Co in de prijzen (2)

Ka kiekte ze aan het einde van de dag op het perron: een apetrotse Co, Co's vader en moeder en Co's favoriete tante Nel. In Nijmegen hadden ze gevierd dat Co opnieuw in de prijzen was gevallen.

Op de Radboud Universiteit werd de Universitaire Studieprijs aan Co uitgereikt. Dit gebeurde in een zaal vol genodigden en hoogwaardigheidsbekleders tijdens de opening van het academische jaar.

Voorafgaande had de decaan van de Faculteit der Letteren al de loftrompet over hem afgestoken tijdens een feestelijke lunch.
Dit alles gebeurde in aanwezigheid van Ka, tante Nel en Co's pap en mam, die de vorige uitreiking door sneeuw en gladheid hadden moeten missen. Deze keer waren ze er gelukkig wel en konden glunderend meegenieten van de lofuitingen....
... en van een goed glas wijn achteraf in hooggeleerd (en minstens even innemend) gezelschap.

Bij de uitreiking werd ook een filmpje gemaakt, waarin Co zijn onderzoek toelichtte. Kijk hier voor het filmpje op Youtube.

Is het nu afgelopen met de prijzenregen? Nee hoor...

Vrijdag begint Co aan de volgende prijs.

Om vervolgens in december door te gaan met de hoofdprijs.

Partir, c'est mourir un peu

Langzamerhand duiken er steeds meer tekens op dat het nabij is: de weerverwachting van Rome op de nieuwe laptop, de don't worry, be happy-ballon van het Olsterstel met het cadeautje dat pas in Italië open mag. Toch kwam het nog bijna als een verrassing dat de afgelopen week Co's allerlaatste week was bij het leukste bedrijf van de Koekstad. Komende week verruilt hij het reinigingswezen voor een academische carrière in Nijmegen en een onderzoeksverblijf in de Eeuwige Stad.

Tot de laatste week is Co druk geweest met projecten, samenwerkingsplannen en afvalbakken. Maar donderdag moest hij er toch echt aan geloven: de allerlaatste dag was aangebroken. Uiteraard met traktaties en een vlammende toespraak van de directeur.

's Avonds was er een afscheidsetentje met Ka, het projectenteam, de DSF'ers en veel andere dierbare collega's. Daarbij werd Co alvast tot professor uitgeroepen en kreeg hij een collage met als thema 'Nooit meer...' waarin iedereen mocht melden wat Co gaat missen nu hij bij Cambio vertrekt.

Alsof Co daar nog op gewezen moest worden. Co beseft heel goed wat hij mist, nu hij afscheid moet nemen van de organisatie waar hij afgelopen jaren met veel plezier heeft gewerkt. Soms een gekkenhuis, maar wel een leuk gekkenhuis waar Co heel veel heeft geleerd. Over afvalbakken en reiniging, over de samenleving, over de Koekstad en vooral ook over zichzelf.

Nooit meer Cambio, dat betekent vooral nooit meer al die fijne collega's om me heen. En die ga ik heel erg missen. Al wordt het leed iets verzacht door de wetenschap dat ik het gemis vanaf volgende week mag beleven in Rome, waar het gemiddeld 28 graden is met volop zon....

Fladderak en pianola's

Met typisch Groningse specialiteiten als fladderak en eierkoeken (wist u dat bijna alle Nederlandse eierkoeken uit één eierkoekenbakkerij in het Groningse Middelstum komen?) werd donderdagavond de trip naar Rottum geestelijk voorbereid. Dat gebeurde in Usquert waar we met een hele groep een overnachting hadden geboekt in het Gemeentelijk Verzorgingsgesticht.

Het valt niet mee om op de Noord-Groningse klei een leuke overnachtingsplek te vinden voor zeven personen. Gelukkig heeft Ka een neus voor aparte (en goede!) locaties. Deze keer vond ze een voormalig armenhuis, dat door de familie Suidman liefdevol was omgebouwd tot een zeer goede en tot in de puntjes verzorgde B&B.

Niet alleen de locatie en de hoge kwaliteit waren bijzonder, dat gold ook voor de hobby van de heer des huizes. Als liefhebber gaf hij ons graag uitleg over zijn pianola, zodat we nu alles weten over deze piano die zelf muziek kan spelen met behulp van een luchtpomp. Enorm populair rond 1900, maar door de opkomst van de grammofoon en de radio vrijwel uitgestorven. De huiskamer was een klein pianolamuseum met diverse pianola's en duizenden geluidsrollen. Hoe dat klinkt, zo'n pianola? Nou, zo:

Na een korte nachtrust kregen we om half zeven 's ochtends een zeer uitgebreid ontbijt, waarbij we een goede bodem konden leggen voor de expeditie en meteen onze kelen konden spoelen die nog droog waren van de fladderak. We hadden deze drank meegenomen als een soort Groningse gadget, maar eigenlijk smaakte het lang niet slecht: het is een soort kruidige citroenbrandewijn, veel smakelijker dan bijvoorbeeld de Friese beerenburg.

Kaco kijkt op Rottum

Nog wat duf, maar in blijde afwachting stonden elf familieleden en vrienden vrijdagochtend in alle vroegte gereed op de Noord-Groningse waddendijk te Noordpolderzijl. Na 3,5 jaar wachten was eindelijk de dag aangebroken van de expeditie naar Rottumeroog!
Vanuit het kleinste zeehaventje van Nederland vertrok de boot door een doolhof van geultjes naar het Groningse eilandje, dat sinds het vertrek van de familie Toxopeus onbewoond is.
Na een urenlange vaart en een half uurtje wadlopen waren we er dan eindelijk. Rottumeroog is geen oerlandschap; de overal aanwezige resten van menselijke aanwezigheid verraden de geschiedenis. Het is wel een wondermooie plek vol weidse landschappen en fotomomenten. Een plek waar je nog flessenpost kunt vinden en de ongenaakbare natuur kunt doorstaan.
Een plek waar de cirkel des levens in al zijn vormen aanwezig is. Met dode konijnen, smakelijk zeekraal (dat je zo uit de kwelder kunt eten) en de grootste zeehondenkraamkamer van de Waddenzee.

Een eiland met voor een ieder wat wils. Een hele dag op stap met mensen die elkaar niet zo goed kennen is een risico, maar alle elf hadden ze een topdag! En iedereen beleefde het eilandgevoel op zijn of haar eigen wijze....

Zodat we 14 uur na de start moe maar voldaan allemaal weer onze eigen weg gingen....

Voor de deelnemers aan dit bijzondere uitje, hebben we al onze foto's in groot formaat op internet gezet.

Klik hier voor de plek waar je ze kunt downloaden.

Meer afvalbakkengekte

Nu iedereen weer terug begint te komen van vakantie, zijn er meer mensen bij Kaco langsgekomen met hun eigen afvalbakkenontdekkingstochten. Collega Jolande ontdekte dat je blik op je vakantieomgeving héél anders wordt, zelfs als je 'pas' een half jaar bij Cambio werkt...

Net terug van vakantie uit Italië en hoewel ik nog niet zó lang bij Cambio werk toch al wat besmet geraakt met het 'reinigingsvirus'. In Italië (althans ten noorden van Rome, want in het Zuiden zijn grote problemen met de afvalverwerking) zijn ze al veel verder met de inzameling van gescheiden zwerfafval. Zelfs in een stad als Florence (bestaat al sinds zo'n 1900 jaar) wordt het afval gescheiden opgehaald. Bijgesloten een paar foto's ter lering ende vermaak...

In Cinque Terre kun je al je soorten afval gescheiden kwijt...
Volgens het opschrift zijn zelfs de afvalbakken van gerecycled materiaal gemaakt, 1600 plastic boodschappentassen zijn nodig om één afvalbak te produceren.
Ook in Florence wordt gescheiden ingezameld, al komt daar gezien de inhoud van de rechter (papier)bak niet bijzonder veel van terecht...
Een leuke toevoeging zijn wel de speciale asbakken die er op gemonteerd zijn.

En in Florence zijn ze niet bang om de gescheiden inzameling van afval ook door te voeren in de historische binnenstad...

Afvalbakkengekte

Vandaag een gastblog van Marsha. Ze heeft foto's gemaakt van, u raadt het al: afvalbakken. Geen enkel onderwerp op Kacokijk levert zoveel gastblogs (en hits) op als de afvalbakkenontdekkingstocht. Marsha werd door het onderwerp gegrepen nadat Co haar gevraagd had om in Duitsland aparte bakken te fotograferen:

Harold en ik hebben de grootste lol gehad met het fotograferen van de afvalbakken. Harold bemoeit zich normaal gesproken meestal niet met wat ik fotografeer, maar nu werd het voor ons allebei een speurtocht. En inderdaad: je zag mensen soms denken 'Huh? Wat doet die nou?'

Maar dat was juist ook deel van het plezier wat we eraan hebben beleefd! Ik weet dus niet of we nog wel kunnen stoppen... Afgelopen vrijdag waren we in Antwerpen en het is dat mijn camera-accu's leeg waren, anders had ik er nog een paar bij gehad. Harold heeft na vier weken nl. nog steeds de neiging om me te waarschuwen als-ie een mooi exemplaar ziet en mijn eigen afvalbakkenradar is ook nog niet uit :-D.

Marsha heeft zelf ook een eigen blog die zeer de moeite waard is. Uiteraard staat ook daarop een afvalbakkenblog. En voor de echte liefhebbers heeft ze een diavoorstelling met alle Duitse afvalbakkenfoto's gemaakt.

Over blogs gesproken: één van Kaco's favoriete blogs, Dark Roasted Blend, is deze week ook in het onderwerp afvalinzameling gedoken. Onder de titel Unsung Heroes: Vintage Garbage & Sanitation Trucks staat er een fotoserie van mooie oude vuilniswagens.

En daaruit blijkt dat er nog veel meer gekkigheid op afvalinzamelingsgebied te vinden is op internet, zoals de zeer uitgebreide website Classic Refuse Trucks.com en het typisch Duitse museum en expertisecentrum SASE (Sammlung aus Städtereinigung und Entsorgung) te Iserlohn.

Van harte gefeliciteerd!

Er is iemand jarig vandaag! Een liefhebber van farao's, Geronimo Stilton, fossielen en computerspelletjes. Iemand waarmee we binnenkort op ontdekkingsreis gaan naar een onbewoond eiland....

Heel erg gefeliciteerd en maak er vandaag een leuke dag van! Dit liedje is speciaal voor jou.

Kussen...

Afgelopen dinsdag hebben we weer voor een jaar verlengd. Saampies genieten van zon (regen), sfeertje, kunst en lekker eten. Dit kussenkunstwerk gaf nog een extra reden om de verlenging te bezegelen met een zoen.

Op naar de 13.