Partir, c'est mourir un peu

Langzamerhand duiken er steeds meer tekens op dat het nabij is: de weerverwachting van Rome op de nieuwe laptop, de don't worry, be happy-ballon van het Olsterstel met het cadeautje dat pas in Italië open mag. Toch kwam het nog bijna als een verrassing dat de afgelopen week Co's allerlaatste week was bij het leukste bedrijf van de Koekstad. Komende week verruilt hij het reinigingswezen voor een academische carrière in Nijmegen en een onderzoeksverblijf in de Eeuwige Stad.

Tot de laatste week is Co druk geweest met projecten, samenwerkingsplannen en afvalbakken. Maar donderdag moest hij er toch echt aan geloven: de allerlaatste dag was aangebroken. Uiteraard met traktaties en een vlammende toespraak van de directeur.

's Avonds was er een afscheidsetentje met Ka, het projectenteam, de DSF'ers en veel andere dierbare collega's. Daarbij werd Co alvast tot professor uitgeroepen en kreeg hij een collage met als thema 'Nooit meer...' waarin iedereen mocht melden wat Co gaat missen nu hij bij Cambio vertrekt.

Alsof Co daar nog op gewezen moest worden. Co beseft heel goed wat hij mist, nu hij afscheid moet nemen van de organisatie waar hij afgelopen jaren met veel plezier heeft gewerkt. Soms een gekkenhuis, maar wel een leuk gekkenhuis waar Co heel veel heeft geleerd. Over afvalbakken en reiniging, over de samenleving, over de Koekstad en vooral ook over zichzelf.

Nooit meer Cambio, dat betekent vooral nooit meer al die fijne collega's om me heen. En die ga ik heel erg missen. Al wordt het leed iets verzacht door de wetenschap dat ik het gemis vanaf volgende week mag beleven in Rome, waar het gemiddeld 28 graden is met volop zon....

Fladderak en pianola's

Met typisch Groningse specialiteiten als fladderak en eierkoeken (wist u dat bijna alle Nederlandse eierkoeken uit één eierkoekenbakkerij in het Groningse Middelstum komen?) werd donderdagavond de trip naar Rottum geestelijk voorbereid. Dat gebeurde in Usquert waar we met een hele groep een overnachting hadden geboekt in het Gemeentelijk Verzorgingsgesticht.

Het valt niet mee om op de Noord-Groningse klei een leuke overnachtingsplek te vinden voor zeven personen. Gelukkig heeft Ka een neus voor aparte (en goede!) locaties. Deze keer vond ze een voormalig armenhuis, dat door de familie Suidman liefdevol was omgebouwd tot een zeer goede en tot in de puntjes verzorgde B&B.

Niet alleen de locatie en de hoge kwaliteit waren bijzonder, dat gold ook voor de hobby van de heer des huizes. Als liefhebber gaf hij ons graag uitleg over zijn pianola, zodat we nu alles weten over deze piano die zelf muziek kan spelen met behulp van een luchtpomp. Enorm populair rond 1900, maar door de opkomst van de grammofoon en de radio vrijwel uitgestorven. De huiskamer was een klein pianolamuseum met diverse pianola's en duizenden geluidsrollen. Hoe dat klinkt, zo'n pianola? Nou, zo:

Na een korte nachtrust kregen we om half zeven 's ochtends een zeer uitgebreid ontbijt, waarbij we een goede bodem konden leggen voor de expeditie en meteen onze kelen konden spoelen die nog droog waren van de fladderak. We hadden deze drank meegenomen als een soort Groningse gadget, maar eigenlijk smaakte het lang niet slecht: het is een soort kruidige citroenbrandewijn, veel smakelijker dan bijvoorbeeld de Friese beerenburg.

Kaco kijkt op Rottum

Nog wat duf, maar in blijde afwachting stonden elf familieleden en vrienden vrijdagochtend in alle vroegte gereed op de Noord-Groningse waddendijk te Noordpolderzijl. Na 3,5 jaar wachten was eindelijk de dag aangebroken van de expeditie naar Rottumeroog!
Vanuit het kleinste zeehaventje van Nederland vertrok de boot door een doolhof van geultjes naar het Groningse eilandje, dat sinds het vertrek van de familie Toxopeus onbewoond is.
Na een urenlange vaart en een half uurtje wadlopen waren we er dan eindelijk. Rottumeroog is geen oerlandschap; de overal aanwezige resten van menselijke aanwezigheid verraden de geschiedenis. Het is wel een wondermooie plek vol weidse landschappen en fotomomenten. Een plek waar je nog flessenpost kunt vinden en de ongenaakbare natuur kunt doorstaan.
Een plek waar de cirkel des levens in al zijn vormen aanwezig is. Met dode konijnen, smakelijk zeekraal (dat je zo uit de kwelder kunt eten) en de grootste zeehondenkraamkamer van de Waddenzee.

Een eiland met voor een ieder wat wils. Een hele dag op stap met mensen die elkaar niet zo goed kennen is een risico, maar alle elf hadden ze een topdag! En iedereen beleefde het eilandgevoel op zijn of haar eigen wijze....

Zodat we 14 uur na de start moe maar voldaan allemaal weer onze eigen weg gingen....

Voor de deelnemers aan dit bijzondere uitje, hebben we al onze foto's in groot formaat op internet gezet.

Klik hier voor de plek waar je ze kunt downloaden.

Meer afvalbakkengekte

Nu iedereen weer terug begint te komen van vakantie, zijn er meer mensen bij Kaco langsgekomen met hun eigen afvalbakkenontdekkingstochten. Collega Jolande ontdekte dat je blik op je vakantieomgeving héél anders wordt, zelfs als je 'pas' een half jaar bij Cambio werkt...

Net terug van vakantie uit Italië en hoewel ik nog niet zó lang bij Cambio werk toch al wat besmet geraakt met het 'reinigingsvirus'. In Italië (althans ten noorden van Rome, want in het Zuiden zijn grote problemen met de afvalverwerking) zijn ze al veel verder met de inzameling van gescheiden zwerfafval. Zelfs in een stad als Florence (bestaat al sinds zo'n 1900 jaar) wordt het afval gescheiden opgehaald. Bijgesloten een paar foto's ter lering ende vermaak...

In Cinque Terre kun je al je soorten afval gescheiden kwijt...
Volgens het opschrift zijn zelfs de afvalbakken van gerecycled materiaal gemaakt, 1600 plastic boodschappentassen zijn nodig om één afvalbak te produceren.
Ook in Florence wordt gescheiden ingezameld, al komt daar gezien de inhoud van de rechter (papier)bak niet bijzonder veel van terecht...
Een leuke toevoeging zijn wel de speciale asbakken die er op gemonteerd zijn.

En in Florence zijn ze niet bang om de gescheiden inzameling van afval ook door te voeren in de historische binnenstad...

Afvalbakkengekte

Vandaag een gastblog van Marsha. Ze heeft foto's gemaakt van, u raadt het al: afvalbakken. Geen enkel onderwerp op Kacokijk levert zoveel gastblogs (en hits) op als de afvalbakkenontdekkingstocht. Marsha werd door het onderwerp gegrepen nadat Co haar gevraagd had om in Duitsland aparte bakken te fotograferen:

Harold en ik hebben de grootste lol gehad met het fotograferen van de afvalbakken. Harold bemoeit zich normaal gesproken meestal niet met wat ik fotografeer, maar nu werd het voor ons allebei een speurtocht. En inderdaad: je zag mensen soms denken 'Huh? Wat doet die nou?'

Maar dat was juist ook deel van het plezier wat we eraan hebben beleefd! Ik weet dus niet of we nog wel kunnen stoppen... Afgelopen vrijdag waren we in Antwerpen en het is dat mijn camera-accu's leeg waren, anders had ik er nog een paar bij gehad. Harold heeft na vier weken nl. nog steeds de neiging om me te waarschuwen als-ie een mooi exemplaar ziet en mijn eigen afvalbakkenradar is ook nog niet uit :-D.

Marsha heeft zelf ook een eigen blog die zeer de moeite waard is. Uiteraard staat ook daarop een afvalbakkenblog. En voor de echte liefhebbers heeft ze een diavoorstelling met alle Duitse afvalbakkenfoto's gemaakt.

Over blogs gesproken: één van Kaco's favoriete blogs, Dark Roasted Blend, is deze week ook in het onderwerp afvalinzameling gedoken. Onder de titel Unsung Heroes: Vintage Garbage & Sanitation Trucks staat er een fotoserie van mooie oude vuilniswagens.

En daaruit blijkt dat er nog veel meer gekkigheid op afvalinzamelingsgebied te vinden is op internet, zoals de zeer uitgebreide website Classic Refuse Trucks.com en het typisch Duitse museum en expertisecentrum SASE (Sammlung aus Städtereinigung und Entsorgung) te Iserlohn.

Van harte gefeliciteerd!

Er is iemand jarig vandaag! Een liefhebber van farao's, Geronimo Stilton, fossielen en computerspelletjes. Iemand waarmee we binnenkort op ontdekkingsreis gaan naar een onbewoond eiland....

Heel erg gefeliciteerd en maak er vandaag een leuke dag van! Dit liedje is speciaal voor jou.

Kussen...

Afgelopen dinsdag hebben we weer voor een jaar verlengd. Saampies genieten van zon (regen), sfeertje, kunst en lekker eten. Dit kussenkunstwerk gaf nog een extra reden om de verlenging te bezegelen met een zoen.

Op naar de 13.

Bomans, brenger van 'een weinig vreugde'

Aanstaande zondag is ie er weer. De grootse boekenmarkt in Koekstad. Hier kijken we elk jaar weer naar uit. Gezelligheid, neef Sleutelstad en andere familie en vrienden die komen schatzoeken. Om dan in de middag moe maar voldaan met de aankopen en hapjes te gaan lezen, bewonderen en kletsen. De laatste jaren zitten er echter nauwelijks nog boeken tussen van Godfried Bomans. Toen Ka Co leerde kennen was Bomans Co's favoriete schrijver. Mooi taalgebruik, beetje weemoedig, op en top heer, lieve humor met hier en daar vileine kantjes. In de Hallen in Haarlem is deze zomer een tentoonstelling. Een prachtig oud gebouw midden op de markt.

Voor Co en zijn neven een mogelijkheid om hun Bomansliefde (immers ook Haarlemmer) weer op te laten laaien. En terecht... Wat een bijzondere man. Leuk om een beeld te krijgen van de persoon achter de rij boeken bij Ka en Co thuis. Een man die erudiet was, nieuwsgierig, veel boeiende mensen om zich heen verzamelde. Van brave 19e eeuwse katholieken tot waanzinnige kunstenaars met uitzinnige levensstijl. Een man die ondanks zijn letterlijke en figuurlijke rijkdom toch kwetsbaar, eenzaam en zoekend over kon komen.

Co, neef Sleutelstad en motorscoutneef hebben een gezamenlijke achtergrond. De hechte familieband, een ferme katholieke basis, boekengek, grote harten en een klein beetje blijven hangen in nostalgie zorgt zeker ook voor de sympatie voor deze schrijver. Ka had dit gevoel nooit zo sterk, maar heeft erg genoten van de filmpjes en prachtige wijsheden die ook nog eens heel stijlvast zijn verwoord. Daarom hier een paar mooie wijsheden:

• Humor is overwonnen droefheid.
• De geschiedenis is het heden gezien door de toekomst.
• Wat wij van het verleden kennen is het visioen van de man die het voor ons heeft opgeschreven (past goed bij Co's onderzoek).
• De enige lectuur die spoedig verveelt, zijn banketletters.
• De knusheid hangt onverbrekelijk samen met de stellige zekerheid dat het buiten niet knus is.
• Het leven is meer maandagochtend dan zaterdagavond.
• Wat ik wil geven is een weinig vreugde.
• Na het evangelie kwam de kerk: het transformatorhuisje aan de voet van de Niagara.
• Mensen zijn onze broeders. Maar men is wel eens moe van die familie.De filmpjes zijn ook bijzonder om te zien. Wat een boeiende man om te zien en te horen. Ik kan me nu ook voorstellen waarom deze man erg geliefd was bij veel mensen. Gaat Ka nu de boeken lezen? Nee. Maar de tentoonstelling was echt de moeite waard, ook als je geen Bomansbekende bent. Het geeft een tijd- en mensbeeld. Nieuwe invalshoeken met prachtig taalgebruik en een prettig, vriendelijk stemgeluid. Lieve, bruine kijkers die milde observaties maken met kleine ondeugende stekeligheidjes. Het is alleen jammer dat de tentoonstelling waarschijnlijk alleen wordt bezocht door 'oude liefhebbers' van voorbije tijden en de dode schrijver. Terwijl ik denk dat een insteek naar het nu ook een nieuwe groep bewonderaars kan kweken.
  
  Zoals Bomans al zei:
  Geschiedbeoefening op zichzelf betekent niets. Zonder band met het heden is het een bezigheid voor antiquairs en muntenverzamelaars.

Wie het kleine niet eert...

Wie zegt dat er in Nederland niets spannends gebeurt in de natuur? Wie ooit met Ka op stap is geweest weet wel beter. Ka heeft een feilloos oog voor de details waar Co vaak straal overheen kijkt. Zo zag ze dit kleine drama, waarin een kogelspin een oorwurm verschalkt en naar zijn schuilplaats sleept. Luguber, fascinerend en toch maar 5 millimeter groot.

Sinds een paar jaar probeert Ka deze 'natuurdetails' niet alleen te vinden, maar ook op foto vast te leggen. Dat leverde vaak frustraties op (die piep-beestjes duiken altijd nét weg op het moment dat je een foto neemt), maar ook steeds mooiere foto's. De foto's hieronder zijn van een tochtje over het strand en door de duinen van IJmuiden. Alle foto's zijn aanklikbaar, zodat je de foto's op groot formaat kunt zien.

Het valt de meeste strandbezoekers niet op, maar het Noordzeestrand is één van de leukste plekken om de kleine natuur bezig te zien. Leuke details, zoals dit schelpje. Het pootje dat net zichtbaar is zijn de scharen van een heremietkreeftje dat zijn gekraakte onderkomen tegen ons probeert te beschermen.
Terug in het water is hij ons direct weer vergeten en gaat ijverig verder met zijn piepkleine bezigheden.
Of wat dacht je hiervan? Als een minuscuul sprookjespaleis staat het in de golven.
Het is het huis van een schelpkokerworm. Een diertje dat van zand en schelpstukjes hele mini-mangrovebossen bouwt aan de zeereep.
Soms zijn de details zó miniem, dat ze alleen goed zichtbaar worden op een foto. Een gat in een afgesleten stukje hout kan een complete gemeenschap aan zeepokken, garnalen en andere beestjes bevatten. Klik maar eens op de foto voor een vergroting.
Dankzij Vogelloco en andere werken van deskundigen kent Ka vele soorten dieren. Maar het beest hieronder was voor zowel Ka als Co nieuw. Met z'n pantser, voelsprieten en tang heeft het iets indrukwekkends, maar ook iets vertrouwds: het bleek een zeepissebed te zijn.

Het oogt indrukwekkend, maar het is natuurlijk weer een nietig beestje....

Te gek...

Gek... een andere perceptie van de werkelijkheid.

In het museum het Dolhuys kregen we een kijkje in de hersenen van pubers, te gek! Maar ook een beeld van geestelijke gezondheidszorg door de eeuwen heen. In een prachtig oud pand uit 1320 waar vroeger de 'dollen', leprozen, pestlijders, dementerende bejaarden, weeskinderen en hoeren met syfilis werden opgeborgen. Tot voor kort nog in gebruik als crisisopvang voor mensen in geestelijke nood.

In onze taal zijn veel uitdrukkingen over gekte. Aan de andere kant blijft het lastig om te praten over psychische problemen. Als het tussen de oren zit, is het veel lastiger om te snappen dan een gebroken been of diabetes. Voor ons ook moeilijk om de grens tussen normaal en geestesziek te definiëren en zo komt een museumbezoekje toch weer dichtbij met veel stof tot denken.

Dit gold ook omdat we proefjes mochten doen o.a. door te kijken naar de bekende inktvlektest, de Rorschachtest. Het is dan toch spannend wat eruit komt en wat het over jezelf zegt.

Wat zien jullie bijvoorbeeld in deze foto?
(Het klopt trouwens dat wij er ook in staan, dit is geen zinsbegoocheling, you are not loosing it.)

Spannend he....

Dit was wat Ka en Co zagen.

Ka: twee engelen in een stortbui (Ka houdt van engeltjes)

Co: een insect van voren af gezien, waarschijnlijk een hommel (dit dier is Co's favoriete ijstijdrelict)

En wat zegt dat nou, spiegies gezien?

Eigenlijk niet zoveel: je hoeft niet persee iets te zien met moord, seks of anderszins belastende visioenen. Herr Doctor Rorschach was vooral geïnteresseerd of de patiënt vorm, beweging, kleur of menselijke gedaanten in de afbeelding zag. Alhoewel we hem en andere psychiaters er wel van verdenken dat als je iets met seks, moord, ledematen, bloederigheid ofzo benoemt dit toch stiekem tegen je zal worden gebruikt.

Ka en Co hebben allebei duidelijk een verschil van perceptie, maar hebben na een late lunch in het uitstekende museumrestaurant toch besloten dat dit een verdere voortzetting van hun relatie niet in de weg hoeft te staan. Kortom: het Dolhuys in Haarlem is mindblowing, een echte aanrader!

Juul ziet weer af. Lekker voor d'r?!

Juul doet het weer. Voor het zesde jaar op een rij loopt ze komende week de Vierdaagse van Nijmegen. 160 kilometer in vier dagen. Als dat geen afzien is... Maar volgens Juul zelf is het ergens ook wel lekker, tenminste als we haar weblog Lekker Afzien mogen geloven (waar ook deze foto van afkomstig is). Wij gaan het in ieder geval weer volgen, vanuit een zonnige Spaarnestad. Juul heel veel succes! En, zoals Ka's leerlingen zeggen: lekker voor je!

Piekfijn voor Tante Floor

Het groen in de Koekstad ligt er piekfijn bij deze dagen. Het gras is perfect gemilimeterd, de plantenbakken rijk gevuld, de hondendrollen opgeruimd en de stadsgracht uitgebaggerd. De stad doet mee aan de groenwedstrijd Entente Florale (bij Ka beter bekend als Tante Floor) en heeft er (zelfs in deze crisistijd) een hoop voor over om op haar paasbest voor de dag te komen.

Eén van de aardigheden is dat veel markante bomen in de Koekstad opvallend aangekleed zijn met grote spandoeken. Ze doen mee aan de verkiezing van de mooiste boom van Deventer.

Zoals de rode beuk bij de Oude Begraafplaats, die een knappe derde plaats heeft bereikt in deze wedstrijd.

Maar of het allemaal voldoende is om de Koekstad als groenste neer te zetten? Op het belangrijkste plein van de stad kwam Kaco gisteravond nog dit typisch Koekstadse ensemble tegen: geraniums met veren en lege halve liters... Het is te hopen dat de strenge Entente-jury deze couleur locale kan waarderen.

 En ach... Is het zo erg als de Koekstad niet de groenste van Nederland blijkt te zijn? Koekstad blijft toch de leukste....

Good morning sky to you too

Voor HJ.

Henkie

Dit is Henkie, de zoon (of dochter, dat weet je bij duiven maar nooit) van Gerrit en Truus. Al enkele weken zijn Henkie en zijn ouders hét onderwerp van gesprek bij Co's ouders thuis. Sinds de twee Turkse tortels besloten om op hun balkon te broeden hebben ze een real life soap op het plantenrekje.

Kaco is geen liefhebber van duiven. Maar je moet toch bewondering hebben voor de onwaarschijnlijke plek die deze duiven gekozen hebben. Henkie zit de hele dag met zijn gat op een ijzeren rekje, terwijl Gerrit en Truus capriolen moeten uithalen om bij hem te kunnen komen. Aan de andere kant: Henkie zit uit de zon, wordt niet nat en heeft op het balkon ook geen last van eksters, kauwtjes en katten. Dus zo gek zijn deze tortelduifjes nog niet...

Volgende week gaat Kaco deze soap van nabij volgen.

En toen was het feestje voorbij....

Toch is een tweede plaats op het WK een fantastische score. Kan Van Marwijk blijven, zodat Oranje over twee jaar Europees kampioen kan worden?