Memento Mori...

Beelden van engelen en Maria zijn altijd leuk om te zien, maar stiekem zijn schedels en skeletten veel boeiender.

Ze wijzen op dat stukje in je eigen lichaam waarvan je weet dat je het hebt maar nooit ziet. Bovenstaande uitvoering in verschillende kleuren marmer is er een van feestelijke herkenning.

Ze wijzen soms ook op de mythische gestalte van 'de DOOD' die een ieder eens zal komen halen. Mooi uitgebeeld met gebroken zandloper en zelfs leuke jubelteentjes.

In kerken kom je ook echte menselijke resten tegen. Hier een foto van de Heilige Agnes met haar schattig kleine koppie en donkere oogkassen die vanuit het glazen kistje de kerk inpriemen. Kaco vroeg zich wel af of Middeleeuwers zich niet verbaasden over dit relikwie. Dit kan toch haast geen schedel zijn van een volwassen vrouw, zelfs al is ze heilig.

Gek genoeg schokte het laatste sobere voorbeeld van Memento Mori Ka het meest. Ben je aan het biechten, je fouten benoemen aan een celibataire knar om daarna boete te doen, staat er boven het rooster waar je tegen praat zo'n onvriendelijke knekelkop.

Gedenk te sterven...

Eeuwige verbondenheid

Bij het eerste slotje denk je nog; 'he, iemand is z'n hangslot vergeten'. Maar als je hele bosjes ziet hangen (met romantische opschriften), dan besef je dat er iets bijzonders aan de hand moet zijn.
En dat is ook zo: Romeinse koppeltjes hebben de traditie om hun liefde te bezegelen door een hangslot aan een lantaarn op een brug te hangen en het sleuteltje in de rivier te werpen. Als een bezegeling van hun eeuwigdurende liefde. De Ponte Milvio was altijd de favoriete plek om dat te doen. Maar na een rel in 2007 (enkele lantaarnpalen vielen om onder het gewicht van de hangsloten) werd dit romantische gebaar verboden. De gemeente Rome plaatste nog wel enkel degelijke metalen roosters als alternatief, maar dat is toch niet het ware.

En dus dolen de romantische geesten nu door Rome, op zoek naar een brug-met-lantaarn om hun liefde te bezegelen. De vier lantaarnpalen op de Ponte Cestio bieden in ieder geval een paar paartjes lucht...

Overigens is Rome niet de enige stad waar geliefden hun romance bezegelen met hangsloten. Op Wikipedia is zelfs een pagina love padlocks met een overzicht van locaties. En voor ware liefde hoeft een mens niet ver te reizen: aan de Havenstraat in Delfshaven is het kunstwerk Lock of Love neergezet voor verliefde hangsloteigenaars. Aan de foto's te zien loopt het er echter nog geen storm.

Wensenlijstje

De ene helft van het Olster stel was niet tevreden over onze keuze van fietsmuziek. Daarom op haar verzoek dit liedje.

Kolosaal Colosseum features Bert de Berenbeuker

Gladiatoren spreken nog steeds tot de verbeelding. In de eerste eeuwen na Christus hadden ze echt een sterrenstatus, vergelijkbaar met American Wrestling sterren nu. Mensen kwamen speciaal naar het Colosseum voor de 'wedstrijd' tussen Bert de Berenbeuker en Barrie de Boze Barbaar. Het was een sport, al werd de dood of de gladiolen soms wel erg letterlijk genomen.

Een leuke gadget was dat de gladiatoren met liftjes op het 'speelveld' konden worden geplaatst. En daarna een tegenstander naar keuze: een andere gladiator, een christelijke martelaar-in-spé, leeuw, tijger, panter, struisvogel, stier, beer en wat verder nog leuk spektakel kan opleveren.

Aan het bijna tweeduizend jaar oude Colosseum kan je nog steeds zien dat het een stadion is. Met trappen die naar verschillende vakken leiden en uitsparingen voor snackcounters, goodies en kaartcontrole. Het kost dan ook geen enkele moeite om ons voor te stellen hoe zo'n dagje naar de Spelen eruit kan hebben gezien.Al viel de regen gestaag op ons neder (in de oudheid zat er een groot zeil over de zitplaatsen, de geluksvogels) dat mocht de pret niet drukken bij het bedenken van allitererende gladiatorennamen. Bert de Berenbeuker blijft onze favoriet. Leo de Leeuwenlyncher, Willem de Woeste Worstelaar en Ted de Tijgertuffer zijn toch mindere goden.Speciaal voor u hebben we een rondje colosseum gedaan, met liefs van Kaco...

En hoe is dit alles gebouwd? In de catacomben vonden we een aanwijzing.

Fascinerend Fascistisch Italië

Italianen gaan heel anders met hun fascistisch verleden om dan Duitsers. Op weinig plaatsen is dat zo overduidelijk zichtbaar als op het Foro Italico, het terrein rond het Olympisch stadion in Rome. Kaco had een aantal jaar geleden in een kunstmuseum al foto's van de fascistische mozaieken op dit plein gezien. Die wilden we graag in het echt bekijken. We hadden verwacht dat we deze verwijzingen naar de fascistische tijd met een vergrootglas moesten zoeken, maar dit viel mee: Vanaf de hoofdingang ligt het hele terrein er vol mee. Dit varieert van de enorme obelisk met het opschrift Mussolini Dux, tot de reeksen fascistische standbeelden zoals deze Ceasar meets faun in travertijn.

En overal directe verwijzingen naar Il Duce, en de fasces, hèt symbool van het Italiaanse fascisme.

Een mozaiekvloer vol hakenkruizen, glimmende Ariërs en verwijzingen naar de Führer zou in na-oorlogs Duitsland onmogelijk zijn. In Italië kan het gewoon. Toch is deze symboliek ook in Italië geen 'onschuldige' verwijzing naar het verleden, zoals je kan zien op deze en deze website.

Hieronder een fotoimpressie van het Foro Italico:

Nu is het plein voor het stadion (als er geen voetbalwedstrijd is) een heerlijk rustige plek waar skaters, geschiedenisramptoeristen en kleine fietsertjes lekker hun gang kunnen gaan.

La vita è bella!

O ja, over obeliskjes gesproken: wist u dat Rome de grootste dichtheid aan Obelisken heeft in heel de wereld (zelfs meer dan in Egypte). Ja, met Co op stap betekent altijd weer info die je nooit meer vergeet en waarvan je denkt, wou ik dit wel weten... Want vanaf nu springt deze info subiet in het hoofd van Ka bij elke obelisk die ze in de toekomst nog gaat tegenkomen. Bedankt Co! Rest ook de vraag, hoe werkt Co's hoofd eigenlijk ;-)

Hossen tussen de Italianen

En daar stond Kaco opeens: op 1 mei tussen enkele honderdduizenden hossende Italianen. Meespringen op oude meezingers (zie vorige blog) en hardrock.
Kaco keek vooral de ogen uit naar het publiek. 1 mei is in Italië nog echt een links feestje, dus hier geen Berlusconi-aanhangers. Wel communisten. Al is het lastig om de vlag goed uit te hangen met (te) veel bier achter de kiezen...
Voor de rest ging het toch vooral om muziek, lekker weer en rare uitdossingen...
En natuurlijk een vaantje om van de boodschap van liefde en vrede kracht bij te zetten.
Al heeft Kaco het vage vermoeden dat bij deze Italiaan iets fout liep op het onderdeel liefde. Een 'Azzurrootje' gelopen zogezegd.
Misschien vraagt u zich af waarom Kaco dit 1 mei concert bezocht, terwijl we in Olanda het Koninginnedaggewoel en het 5 mei gedruis altijd zorgvuldig weten te vermijden. Het geheim zit 'm in de locatie: de 1 mei manifestatie was pal voor de deur van één van Rome's grote attracties: de kerk van Sint Jan van Lateranen.
Die bezochten we vanwege het mooie interieur, de fraaie lichtinval en de historische waarde.

Al werd aan het verstilde, contemplatieve karakter wel wat getornd doordat het hele gebouw meerammelde op het gebeuk van de muziek....

Ciao Bella...

In september gaat Co naar Rome. Tijd dus om een kijkje te nemen in de eeuwige stad.

Komende dagen zullen we jullie verblijden met prachtfoto's (hihi) uit Rome. We beginnen deze serie vrolijk met het 'succesnummer' van het afgelopen 1 mei concert in Rome.

sunny...

Voor iedereen een zonnige meivakantie...

(p.s. wat een mooi plaatje hè!)

even ter info via Co: het is een temperatuurmeting van de zon, wat blauw is is het warmste en wat geel is is het koudst, apart toch!

En nog meer info: zien jullie die grote vlam links? Die is zo groot dat de aarde en de maan er samen met gemak doorheen kunnen.

(en je hebt wel 4 dagen nodig om van de aarde naar de maan te vliegen dus... dan kan je 't wel indenken.

Nog even voor dePim : jaja, zo is dat!)

Bizar belletje

Koekstad blijft voor verrassingen zorgen. Zoals de deurbel op deze foto's. Kijk er maar eens goed naar... Wat kan de bedoeling zijn om een bel te monteren op een klein stukje muur tussen twee grote brede glazen winkelpuien? Een gelegaliseerde vrijplaats voor belletjelellers?

Verkeersbordenorigami

Gezien ergens in de Koekstad.

De natuur is ontRuhrend

April, lente, zon, jarig...
Een heerlijk verwenweekend weg met Co, Krien en HJ. Naar het Ruhrgebied, culturele hoofdstad van Europa en dat is niet voor niets. Essen is een prachtige stad, veel cultuur en geschiedenis, oude industrie die nieuwe bestemmingen krijgt en gelukkig ook verval. Een heerlijk vakantiehuisje in bijzondere stijl. Op de blog van HJ al een voorproefje van Zollverein, het terrein waar we hebben gestruind.

Kacokijk staat even stil bij de lente en de kracht van de natuur die zelfs op de meest vervuilde plekken weerbarstig de kop opsteekt.

'n fik, mooi man...

Koekstedelingen houden wel van een verzetje. Als er ergens iets bijzonders gebeurt in de stad, dan komen ze van alle kanten aanzetten op hun brommertjes of fietsen. Om dan vanachter het rood-witte lint uitgebreid commentaar te geven en geruchten rond te pompen. Zo wordt elke gebeurtenis een grote ramp. Mooi man.
Gisteren was het weer zover, toen er een brand uitbrak bij de plaatselijke worstenmaker. Het gaf veel rook, maar de brand viel gelukkig mee. Maar natuurlijk waren de Koekstedelingen weer volop aanwezig. En het commentaar was weer niet van de lucht:

De grap over 'rookworst' heeft Kaco gisteravond zelf ook gemaakt. We voelen ons helemaal thuis in de Koekstad. Mooi man.

Kaco ziet ze vliegen...

Via de nicht van Ka's collega Ger-I kregen we een super leuke mail...

Wat doe je als je je verveelt op je werk of thuis en je creatieve buien toeslaan

1. sla een aantal vliegen dood

2. leg deze te drogen in de zon, of op de verwarming

3. als de vliegen droog zijn, pak pen en papier.... en laat er dan je fantasie op los.

Hieronder staan een aantal voorbeelden:

Ka werd weer herinnerd aan een juweeltje uit de kacoboekencollectie. Kennelijk zijn er meer mensen die dit soort dingen doen als tijdverdrijf. Zoals Jaap Weidema met zijn boek, Dooie vliegen: een mepverhaal in rijm en foto's.

En wat maken we dan van die dooie vliegen? Kunst natuurlijk:

En een smakelijke afsluiting van deze blog:

PS. Gelukkig voor onze gevleugelde vriendjes vervelen wíj ons (nog) niet...

Vrolijk pasen

op fietse...

Het olster stel heeft nieuwe fietsen speciaal voor op de camper. Deze nieuwe aanwinsten moesten natuurlijk wel even geshowed worden.

Een beetje bezorgd waren ze wel... is dit niet burgerlijk, 2 dezelfde fietsen?

Wij vinden van niet, zeker niet als je wheelies maakt, al bellend veel bekijks krijgt in onze straat en uit de buurt blijft van matchende joggingpakken.

Wij wensen het Olster stel veel vakantiepret met deze kekke fietsjes! Op weg naar nieuwe avonturen. En om er alvast in te komen (voor dat echte fietsgevoel)...

Mooi..

Als goed begin voor het Paasweekend even een lentekreet...

F- P- en Floor, de lente hier begint nu echt , maar jullie weer is veel beter.

Fijn weekend!