford ligt, dan valt zo'n dag nog best mee. Een goede gelegenheid om alvast eens lekker rond te snuffelen in de oude universiteitsstad en te genieten van de vele opvallende gebouwen, zoals het Sheldonian Theatre en de 'keizershoofden' (ook wel genoemd 'the Bearded Ones') hierboven...
...de 'Brug der zuchten' die de twee helften van Hertford College met elkaar verbindt...

...de binnenhof van de Bodleian Library, met de geëerde stichter die in brons zijn academische nalatenschap bekijkt...

...en de indrukwekkende en wat sprookjesachtige toren van All Souls College, met een stukje van de Radcliffe Camera op de voorgrond.

Op deze manier vliegt de dag voorbij. En wat is er dan Britser dan in een dubbeldeksbus terug te reizen...

... en in een pub te dineren met een pint?

Unseen Academic wisdom (68)

"Just because you can explain it doesn't mean it's not still a miracle.”

Co in Engeland

Dankzij de Chunnel en de Eurostar is Co soepel en probleemloos aangekomen in Engeland. Maandagochtend vroeg weg en 's avonds net na zonsondergang in Oxford. En voor alle mensen die het gevraagd hebben: de rit onder het Kanaal duurt ongeveer 20 minuten.

Dit is de straat waar Co de komende 2 maanden woont: erg Engels maar aan de andere kant ook onverwachts vertrouwd.

Unseen Academic Wisdom (69)

“Things Just Happen, What The Hell”

Unseen Academic Wisdom (70)

“He's going to go totally Librarian-poo.”

Vanaf morgen is Co weer voor langere tijd in het buitenland. Deze keer vertrekt hij naar de mistige Britse eilanden om zich te begraven in academische bibliotheken.

Vorige keer telden Ka en Co de dagen af met Romeinse gezegden van het Olster Stel. Dat werkte heel goed. Voor deze keer hebben we dagelijkse wijsheden uitgezocht die passen bij Engeland: 70 uitspraken van Terry Pratchett.

Dat loopt gesmeerd

Kaco bezocht gisteren met Will'm en Ien het Woudagemaal in Lemmer, dat deze week in werking is gesteld om het hoge water in het noorden des lands weg te pompen.

Het Woudagemaal werd geopend in 1920 en staat als laatste werkende stoomgemaal op de Werelderfgoedlijst van de Unesco. Het functioneert als reversegemaal voor Friesland en wordt alleen bij zware regenval in werking gesteld. Wat het Woudagemaal uniek maakt is niet alleen het feit dat het 't grootste nog bestaande stoomgemaal is, maar ook omdat je hier nog techniek en vakmanschap in werking ziet die overal elders in Nederland in uitgestorven.

Zoals de stookketels die er bij staan zoals het hoort: strak in de verf, goed onderhouden en klaar om aan de slag te gaan. Dat hebben we wel eens anders gezien.

Met stoom uit de ketels worden de vier stoommachines aangedreven die het gemaal tot leven brengen: het hele gebouw draait, trilt, rookt, geurt en sputtert. Eén groot mechanisme dat gesmeerd en in onderlinge harmonie functioneert. Voor de smering zorgen overigens deze fraaie messing olieglaasjes.

Ook verder zit het hele gemaal vol met mooie en liefdevolle details, die sinds de laatste vernieuwing in de jaren 50 eigenlijk nauwelijks meer veranderd zijn.

Ook het personeel lijkt rechtstreeks uit vroeger tijden te komen. Hier geen kantoorbeambten en onderwijzers die op hun vrije zaterdag liefhebberen met oude technieken (zoals zo vaak in technische musea), maar vakmensen met een nonchalant gebrachte trots op hun vakmanschap en 'hun' gemaal.

Mensen die er met veel aandacht en duizend en één grote en kleine klusjes voor zorgen dat deze hele stoomkathedraal gesmeerd blijft lopen.

Mensen die bijna 100 jaar oude tradities in ere houden, ook in kleine dingen. Deze schafttafel met koffiepot op de kachel zal er zestig jaar geleden precies hetzelfde uitgezien hebben.

Het zien van deze wat verstilde foto's moet overigens niet de indruk opwekken dat Kaco zowat de enigen waren die het gemaal bezochten. Gelukkig waren we vroeg, want niet veel later stond deze slinger van mensen te dringen voor de ingang van het bezoekerscentrum.

En hoe klinkt zo'n stoomgemaal? Kijk dit filmpje voor een impressie van het werkende gemaal:

The countdown begins...

Over drie nachtjes slapen zit Co in de trein naar Oxford. De voorbereidingen zijn in volle gang en het komt nu echt dichtbij. Co heeft er zin in. Ka gaat het ook wel weer redden. Zeker ook dankzij alle mensen die meeleven en leuke dingen willen doen. Vandaag lag er een kaartje van collega Ger-I in de bus. Ka sluit zich natuurlijk aan bij de tekst op de voorkant en we zijn allebei heel blij met de woorden op de achterkant met als afsluiter: P.S. Mocht 't nodig zijn: 'k Zal goed voor Ka zorgen!!!

Daar schiet je spontaan van in de plus :-)

Een goed begin...

In de media wordt weer schande gesproken van de overlast, schade en misdragingen in de nacht van Oud en Nieuw. Natuurlijk is elke vernieling er één te veel, maar zeg eens eerlijk: hoeveel van u hebben zelf rechtstreeks te maken gehad met misdragingen en vernielingen in de nieuwjaarsnacht?

Het kan zijn dat de Koekstad een gunstige uitzondering is, maar hier liep het prima. In overleg kan heel veel. De groep jongeren die wat al te lawaaiierig op straat bleven feestvieren waren na een vriendelijk verzoek van Co (en een excuus van hun kant!) heel bereidwillig om het feest binnen voort te zetten. Bewoners en reinigingsbedrijf hebben samen het vuurwerk opgeruimd, zodat onze straat er de volgende dag weer prima uitzag. Een wijze les aan het begin van het jaar: een betere samenleving begint niet bij meer blauw op straat, cameratoezicht of lik-op-stuk. Een betere samenleving begint bij overleg tussen buren en een beetje onderling begrip.

Top 2011

Net als vele anderen volgen ook Kaco de Top 2000 tussen Kerst en het nieuwe jaar. Veel mooie nummers met heerlijke muziek om van te genieten, maar ook suffe, uitgekauwde nummers en muziek waar wij niets mee hebben. De Top 2000 is de muziek van de grootste gemene deler: het is een doorsnede van de muzieksmaak van Nederland, een doorsnede die iedereen herkent maar die niemand volledig tevreden stelt. Want zeg nou zelf, kent u iemand die zowel Avond als Child in Time als Hotel California als Bohemian Rapsody in zijn of haar top 4 heeft staan? Blijkbaar is het zo dat als je maar genoeg mensen toevoegt, uiteindelijk altijd Queen boven komt drijven.

Iedere luisteraar zal daarom de aandrang herkennen om zelf een eigen top samen te stellen, met alleen die muziek die je zelf écht leuk vindt. Geheel ongevraagd wil Kaco u op oudejaarsdag voeren langs de toppen van onze muzieksmaak. Voor Ka is vooral goedklinkende muziek met een wijze les of boodschap belangrijk. Daarom begint haar top 3 met Daniël Lohues: Angst is mar veur eben, spiet is veur altied. Nooit in de Top 2000 gestaan, maar wat een mooi nummer!

Een ander nummer dat nooit de Top 2000 heeft gehaald: Rose Garden van Lynn Anderson. Goed, het oogt bejaard, maar luister eens goed naar de tekst...

Ka's absolute topper is dit fraaie protestlied tegen mensen met een opdringerige levensovertuiging, gezongen door Maarten van Roozendaal.

Co heeft een meer mainstream smaak dan Ka: Co's favorieten zijn allemaal verspreid door de Top 2000 te vinden. Muziek waar je vrolijk van wordt en muziek om in te zwelgen, daar houdt hij van. Zoals z'n nummer drie: My Girl van The Temptations (nummer 1995 in de Top 2000):

Op nummer twee voor Co het fraaie Laat me niet alleen van Jacques Brel. Een gebed in liedvorm, dat in zijn Vlaams-Nederlands nog veel harder binnen komt dan in de Franse versie (die op 118 staat in de Top 2000):

Als nummer 1 had Co het onverbiddelijke feelgoodnummer Ik ben blij dat ik je niet vergeten ben van Joost Nuissl in gedachten (nr 1464 in de Top 2000). Maar helaas, daar staat geen goede versie van op Youtube, alleen een hele reeks hoempapavarianten. Daarom uiteindelijk toch maar een andere topper uit de Motown-stal genomen, het onvergetelijke The dock of the bay van Otis Redding (nr 84 in de Top 2000):

De Top 2000 is een fijne manier om weer even stil te staan bij de vraag wat mooie muziek is en wat die muziek zo bijzonder maakt. Toch is het ook goed dat het maar één keer per jaar wordt gehouden. Eén keer is meer dan voldoende. Kaco is het dan ook hardgrondig oneens met mensen die vinden dat de Top 2000 veel langer zou moeten duren. Je moet er toch niet aan denken:

Hoe horen we dan ooit nog wat nieuws?!

Wat rijmt er op Aukje?