kacokijk

Sneeuw in Oxford

2012-02-10T09:14:00.002+01:00

Nadat Co de vorige sneeuwbui had gemist, was het gisteravond wel raak: het sneeuwde in Oxford. Om te voorkomen dat weer alles weg was maakte hij snel een paar foto's.Dit is z'n tijdelijke straatje in de avondsneeuw.Toen vanmorgen de gordijnen open gingen lag het er gelukkig. Later misschien meer sneeuwfoto's.

Unseen academic wisdom (38)

2012-02-10T09:10:00.000+01:00

“the phrase 'Someone ought to do something' was not, by itself, a helpful one. People who used it never added the rider 'and that someone is me'.”

Geruststellende gedachte

2012-02-09T08:18:00.005+01:00

Volgens Marike is Oxford een soort andere quantumdimensie: het is een academische wereld die half buiten de werkelijkheid lijkt te staan. Nu die onzekerheid eenmaal geïntroduceerd is, is het voor Co een geruststellende gedachte dat ze ook in Oxford bezig zijn met dezelfde problemen als in de Koekstad. Opgelost door mensen in oranje hesjes die stevig met beide benen op de grond staan. Geeft toch een vertrouwd gevoel.

Unseen academic wisdom (39)

2012-02-09T08:16:00.003+01:00

“In ancient times cats were worshipped as gods; they have not forgotten this.”

Natuurlijk Jugendstil

2012-02-08T07:29:00.000+01:00

Unseen academic wisdom (40)

2012-02-08T07:05:00.003+01:00

“He was determined to discover the underlying logic behind the universe.
Which was going to be hard, because there wasn't one.”

De wonderlijke zoektocht naar donkere materie

2012-02-07T07:49:00.015+01:00

Afgelopen week was Co's collega Marike op bezoek in Oxford. Marike was gelijk met Co in Rome en ze delen een behoefte om de wereld te verkennen en te begrijpen. Ook buiten hun eigen onderzoeksterrein. Zo kwam het dat een oud historicus en een archeoloog samen in het Lecture Theatre van de Oxfordse afdeling natuurwetenschappen terecht kwamen om te luisteren naar een lezing van een professor van de CERN die zich bezig houdt met de detecteren van 'dark matter', donkere materie, een vorm van materie die essentieel is voor het functioneren van het heelal maar nog nooit is waargenomen.

Uit populair-wetenschappelijke tijdschriften kregen Co en Marike de indruk dat dit ongrijpbare materiaal gezocht wordt door een vat vol detectiemateriaal neer te zetten en dan domweg te wachten of er een miniscuul lichtflitsje optreedt van een donker materiedeeltje dat botst op een normale atoom. Zo'n beeld is natuurlijk veel te naïef en daarom waren Co en Marike zo blij om bij een bijeenkomst te mogen zijn van 's werelds knapste koppen die zouden laten zien hoe het werkelijk ging met het detecteren van donkere materie.

Helaas viel dat een beetje tegen: het bleek vooral een kwestie te zijn van het bouwen van een vat vol detectiemateriaal en dan domweg afwachten of er een miniscuul lichtflitsje optreedt. Gebeurt dat, dan vraag je subsidie aan voor een groter vat om die waarneming te bevestigen (als het niet gebeurt vraag je overigens ook subsidie aan voor een groter vat: dan was je detectievat blijkbaar niet groot genoeg voor een waarneming). Mocht je het geluk hebben dat je waarneming zich herhaalt, dan ga je vervolgens met al die knappe koppen bij elkaar zitten om te bedenken wat je nou eigenlijk gezien hebt... Kortom, ook in de quantumfysica handelen mensen gewoon als mensen: volgens trial and error. Ergens is dat wel een geruststellende gedachte.

Minder geruststellend is dat geen van de aanwezige fysici de grondslag onder dit onderzoek in twijfel leek te trekken. Hoewel we eigenlijk niets weten over donkere materie en de energietegenhanger ervan, donkere energie, menen natuurkundigen het toch nodig te hebben om het heelal om ons heen te verklaren. Volgens Einstein heeft alle materie, sterren, planeten en zelfs mensen, zwaartekracht. Die zwaartekracht is afhankelijk van de massa van elk 'voorwerp' (zie hier voor uitleg over zwaartekracht). In theorie bepaalt de wisselwerking van zwaartekracht tussen planeten, sterren en melkwegstelsels hoe ons heelal er uit ziet. Het probleem is echter dat, voor zover we kunnen zien, alle sterren en nevels bij elkaar te weinig massa hebben om de vorm van het heelal te kunnen verklaren. De totale massa moet ongeveer 6,5 keer zo groot moeten zijn dan dat van alle waarneembare sterren enzovoort bij elkaar. Dit wordt verklaard door er vanuit te gaan dat de rest van de noodzakelijke massa bestaat uit donkere materie.

Tot overmaat van ramp komt hier bij dat het heelal versneld lijkt uit te dijen, terwijl die uitdijing onder invloed van zwaartekracht steeds minder snel zou moeten gaan. Dit zou betekenen dat er een nieuw soort energie zou moeten bestaan die de zwaartekracht kan overwinnen: donkere energie (dark energy). Deze donkere energie zou een enorm vermogen moeten hebben, zo groot dat het 74% zou moeten uitmaken van alles dat in ons heelal aanwezig is. Het gevolg is dat volgens de huidige natuurkundige modellen alle sterren, nevels en energie die we kunnen waarnemen slechts 4% van het totaal lijken uit te maken! De rest bestaat uit donkere materie (22%) en vooral donkere energie (74%).

Het idee dat 96% van ons heelal (en dus ook van onze aarde) bestaat uit materie en energie waar we niets over weten en die we niet kunnen waarnemen is hoofdpijnverwekkend. En onwaarschijnlijk. Als Co met een onderzoek aan komt zetten waarvan slechts 4% met bronnen onderbouwd wordt en de rest uit onbewijsbare theorie bestaat dan zou er puree van gemaakt worden. Terecht. Gelukkig zijn het 'slechts' modellen: het kan zijn dat ze niet kloppen. Zo is het idee van het versneld uitdijende heelal vooral gebaseerd op waarneming van één soort sterren (supernova's) die geacht worden altijd en overal even helder te schijnen. Mochten er fluctuaties in die helderheid zijn, dan valt de belangrijkste steunpilaar onder het versneld uitdijende heelal weg en vervalt de noodzaak om 74% van ons heelal met donkere energie te vullen.

Eigenlijk geldt dat ook voor donkere materie. Wat de fysici hopen te vinden in hun detectievaten zijn WIMPs, deeltjes die alleen reageren op zwaartekracht en zo traag zijn dat ze nauwelijks energiesporen achterlaten. Maar uiteindelijk gaat het niet om deze wimp, maar om de vraag die er achter ligt: hoe is het verschil tussen de zichtbare massa in het heelal en de gemeten zwaartekracht te verklaren?Zwaartekracht is de meest invloedrijke, maar tegelijk minst begrepen kracht in ons universum. Het is de enige van de vier fundamentele natuurkrachten die niet gekoppeld kan worden aan een elementair deeltje en het wordt daarom buiten het standaardmodel gehouden, het kader waarbinnen deeltjesfysici onderzoek doen. Kort samengevat: WE WETEN NIET WAT ZWAARTEKRACHT IS. En we weten al helemaal niet hoe het precies werkt.

Misschien was dat wel het meest teleurstellende aan de verder boeiende lezing die Marike en Co meemaakte bij de Oxfordse natuurkundigen: de totale focus op het zoeken van een theoretisch deeltje dat alleen kan bestaan als je vanuit een bepaalde theorie kijkt. Waar zijn de alternatieven? Niemand bij de bijeenkomst bracht de hamvraag op tafel: wat is zwaartekracht eigenlijk? Zou het kunnen zijn dat we die verkeerd interpreteren? Een nieuwe kijk op zwaartekracht zou er wel eens toe kunnen leiden dat het met donkere materie net zo afloopt als met vele andere wetenschappelijke theorieën waar in het verleden veel geld en denkracht in is gestoken, zoals flogiston en de zoektocht naar het onbekende Zuidland (het enorme continent met de naam Terra Australis Incognita aan de onderkant van deze laat 16e eeuwse wereldkaart).

De ontdekkingsreizigers in de 17e en 18e eeuw maakten met hun reizen de potentiële ruimte voor het Zuidland steeds kleiner tot er uiteindelijk onvoldoende land overbleef om de beoogde theoretische rol te spelen als tegenwicht tegen de noordelijke continenten. Dat lijkt sterk op wat er nu gebeurt in het onderzoek naar de WIMP. Er is een potentieel gebied waarin de WIMP zich zou kunnen bevinden, maar met elke detectieproef van de deeltjesfysici wordt daar weer een stukje van afgeknabbeld. Een voorspelling van Co: uiteindelijk zullen de fysici wel iets vinden, maar het zal niet het ongrijpbare donkere materiedeeltje zijn. Goede kans dat tegen die tijd 96% van ons heelal een hersenspinsel blijkt te zijn geweest.

Unseen academic wisdom (41)

2012-02-07T07:46:00.006+01:00

“Geography is just physics slowed down, with a couple of trees stuck in it.”

KacoEarth

2012-02-06T18:56:00.005+01:00

Co houdt van kaartlezen en hij is er goed in (al zegt hij het zelf). De kaart van de wereld zit redelijk stevig in zijn hoofd en hij kan vrij makkelijk de kaart naar het landschap vertalen en omgekeerd. Zoals al eerder op deze blog gezegd, kan Co dan ook erg genieten van het uitzicht dat een redelijk wolkenvrije vliegtocht biedt. Zeker boven Nederland, want weinig landen zijn vanuit de lucht zó karakteristiek als juist ons eigen land. Zoals vandaag, toen Co's vliegtuig richting Albion met een grote boog over het groene hart vloog, boven een kristalhelder winterlandschap. Op zulke heldere dagen kom je ogen te kort boven Nederland: zoals hierboven de karakteristieke vorm van Schiphol met op de voorgrond de dichtgevroren Westeinderplassen met de dorpen Alsmeer en Rijsenhout en op de achtergrond het grote stedelijke gebied van Amsterdam (de donkere vlek is het Amsterdamse Bos). Aan het verkavelingspatroon is hier al te zien dat dit een redelijk moderne polder moet zijn met nieuwbouwwijken er in. Dat klopt uiteraard: het is de 19e eeuwse Haarlemmermeerpolder met de groeikernen Nieuw-Vennep en Hoofddorp. Op de voorgrond bij Nieuw-Vennep is nog net de aftakking van de nieuwe hogesnelheidsspoorlijn naar Rotterdam zichtbaar en helemaal rechtsonder de zo vaak dichtgeslibde slagader van het Randstedelijk autoverkeer, de snelweg A4.En vlakbij de kust de stedelijke agglomeratie rond Haarlem (midden), met links de Amsterdamse Waterleidingduinen aan de kust, bovenaan IJmuiden en de Hoogovens en onderaan de maagdelijk witte bollenstreek met Hillegom. Het water dat ongeveer midden door de foto loopt is de Ringvaart van de Haarlemmermeer, die ongeveer halverwege verbinding heeft met het Spaarne die door Haarlem stroomt. Wat je op de kaart niet ziet, maar op een heldere dag wel vanuit het vliegtuig, is de enorme drukte op de Noordzee. Alle stipjes hierboven zijn grote vrachtschepen. Het wemelt ervan. Wat ook opvalt zijn de enorme windmolenparken in zee (die met het blote oog wel, maar met de camera helaas niet zichtbaar zijn) en diverse booreilanden. Co wist niet eens dat die zo zuidelijk voorkwamen in de Noordzee.Co verheugde zich al op de Engelse kust, maar dat viel tegen. Een dicht wolkendek ontnam het zicht. Alleen pal aan de kust bij Mersea Island (ten zuiden van Colchester) brak het wolkendek even. Daar oogde Engeland nog veelbelovend wit.Een belofte die helaas niet lang stand hield: bij het volgende gat in de bewolking (boven Londen) was het landschap grauw met wat vuil-witte vlekken.

Eenmaal op de grond werd Co's vrees bevestigd: de vrieskou had in Engeland niet doorgezet. Terwijl Nederland zicht zit te verheugen op een mogelijke Elfstedentocht, is het aan deze zijde van de zee miezerig, grijs en waterkoud.

Zodat de gedroomde wit-feeërieke aanblik van Oxford helaas letterlijk in het water viel...

Unseen academic wisdom (42)

2012-02-06T06:47:00.002+01:00

“Build a man a fire, and he'll be warm for a day. Set a man on fire, and he'll be warm for the rest of his life.”

Unseen academic wisdom (43)

2012-02-05T13:13:00.008+01:00

“It didn't look like the kind of snow that whispers down gently in the pit of the night and in the morning turns the landscape into a glittering wonderland of uncommon and ethereal beauty. It looked like the kind of snow that intends to make the world as bloody cold as possible.”

Dankzij zware sneeuwval in Groot-Brittannië hebben Ka en Co er van British Airways nog een nachtje bijgekregen. Erg hè... :-))))

Oxford in de sneeuw

2012-02-05T13:12:00.004+01:00

Het heeft dit weekeind gesneeuwd in Oxford. Dat moet in de fraaie oude binnenstad een mooi gezicht zijn geweest. Op de Oxfordse uithoek van Facebook circuleert deze foto van de city of dreaming spires. Maar of het werkelijk zo mooi was als deze foto suggereert? Co kan er pas wat over zeggen na zijn terugkeer in Oxford en dat duurt gelukkig nog een nachtje. Dankzij de Engelse krampreactie op sneeuw zijn vandaag alle vluchten naar London Heathrow uitgevallen. Wie denkt dat ze in ons land niet overweg kunnen met sneeuwval moet maar eens voor de grap een wintertje in Engeland meemaken...

Unseen academic wisdom (44)

2012-02-04T12:16:00.003+01:00

“Cats will amusingly tolerate humans only until someone comes up with a tin opener that can be operated with a paw.”

Goed gedaan

2012-02-04T12:03:00.004+01:00

Gisteren zijn we met Griezel naar de dierenarts geweest. Hij moest een inenting krijgen, als voorbode voor een bezoekje aan een dierenpension. We keken er erg tegen op: onze kat houdt niet van verandering. Het zit al in de naam: hij is Griezel genoemd omdat hij van kleins af aan alles griezelig vond. Toen we Griezel kregen in 2007 was de trip naar huis een drama (en de maanden daarna ook: het arme dier heeft zeker drie maanden onzichtbaar achter de wasmachine gebivakkeerd voordat hij tevoorschijn durfde te komen). Bij de vorige eigenaar heeft hij eens een dierenarts zo ernstig toegetakeld dat de man voor behandeling naar het ziekenhuis moest.

Na vijf jaar bij Kaco ging hij nu voor het eerst weer de deur uit in een kattenmandje. Wat zou er gebeuren? Nou, niets. Griezel gedroeg zich heel ontspannen, piepte of mauwde niet en liet zich rustig oppakken en een spuit geven door de dierenarts. Goed gedaan Griezel, we zijn trots op je!

Unseen academic wisdom (45)

2012-02-03T09:37:00.003+01:00

“Don't stick your nose where someone can pull it off and eat it.”

Geen gewoon winterplaatje

2012-02-03T09:23:00.003+01:00

Dit is het achtertuintje van Kaco vanmorgen met de eerste sneeuw die valt. Geen gewoon plaatje: Co maakte 'm met z'n eigen camera. Hij is voor één weekendje terug in het land. Zondag gaat het Oxfordse leven weer verder, maar vandaag en morgen zijn Ka en hij even bij elkaar. Heerlijk.

Unseen academic wisdom (46)

2012-02-02T08:04:00.003+01:00

“But I think you have a right to know what it is you’re not being told.”

Unseen academic wisdom (47)

2012-02-01T07:05:00.003+01:00

"But we were dragons. We were supposed to be cruel, cunning, heartless and terrible. But this much I can tell you, you ape...we never burned and tortured and ripped one another apart and called it morality.”

Geboortemuziek

2012-02-01T07:02:00.009+01:00

Op Facebook is het een kleine rage: opzoeken wat de nummer 1 was in de Hitparade op de dag dat je geboren werd. Kaco kon vanmorgen de nieuwsgierigheid niet langer bedwingen en besloot zelf ook maar eens op zoek te gaan. Dat viel zwaar tegen....

Co blijkt geboren te zijn toen Rod McKuen de lijsten aanvoerde met het dreinerige en ongeïnspireerd voordreutelende 'Soldiers who want to be heroes'.

Voor Ka is het lot zelfs nog wreder, op haar geboortedag kweelde Mort Schuman zijn 'Le lac majeur'.

Da's even een koude douche... Wat moet een mens daarmee? Gelukkig hebben Ka en Co een oplossing bedacht: beide zijn te vroeg geboren. Dus eigenlijk zouden we op een andere dag, met een andere Top 1 hit geboren moeten zijn. En dat opent hele nieuwe perspectieven:

Voor Ka is nu opeens haar geboortehit 'Tie a yellow ribbon down the old oak tree' van Tony Orlando & Dawn, toevallig één van haar lievelingsnummers!

En voor Co? Ach, hij 'kreeg' Soley Soley van Middle of the Road. Nog niet om over naar huis te schrijven, maar het verklaart in ieder geval wel hoe Co aan zijn voorkeur voor vrolijkmakende, licht overdreven niemendalletjes komt...

Unseen academic wisdom (48)

2012-01-31T08:06:00.002+01:00

“A month went by quickly. It didn't want to hang around.”

Unseen academic wisdom (49)

2012-01-30T07:06:00.002+01:00

“Ninety percent of most magic merely consists of knowing one extra fact.”

sorry?!?

2012-01-29T18:29:00.007+01:00

Geen nood: Co heeft geen onvergeeflijke dingen gedaan (gaat Ka vanuit :-). Via tante H'stede kwam deze mooie link binnen met een prachtig voorbeeld hoe je je excuses kan aanbieden. Ladies, absoluut de moeite waard om op deze sexy wijze excuses te krijgen. Co hoeft in ieder geval geen excuses aan te bieden. As donderdag komt hij even over en hij heeft een prachtig lieve kaart gestuurd.

Dus lieverd, laat die tattoo maar zitten hoor.

Unseen academic wisdom (49)

2012-01-29T10:28:00.004+01:00

"I think it's got something to do with how people should behave... you should do things because they're right. Not because gods say so. They might say something different another time.”

Literaire boom

2012-01-29T10:27:00.005+01:00

Veel bekende verhalen en fictieve figuren zijn in Oxford ontstaan. Op veel plaatsen in en rond Oxford kun je dan ook locaties vinden die de inspiratie hebben gevormd voor deze verhalen: de pub van Morse, het veldje waar Alice in het konijnenhol verdween, de Shire waar Tolkiens hobbits vandaan kwamen en vele anderen. Geen wonder dat je al snel zelf literaire associaties gaat maken bij opvallende plekken. Zoals bij deze boom, een enorme zwarte den, die een eigen identiteit lijkt te hebben. De boom was de inspiratie voor de enten, de levende bomen uit Tolkiens In de ban van de ring. Maar met z'n enorme, strijdvaardig omhoogstekende takken zou het ook zomaar het voorbeeld kunnen zijn geweest voor de agressieve Whomping Willow uit Harry Potter.De boom staat in de botanische tuin van de universiteit van Oxford, een mooi complex dat in oorsprong uit de 17e eeuw stamt. Met z'n lanen, bomen, kassen en oude grandeur is het zelfs in januari een plezier om te bezoeken. Hoewel direct naast het drukke High Street ligt, is het een heerlijk ontspannende, bijna meditatieve plek.Een effect dat versterkt wordt door de vele speciale bomen die een grote aantrekkingskracht op mensen lijken te hebben. Dat geldt in het bijzonder voor deze rode Chinese berk, die met gespreide takken op je staat te wachten als je door het kleine poortje de ommuurde tuin uit komt. Onweerstaanbaar voor tree huggers.

Lentebode

2012-01-28T10:42:00.006+01:00

Het schijnt nu pas echt winter te worden in Nederland, maar hier in Oxford zijn de eerste tekenen van het voorjaar al zichtbaar. De sneeuwklokjes zijn al bijna uitgebloeid en de krokussen steken nu de kop op.

Hoewel het ook hier best fris is, geeft de aanblik van deze lentebodes in een pril zonnetje Co toch altijd weer een warm gevoel van binnen.

Unseen academic wisdom (50)

2012-01-28T10:42:00.003+01:00

"Letitia! What a name. Halfway between a salad and a sneeze.”

Unseen academic wisdom (51)

2012-01-27T07:07:00.002+01:00

History isn't like that. History unravels gently, like an old sweater. It has been patched and darned many times, reknitted to suit different people, shoved in a box under the sink of censorship to be cut up for the dusters of propaganda, yet it always - eventually - manages to spring back into its old familar shape. History has a habit of changing the people who think they are changing it. History always has a few tricks up its frayed sleeve. It's been around a long time.”

Unseen academic wisdom (52)

2012-01-26T08:06:00.002+01:00

“Omens are everywhere in this world you just have to find the one that fits.”

Heen en weer

2012-01-25T19:56:00.002+01:00

Straatnaam in Oxford (en hij loopt niet eens dood).

Unseen academic wisdom (53)

2012-01-25T07:02:00.001+01:00

“Usually he didn’t bother the gods, and he hoped the gods wouldn’t bother him. Life was quite complicated enough.”

Meer spirituele ervaringen

2012-01-24T22:32:00.007+01:00

Co deed vanavond opnieuw geestverrijkende ervaringen op in Oxford. Deze keer niet van het alcoholische soort, maar van zeer uiteenlopende aard. Op uitnodiging ging Co mee naar de evensong in de kathedraal van Oxford. Een soort kerkdienst begeleid door het Christ Church Cathedral Choir. De jongens en mannen van dit koor (het is een strikt mannelijke aangelegenheid) zijn afkomstig van een 500 jaar geleden speciaal voor het koor opgerichte school, naar het schijnt het oudste van Engeland. Co is geen geregelde kerkganger, zijn laatste kerkbezoek was vorig jaar in Rome, maar deze dienst maakte grote indruk. De ervaring was bijna meditatief, door de grote rust en de zeer hoge kwaliteit van de gezangen.
Na afloop ging Co door naar een lezing over ultra physics, het onderzoek naar uiterst kort durende verschijnselen, gegeven door een wereldvermaard specialist op dat gebied, professor Walmsley. Een spannende en geestverrijkende ontdekkingstocht door een voor Co onbekende wereld van de snelle verschijnselen, zoals de beweging van moleculen en atomen. Het was niet alleen de hoge kwaliteit die deze ervaringen bijzonder maakt. Het is ook de ambiance waarin het gebeurt. Tijdens de evensong wordt de kathedraal van Oxford verlicht met kaarsen. Dat geeft een warme gloed en een knus gevoel in het fraaie kerkgebouw met het voor oude Engelse kerken zo kenmerkende plafond dat er uit ziet alsof het van kant is. Dat wordt nog versterkt doordat de kathedraal een beetje buiten de wereld lijkt te staan. Het is namelijk onderdeel van Christ Church College, één van de belangrijkse colleges van Oxford. De stichter van dit college, de Engelse kardinaal en staatsman Wolsey, was zo machtig geworden onder koning Hendrik VIII dat hij het zich kon veroorloven om de kathedraal in te pikken voor zijn bouwplannen.

Het interieur van het college is schitterend en op een vage manier bekend. Het is namelijk gebruikt voor taal van filmopnames, van Brideshead Revisited tot Harry Potter. De vage herkenning roept een wat onwerkelijke en quirky sfeer op die nog versterkt wordt door de stewards in Christ Church, steevast hoogbejaarde kromme mannetjes met een bolhoedje op.

De lezing vond plaats in het Museum of the History of Science, ook al zo'n bijzondere plek. Het is gevestigd in wat volgens de Engelsen het oudste speciaal gebouwde museum ter wereld is, het oude Ashmolean Museum uit 1683. Binnen is het een rariteitenkabinet van wetenschappelijke voorwerpen, zoals oude maankaarten, schitterende messing microscopen en instrumenten, achttiende eeuwse sterrenkijkers en, pronkstuk van de collectie, een ingelijst schoolbord waar Albert Einstein zelf nog op heeft geschreven in 1931. Stuk voor stuk zeer uitzonderlijke voorwerpen die even aan de kant werden geschoven om ruimte te maken voor het praatje van de professor.

Unseen academic wisdom (54)

2012-01-24T08:13:00.000+01:00

“Wisdom is one of the few things that looks bigger the further away it is.”

Blackfriars Wine Society

2012-01-24T00:22:00.007+01:00

Daar staat Co dan smart te wezen in de Blackfriars Hall in Oxford. Met bijzonder gezelschap en een glas wijn dat tien jaar voor z'n geboorte was gebotteld. De 'Hall' van de paters Dominicanen in Oxford is twee keer per Term de locatie voor de wijnproeverij van de Blackfriars Wine Society en Co mocht daar aan deelnemen.Deelnemen doe je uiteraard niet in je dagelijke kloffie. De dresscode was 'formal, smart' en dat betekent in de Oxfordse praktijk black tie: dinner jacket, bijpassende broek, wit shirt, manchetknopen en vlinderdasje ('bow tie'). Na een bezoek aan Walters of Oxford (Gentlemen's outfitters) was Co er helemaal klaar voor.

En met hem zijn kompaan voor deze avond, de Engelsman David, hier samen gekiekt in de common room van Brasenose College. Af en toe is zo'n 'verkleedpartij' best leuk als voorbereiding op een avond uit.En de geschonken wijnen maakten de verkleedpartij ook de moeite waard. De Wine Society had voor deze avond als thema Rhone-wijnen gekozen, met nadruk op wijnen uit het gebied van Châteauneuf-du-Pape. Een aantal bijzonder mooie wijnen uit de jaren 90 werden geserveerd, maar hoogtepunten waren vooral de wijnen uit 1964 en 1961. Het geheel werd aangekleed met een kaasbuffet, goede conversatie en een buste van de patroonheilige en muze van de Wine Society, Roger Scruton. Deze conservatieve denker is, naar Co begreep, tot muze van de Blackfriars Wine Society verheven omdat hij de enige bewoner van Blackfriars Hall is die nog nooit bij een bijeenkomst van de Wine Society is geweest. Het is het soort Engelse logica waar geen speld tussen te krijgen is. Het soort heren dat zich op deze avond onder een goed gesprek het halve eeuw oude druivenvocht liet welgevallen. Voor Co niet alleen een smakelijke avond maar ook een leerzame ervaring in het dragen van formele kleding.

Vooruit, nog eentje dan. Als afsluiter nog een laatste kiekje van Co met een strikje.

Unseen academic wisdom (55)

2012-01-23T07:00:00.001+01:00

IT'S A SWORD, said the Hogfather. THEY'RE NOT /MEANT/ TO BE SAFE.”

Doodslag: doe eens normaal man...

2012-01-22T21:32:00.006+01:00

Vanavond met JuMi naar Doodslag geweest. Echt een aanrader, wat een goeie Nederlandse film die ook nog eens oproept tot discussie. Mooie reactie van Miech: mooi lesje in beeldvorming.

Onderstaand een stukje uit de Wereld draait door, over de film en over de verhuftering in de samenleving ?!?

Na het zien van deze film denkt Ka: er is geen zwart / wit. Geen goed / fout. Geen loser / held. Alleen mensen die het samen met elkaar moeten rooien. Dit krijgen we het beste voor elkaar als we met begrip, met respect en op een vriendelijke manier met elkaar omgaan.

Unseen academic wisdom (56)

2012-01-22T11:02:00.002+01:00

“People ought to think for themselves... The problem is, people only think for themselves if you tell them to.”

Stargazing

2012-01-22T00:44:00.009+01:00

Zo ziet de Jupiter, de grootste planeet van ons zonnestelsel er uit door een telescoop. De stipjes er om heen zijn de grootste manen van Jupiter: Io, Europa, Ganymedes en Callisto. Deze Galileïsche manen werden in 1610 ontdekt door de Italiaanse sterrenkundige Galileo Galilei. Een belangrijke ontdekking, want de manen in een baan rond Jupiter vormden het eerste bewijs dat niet alle hemellichamen om de aarde draaiden zoals tot dan toe door de meeste mensen werd aangenomen.Co zag Jupiter en zijn maantjes voor het eerst van zijn leven met eigen ogen op het dak van het astronomiegebouw in Oxford. Met vele andere mensen mocht hij daar door telescopen kijken en genieten van het aanzicht van Jupiter en de Orionnevel. Het was onderdeel van Stargazing Live, een reeks evenementen gepromoot door de BBC om mensen overal in Groot-Brittannië naar de sterren te laten kijken en met astronomie in aanraking te brengen.In Oxford was het een groot succes: de hele middag en avond stond er een lange wachtrij voor de ingang. De Oxfordse astronomen waren duidelijk overdonderd door de grote opkomst en probeerden er alles te doen om de tot anderhalf uur oplopende wachttijd te veraangenamen. Op aandoenlijke en soms licht autistische wijze werden de wachtenden beziggehouden met korte vertellingen over het heelal, het beantwoorden van vragen, een bemoedigend woord en het met ruime hand uitdelen van goodies als posters, kaarten en stickers.Wat Co zo verraste was de veelzijdigheid van het publiek. Niet alleen mensen uit de academische hoek, maar mensen van allerlei slag, van jong tot heel oud. Binnen was er voor iedereen iets te beleven: naast het sterrenkijken zelf waren er kaarten met sterrenkijktips voor de doeners, knutselhoeken en papiermodellen van de Henschel satelliet voor kinderen en een markt waar onderzoek werd gepresenteerd door enthousiaste astronomen en fysici. Zoals deze aardige Italiaanse astronoom met wie Co een boeiend gesprek had over het ontstaan van het heelal en melkwegstelsels. Aardig was ook dat op alle glazen kantoordeuren stond geschreven wie er werkte en wat hij of zij onderzocht. Het schrijven op ramen is overigens algemeen gebruik bij de Oxfordse astronomen. Veel ramen waren helemaal volgekalkt met wiskundige formules. Maar het leukste bleef toch het zelf sterrenkijken. Op een tweede plaats kwam het bewonderen van de mooie astronomische foto's. Vooral deze foto raakte Co. Het is een foto van de geringde planeet Saturnus die de zon afdekt. Een zonsverduisering op astronomische schaal, in 2006 gekiekt door de Cassini-Huygens ruimtesonde. Wat deze mooie foto écht bijzonder maakt, is te zien als u 'm uitvergroot door er op te klikken. Aan de linkerkant, tussen de lichte ringen en de ijle buitenring staat een heel klein lichtend stipje. Het is onze eigen planeet Aarde die er doorheen piept, gezien vanuit de onmetelijke ruimte.

Beetje Ka in Oxford

2012-01-21T09:47:00.006+01:00

Hoewel het niet meer de eerste keer is, went het nooit: wekenlang wegzijn van elkaar. Vorig jaar hadden Co en Ka het allebei knap moeilijk toen Co voor drie maanden naar Roma vertrok. Dankzij veel skypen, een verrassingsbezoek van Co aan Ka en vooral de pakketjes van Ka aan Co kwamen we er door heen. Hoewel het deze keer wat makkelijker lijkt te gaan, blijft een pakketje van thuis de beste verrassing die je kunt wensen!Vooral als daarin een heel lief briefje van Ka zit schiet Co helemaal in de plus. Daar valt alles bij in het niet (als is een doos als Engelse drop vermomde marsepein ook niet te versmaden).

Unseen academic wisdom (57)

2012-01-21T09:37:00.003+01:00

“No clowns were funny. That was the whole purpose of a clown. People laughed at clowns, but only out of nervousness. The point of clowns was that, after watching them, anything else that happened seemed enjoyable”

Naar schools

2012-01-20T08:57:00.006+01:00

In Oxford lijkt alles toch een slag chiquer dan we in ons land gewend zijn. Dat geldt ook voor de collegezalen. Hierboven is bijvoorbeeld de grote Zuid zaal van 'Schools' tijdens een lezing over het politieke gedachtegoed van Cicero. Schools staat voor Examination Schools, een groot laat 19e eeuws gebouw aan de High Street in Oxford. Het is het gebouw waar de Oxfordse studenten hun jaarlijkse examens afleggen. Buiten het examenseizoen wordt het gebruikt voor hoorcolleges en lezingen.Schools werd gebouwd tussen 1876 en 1881. Bij de inrichting werden kosten noch moeite gespaard. Hoewel het een 'gewoon' onderwijsgebouw is, maakt het een zeer overdadige indruk door het gebruik van luxe steen- en houtsoorten en de afwerking met onder meer messing deurgrepen en schilderijen.Op één van die schilderijen staat overigens een Nederlander: stadhouder Willem III die in 1688 in Engeland koning werd. Is het schilderij van deze Engelse Hollander nog wel logisch, opvallender is het schilderij van 'der Kaiser', Wilhelm II van Duitsland, in Oxfords tenue. Vast geschilderd voor de uitreiking van een eredoctoraat. Het is Co een raadsel hoe dit schilderij twee wereldoorlogen heeft kunnen overleven. Willem en Willem zijn overigens niet de enige vorsten aan de wand. Naast een reeks Engelse gekroonde hoofden en academische dignitarissen hangen er onder meer een tsaar, twee Pruisische koningen en een vroeg-19e eeuwse koning van Zweden. Al blijft het een vraagteken wat dit royale gezelschap met Oxford te maken heeft.De meeste studenten zal al die gekroonde hoofden en universitaire prelaten echter een zorg zijn. In hun herinnering zal 'Schools' vooral de plek blijven waar ze de gevreesde tentamens moeten maken aan het einde van het collegejaar. Volgens zeggen is de geur van angstzweet altijd in de achtergrond aanwezig in Schools. Maar voorlopig is het nog geen tentamentijd. Nu zitten de banken nog vol met studenten die hun kennis bijspijkeren, luisterend naar erudiete hoogleraren en doctoren die in sessies van één uur hun betoog afsteken. Een betoog dat bij voorkeur niet met vragen mag worden onderbroken.

Unseen academic wisdom (58)

2012-01-20T08:54:00.013+01:00

"A good plan isn't one where someone wins, it's where nobody thinks they've lost.”

"Nou, 't zal mij benieuwen..."

2012-01-20T08:54:00.012+01:00

"Nou, 't zal mij benieuwen", zei Co's opa vroeger altijd als hij iets te eten kreeg dat hij niet kende (eigenlijk alles behalve aardappels/groente of boterhammen). Hij keek er dan meewarig naar en at vervolgens in sneltrein vaart z'n bord leeg. Om daarna nog een keer op te scheppen. Opa was heel stellig in zijn milde afkeuring van vreemd eten: 20 jaar lang at hij elke vrijdag bij Co's tante Nel nasi en 20 jaar lang keek hij eerst in de pan, schudde z'n hoofd en meldde dat het 'm zou benieuwen.

Co heeft ook een andere kant van de familie. Een kant van banketbakkers en restaurateurs. Waar je juist wél dingen moet uitproberen. En die kant is sterker. Als Co in vreemde contreien is, dan moet hij altijd de plaatselijke specialiteiten uitproberen. Soms valt dat tegen (het zijn niet voor niet plaatselijke specialiteiten gebleven), maar in Co's opinie blijft het de moeite waard. Na een minder geslaagde ervaring met pork pie (een klomp vet en afvalvlees in bladerdeeg) waagde hij zich gisteren aan de in Engeland razend populaire Cornish pie. Maar toch, het bloed kruipt waar het niet gaan kan: "nou, het zal mij benieuwen" bromde hij en viel aan op zijn pasteitje.

Unseen academic wisdom (59)

2012-01-19T08:03:00.004+01:00

“A good education is like a communicable sexual disease. It makes you unsuitable for a lot of jobs and then you have the urge to pass it on.”

Regen in Oxford

2012-01-19T08:02:00.003+01:00

Na anderhalve week van droog en koud weer is het gaan regenen. Regen kan vaak iets treurigs hebben, maar een stad als Oxford bloeit juist op van een buitje. Alles is hier wat mooier, glimmender en geheimzinniger tijdens een avond met miezerregen.

Unseen academic wisdom (60)

2012-01-18T06:59:00.002+01:00

“Time is a drug. Too much of it kills you.”

Unseen academic wisdom (61)

2012-01-17T07:40:00.003+01:00

"She always had a soft spot for the underdog.

So did Vimes. You had to. Not because they were pure or noble, because they weren't. You had to be on the side of underdogs because they weren't overdogs.”

Kinderdroom in marsepein

2012-01-16T21:54:00.006+01:00

Co zag deze taartenmaakster aan het werk in de overdekte markt in het centrum van Oxford. Met eindeloos geduld werden de mooiste taarten versierd. Je zult als kind toch maar zo'n mooie feeëntaart of Shaun the Sheep-taart krijgen. Da's toch een droom die uitkomt?

Unseen academic wisdom (62)

2012-01-16T07:11:00.002+01:00

“The reason that clichés become clichés is that they are the hammers and screwdrivers in the toolbox of communication.”

Een dagje naar het universiteitsmuseum

2012-01-15T21:49:00.008+01:00

Vandaag een extra lange blog met veel foto's. Niet alleen omdat Co komende week weinig tijd voor bloggen gaat hebben (de Term begint morgen officieel), maar ook omdat hij naar een plek is geweest die er gewoon om vraagt om veel foto's te laten zien: het Oxford University Museum. Alle foto's kunnen overigens uitvergroot worden door er op te klikken.

Het Oxford University Museum for natural history is zo'n typisch 19e eeuwse museumkathedraal: van buiten neogotisch en van binnen een indrukwekkende zaal met glazen daken en gietijzeren zuilen, waarin de enorme dinosaurusskeletten goed uitkomen.

Het in 1860 geopende gebouw was een voor die tijd praktisch museumgebouw. Voorzien van zuiltjes gemaakt van gesteenten uit alle hoeken van Groot-Brittannië en beelden van beroemde wetenschappers, zoals Darwin die in die jaren nog als uiterst controversieel gold. De zuilen en beelden waren bedoeld als hulpmiddelen bij aanschouwelijk onderwijs, maar uiteraard waren het nadrukkelijk ook statussymbolen om het aanzien te onderstrepen van de moderne natuurwetenschappen en de rol van de Oxfordse universiteit daar in.

Vandaag de dag is het vooral een boeiend en erg bezoekersvriendelijk museum, met een tentsoonstelling die niet alleen zeer uitgebreid is, maar waarin veel aandacht is besteed aan de esthetiek, de manier waarop de tentoonstelling aan het publiek wordt gepresenteerd.

Een hele aardige geste daarbij is dat je als bezoeker niet overal met je handen van af hoeft blijven. Onder het motto 'please touch', mogen bezoekers zelf ervaren hoe dierenvachten, skeletten en zelfs meteorieten voelen.

Zelf vond Co het leukste aan het museum dat je ineens oog-in-oog kunt staan met de meest bijzondere dieren, zoals de reuzenalbatros of de kakapo, die we al eerder in deze blog van z'n kinky kant hebben laten zien.

Het meest uitzonderlijke dier van allemaal is de Oxford dodo. Het wat treurige verdroogde hoofd bovenaan is het laatste restant van de enige opgezette dodo die nog op de wereld bestaat. Voor de rest moeten we het doen met skeletten en replica's. Desondanks (of juist daarom) is de arme vogel een icoon voor Oxford geworden. De stad vereenzelvigt zich ermee, er zijn dodosouvenirs, poppen en boeken. Het bekendste voorbeeld uit de laatste categorie is natuurlijk de dodo in Alice in Wonderland (u weet wel, met die hartenkoningin, lachende kat en konijn met horloge) dat ook in Oxford speelt.

Naast deze ster waren er ook vele andere bijzondere zaken te zien, zoals de schedel van de iconische triceratops, en het kleine schedeltje van de pas ontdekte Homo Floriensis, de minimens van het Indonesische eiland Flores. Waarschijnlijk de laatste andere mensensoort die op aarde bestaan heeft naast de moderne mens.

Ook was er aandacht voor rariteiten als het grootste wespennest ooit in Engeland gevonden (deze wespen hadden zich strategisch genesteld tussen een druk bezochte pub en een suikerbakkerij, zodat ze onbeperkt voedsel hadden) en een display met reuzenkakkerlakken die bij het publiek de nodige consternatie opriep, vooral toen bleek dat het levende kakkerlakken waren... Co probeerde ze te filmen en heeft daarbij de camera per ongeluk schuin gehouden. Dat doet overigens niets af van het effect:

Niet alleen liefhebbers van opgezette beesten en skeletten komen in het Oxfordse universiteitsmuseum aan hun trekken. Het museum bestaat namelijk uit twee delen: achter de zaal over natuurhistorie, staat het Pitt Rivers Museum, een tweede 19e eeuwse zaal tot de nok gevuld met de antropologische verzameling. Dat betekent heel veel verentooien, kano's, kleding, amuletten, muziekinstrumenten, afgodsbeelden, sieraden en je kunt het zo gek niet bedenken wat nog meer.

Bij de recente renovatie van dit museum is er bewust voor gekozen om de 19e eeuwse wijze van presenteren te handhaven: zo veel mogelijk voorwerpen laten zien in een beperkte ruimte.

Hoewel er meestal goede uitleg bij wordt gegeven is het museum daardoor in eerste plaats een doolhof, waarin steeds weer nieuwe dingen te ontdekken zijn. Letterlijk een plek om doorheen te struinen en waar je nooit uitgekeken hoeft te raken.

Een goede zet is dat het museum niet moeilijk doet over de afkomst van de voorwerpen. Heel veel is uiteraard bijeengesprokkeld (lees gekocht, geruild en geroofd) in de voormalige Britste koloniën, waaronder de fraaie helm van stekelvis hierboven.

In dit 'museum van een museum' worden controversiële onderwerpen niet geschuwd. Nergens blijkt dat zo duidelijk als bij de vitrine 'treatment of dead enemies', waarin getoond wordt hoe er op diverse plaatsen in de wereld werd omgegaan met gedode vijanden.

Uit de expositie blijkt dat er veel werk van werd gemaakt om deze vijanden (met name hun schedels) een plek te geven. Meestal gebeurde dit vanuit het idee dat de levenskracht van de vijand overgenomen moest worden of dat men in het reine moest komen met de geest van de overledene. Het museum doet veel moeite om de logica achter dergelijke ceremonies uit te leggen en op een nette manier met de menselijke resten om te gaan.

Tot op zekere hoogte kun je daar in mee gaan. Maar begrip hebben voor de traditie van sommige Amazone-indianen om de hoofden van hun tegenstanders tot tennisbalgrootte te laten krimpen ging Co toch een stapje te ver. Voor hem zijn deze gekrompen hoofden vooral het soort zaken dat je tegenkomst in horrorverhalen. Al zijn ze door hun groteske, maar nog steeds herkenbare gezichtstrekken ook op een bizarre manier fascinerend...

Unseen academic wisdom (63)

2012-01-15T09:53:00.001+01:00

“Some humans would do anything to see if it was possible to do it. If you put a large switch in some cave somewhere, with a sign on it saying 'End-of-the-World Switch. PLEASE DO NOT TOUCH', the paint wouldn't even have time to dry.”

Boeken, boeken, boeken

2012-01-14T19:25:00.005+01:00

Beuk en Jol, maar ook Miko, hadden Co al gewaarschuwd: ga dan niet, we herhalen: NIET, naar Blackwell's. Blackwell is dé boekhandel van Oxford. Een boekenliefhebbersparadijs met meerdere verdiepingen, maar vooral met een beroemde ondergrondse boekenkelder waar vrijwel alles te koop is:

U snapt al uit de bovenste foto dat het goedbedoelde advies niet geholpen heeft. Na een copieuse brunch in het college vatte Coen het slimme plan op om 'even' langs te lopen bij Blackwell. Niets kopen, gewoon even kennismaken. Enkele uren later kwam hij met een lege portemonnee en twee loodzware tassen weer naar buiten. Het is maar goed dat komende maandag het echte werk gaat beginnen...

Unseen academic wisdom (64)

2012-01-14T09:55:00.003+01:00

“It's better to light a candle than curse the darkness.”

It's Morse allover again

2012-01-13T22:28:00.006+01:00

Co's ouders hadden 'm al gewaarschuwd: Oxford is niet alleen de stad van de universiteit en van de Mini, maar vooral de stad van Inspector Morse en zijn hulpje Lewis. Als echte liefhebbers weten ze dat in Oxford elke week een dode moet vallen, omdat anders de tv-serie niet vol komt.

Bij zijn eerste kennismaking met de relatief vredige universiteitsstad kon Co dat moeilijk geloven. Maar enkele recentelijke, ernstige gebeurtenissen hebben zijn overtuiging serieus aan het wankelen gebracht. Gisteren werd vlakbij Oxford een professor dood aangetroffen. Waarschijnlijk vermoord. Kort daarna werd een andere Oxfordse 'don' (professor) opgepakt op verdenking van betrokkenheid. Wat er precies is gebeurd is nog onduidelijk, maar het eerste slachtoffer is gevallen...

Toch belangrijk om Inspector Morse niet alleen als folklore af te doen. Binnenkort toch maar eens een bezoek brengen aan Morse z'n stamkroeg. De oude Morse is niet meer, maar hopenlijk zit zijn hulpje Lewis aan de bar. Daar zou Co zich toch een stuk veiliger door voelen.

Unseen academic wisdom (65)

2012-01-13T07:25:00.003+01:00

“The trouble with having an open mind, of course, is that people will insist on coming along and trying to put things in it.”

Delicatessen

2012-01-12T21:18:00.004+01:00

Oxford heeft een oude overdekte markt vol kleinere winkels met specialiteiten en verse producten. Een mooie plek, maar helemaal veilig voelde het niet, zeker niet toen bleek dat Mr. Lindsay een 'high class university & family butcher' is. Als academicus loop je dan al snel een straatje om (en ik benijd zijn verwanten ook niet).

Let voor de aardigheid nog even op het dier links. Dat is inderdaad een onthoofde ree die hier met trots wordt getoond. Da's wel even wat anders dan de Nederlandse gevoeligheid over het onverdoofd slachten...

Unseen academic wisdom (66)

2012-01-12T08:06:00.004+01:00

"Other people salted away money for their old age, but Nanny preferred to accumulate memories.”

Brasenose College

2012-01-11T23:05:00.004+01:00

Na een vorige blog met enkele indrukwekkende buitenkanten, vandaag een kijkje achter de Oxfordse schermen: een blik in het gebouwencomplex van Brasenose College, een instituut zó oud dat er al eeuwen geleden een straat(je) naar genoemd is dat zich wurmt tussen de hoge muren van Brasenose en enkele andere colleges.

Achter die hoge muren ligt Brasenose College rond twee ruime binnenplaatsen, bijna als kloosterhoven. Beide hoven worden op dit moment ontsierd door bouwloodsen in verband met een renovatie, maar bovenstaande detailopnames geven in ieder geval een impressie van de stijl en grandeur van het complex.

Een complex dat alleen bereikbaar is via een indrukwekkend poortgebouw, compleet met 'lodge', waar een concièrge 24 uur per dag als een havik over de toegang waakt.

Deze foto's van oude gebouwen moeten overigens niet de indruk wekken dat Brasenose geen levendige plek is. Colleges als Brasenose staan centraal binnen de Universiteit van Oxford, die in zekere zin een federatie van colleges is. Al het wetenschappelijke personeel is in dienst van de colleges en alle studenten zijn bij colleges ondergebracht. Zelfs de sportieve activiteiten worden via de colleges georganiseerd, zoals dit boven een deur gekalkte eerbewijs aan een succesvolle dames roeiteam laat zien.

De colleges bekommeren zich ook om het zielenheil en het culturele peil van de academici. De kapel kent dan ook een actief gebruik, zowel voor diensten als voor muziekuitvoeringen. Zo schijnt het koor van Brasenose erg goed te zijn.

Verder heeft het college voor de studenten en wetenschappelijke staf een uitgebreide bibliotheek.

En eigen common rooms voor 'undergraduate', 'graduate' en 'fellows' (in het Nederlands: bachelorstudenten, masterstudenten/promovendi en de staf). Een common room is een soort hangplek, waar studenten en staf koffie drinken, kranten lezen, tv kijken en socializen. Co is lid van de Hulme Common Room, die hij op een uitzonderlijk leeg moment fotografeerde (ja, dat is inderdaad een academische mantel, een 'gown' rechts op de achtergrond, compleet met hoed).

Brasenose College is overigens genoemd naar een bronzen deurklopper, die al in de middeleeuwen op de poort van één van de voorgangers van het college hing. Door studenten in de late middeleeuwen gestolen, werd de klopper in de 19e eeuw herontdekt op een woonhuis in Stamford. Het College heeft het hele huis opgekocht, alleen om de klopper terug te krijgen naar Oxford... Deze klopper hangt nu als trofee in de Hall.

De Hall is de eetzaal van Brasenose College: een ruimte met lange tafels vol studenten, waar Co samen met enkele andere HCR-'graduates' een zeer stevige maaltijd mocht genieten voor een zeer bescheiden bedrag.

Het hele complex geeft soms bijna de indruk dat je in een filmdecor rondloopt. Voor velen zullen al deze oude gebouwen, de Hall, poort en common room vooral een associatie oproepen met de Harry Potter films. Maar ook als u nog nooit een Harry Potter film heeft gezien kan het zijn dat het gebouw u bekend voor komt: als Lonsdale College speelde het een rol in de detectiveserie Inspector Morse.

Unseen academic wisdom (67)

2012-01-11T07:09:00.003+01:00

"Personally, I think the best motto for an educational establishment is: 'Or Would You Rather Be a Mule?”

Eerste wandelingetje door Oxford

2012-01-10T23:39:00.004+01:00

Een eerste dag op een andere werkplek leidt onvermijdelijk tot een hele reeks adminstratieve verplichtingen om pasjes te regelen, inlogcodes te krijgen en uitleg aan te horen over de lokale gedragsafspraken. Het is een dag met een hoog kastjes-naar-de-muur-gehalte. Als echter tussen dat kastje en de muur Oxford ligt, dan valt zo'n dag nog best mee. Een goede gelegenheid om alvast eens lekker rond te snuffelen in de oude universiteitsstad en te genieten van de vele opvallende gebouwen, zoals het Sheldonian Theatre en de 'keizershoofden' (ook wel genoemd 'the Bearded Ones') hierboven...
...de 'Brug der zuchten' die de twee helften van Hertford College met elkaar verbindt...

...de binnenhof van de Bodleian Library, met de geëerde stichter die in brons zijn academische nalatenschap bekijkt...

...en de indrukwekkende en wat sprookjesachtige toren van All Souls College, met een stukje van de Radcliffe Camera op de voorgrond.

Op deze manier vliegt de dag voorbij. En wat is er dan Britser dan in een dubbeldeksbus terug te reizen...

... en in een pub te dineren met een pint?

Unseen Academic wisdom (68)

2012-01-10T08:12:00.004+01:00

"Just because you can explain it doesn't mean it's not still a miracle.”

Co in Engeland

2012-01-10T08:11:00.005+01:00

Dankzij de Chunnel en de Eurostar is Co soepel en probleemloos aangekomen in Engeland. Maandagochtend vroeg weg en 's avonds net na zonsondergang in Oxford. En voor alle mensen die het gevraagd hebben: de rit onder het Kanaal duurt ongeveer 20 minuten.

Dit is de straat waar Co de komende 2 maanden woont: erg Engels maar aan de andere kant ook onverwachts vertrouwd.

Unseen Academic Wisdom (69)

2012-01-09T07:10:00.003+01:00

“Things Just Happen, What The Hell”

Unseen Academic Wisdom (70)

2012-01-08T09:26:00.005+01:00

“He's going to go totally Librarian-poo.”

Vanaf morgen is Co weer voor langere tijd in het buitenland. Deze keer vertrekt hij naar de mistige Britse eilanden om zich te begraven in academische bibliotheken.

Vorige keer telden Ka en Co de dagen af met Romeinse gezegden van het Olster Stel. Dat werkte heel goed. Voor deze keer hebben we dagelijkse wijsheden uitgezocht die passen bij Engeland: 70 uitspraken van Terry Pratchett.

Dat loopt gesmeerd

2012-01-07T18:06:00.010+01:00

Kaco bezocht gisteren met Will'm en Ien het Woudagemaal in Lemmer, dat deze week in werking is gesteld om het hoge water in het noorden des lands weg te pompen.

Het Woudagemaal werd geopend in 1920 en staat als laatste werkende stoomgemaal op de Werelderfgoedlijst van de Unesco. Het functioneert als reversegemaal voor Friesland en wordt alleen bij zware regenval in werking gesteld. Wat het Woudagemaal uniek maakt is niet alleen het feit dat het 't grootste nog bestaande stoomgemaal is, maar ook omdat je hier nog techniek en vakmanschap in werking ziet die overal elders in Nederland in uitgestorven.

Zoals de stookketels die er bij staan zoals het hoort: strak in de verf, goed onderhouden en klaar om aan de slag te gaan. Dat hebben we wel eens anders gezien.

Met stoom uit de ketels worden de vier stoommachines aangedreven die het gemaal tot leven brengen: het hele gebouw draait, trilt, rookt, geurt en sputtert. Eén groot mechanisme dat gesmeerd en in onderlinge harmonie functioneert. Voor de smering zorgen overigens deze fraaie messing olieglaasjes.

Ook verder zit het hele gemaal vol met mooie en liefdevolle details, die sinds de laatste vernieuwing in de jaren 50 eigenlijk nauwelijks meer veranderd zijn.

Ook het personeel lijkt rechtstreeks uit vroeger tijden te komen. Hier geen kantoorbeambten en onderwijzers die op hun vrije zaterdag liefhebberen met oude technieken (zoals zo vaak in technische musea), maar vakmensen met een nonchalant gebrachte trots op hun vakmanschap en 'hun' gemaal.

Mensen die er met veel aandacht en duizend en één grote en kleine klusjes voor zorgen dat deze hele stoomkathedraal gesmeerd blijft lopen.

Mensen die bijna 100 jaar oude tradities in ere houden, ook in kleine dingen. Deze schafttafel met koffiepot op de kachel zal er zestig jaar geleden precies hetzelfde uitgezien hebben.

Het zien van deze wat verstilde foto's moet overigens niet de indruk opwekken dat Kaco zowat de enigen waren die het gemaal bezochten. Gelukkig waren we vroeg, want niet veel later stond deze slinger van mensen te dringen voor de ingang van het bezoekerscentrum.

En hoe klinkt zo'n stoomgemaal? Kijk dit filmpje voor een impressie van het werkende gemaal:

The countdown begins...

2012-01-06T17:50:00.005+01:00

Over drie nachtjes slapen zit Co in de trein naar Oxford. De voorbereidingen zijn in volle gang en het komt nu echt dichtbij. Co heeft er zin in. Ka gaat het ook wel weer redden. Zeker ook dankzij alle mensen die meeleven en leuke dingen willen doen. Vandaag lag er een kaartje van collega Ger-I in de bus. Ka sluit zich natuurlijk aan bij de tekst op de voorkant en we zijn allebei heel blij met de woorden op de achterkant met als afsluiter: P.S. Mocht 't nodig zijn: 'k Zal goed voor Ka zorgen!!!

Daar schiet je spontaan van in de plus :-)

Een goed begin...

2012-01-02T23:25:00.003+01:00

In de media wordt weer schande gesproken van de overlast, schade en misdragingen in de nacht van Oud en Nieuw. Natuurlijk is elke vernieling er één te veel, maar zeg eens eerlijk: hoeveel van u hebben zelf rechtstreeks te maken gehad met misdragingen en vernielingen in de nieuwjaarsnacht?

Het kan zijn dat de Koekstad een gunstige uitzondering is, maar hier liep het prima. In overleg kan heel veel. De groep jongeren die wat al te lawaaiierig op straat bleven feestvieren waren na een vriendelijk verzoek van Co (en een excuus van hun kant!) heel bereidwillig om het feest binnen voort te zetten. Bewoners en reinigingsbedrijf hebben samen het vuurwerk opgeruimd, zodat onze straat er de volgende dag weer prima uitzag. Een wijze les aan het begin van het jaar: een betere samenleving begint niet bij meer blauw op straat, cameratoezicht of lik-op-stuk. Een betere samenleving begint bij overleg tussen buren en een beetje onderling begrip.

Top 2011

2011-12-31T16:20:00.016+01:00

Net als vele anderen volgen ook Kaco de Top 2000 tussen Kerst en het nieuwe jaar. Veel mooie nummers met heerlijke muziek om van te genieten, maar ook suffe, uitgekauwde nummers en muziek waar wij niets mee hebben. De Top 2000 is de muziek van de grootste gemene deler: het is een doorsnede van de muzieksmaak van Nederland, een doorsnede die iedereen herkent maar die niemand volledig tevreden stelt. Want zeg nou zelf, kent u iemand die zowel Avond als Child in Time als Hotel California als Bohemian Rapsody in zijn of haar top 4 heeft staan? Blijkbaar is het zo dat als je maar genoeg mensen toevoegt, uiteindelijk altijd Queen boven komt drijven.

Iedere luisteraar zal daarom de aandrang herkennen om zelf een eigen top samen te stellen, met alleen die muziek die je zelf écht leuk vindt. Geheel ongevraagd wil Kaco u op oudejaarsdag voeren langs de toppen van onze muzieksmaak. Voor Ka is vooral goedklinkende muziek met een wijze les of boodschap belangrijk. Daarom begint haar top 3 met Daniël Lohues: Angst is mar veur eben, spiet is veur altied. Nooit in de Top 2000 gestaan, maar wat een mooi nummer!

Een ander nummer dat nooit de Top 2000 heeft gehaald: Rose Garden van Lynn Anderson. Goed, het oogt bejaard, maar luister eens goed naar de tekst...

Ka's absolute topper is dit fraaie protestlied tegen mensen met een opdringerige levensovertuiging, gezongen door Maarten van Roozendaal.

Co heeft een meer mainstream smaak dan Ka: Co's favorieten zijn allemaal verspreid door de Top 2000 te vinden. Muziek waar je vrolijk van wordt en muziek om in te zwelgen, daar houdt hij van. Zoals z'n nummer drie: My Girl van The Temptations (nummer 1995 in de Top 2000):

Op nummer twee voor Co het fraaie Laat me niet alleen van Jacques Brel. Een gebed in liedvorm, dat in zijn Vlaams-Nederlands nog veel harder binnen komt dan in de Franse versie (die op 118 staat in de Top 2000):

Als nummer 1 had Co het onverbiddelijke feelgoodnummer Ik ben blij dat ik je niet vergeten ben van Joost Nuissl in gedachten (nr 1464 in de Top 2000). Maar helaas, daar staat geen goede versie van op Youtube, alleen een hele reeks hoempapavarianten. Daarom uiteindelijk toch maar een andere topper uit de Motown-stal genomen, het onvergetelijke The dock of the bay van Otis Redding (nr 84 in de Top 2000):

De Top 2000 is een fijne manier om weer even stil te staan bij de vraag wat mooie muziek is en wat die muziek zo bijzonder maakt. Toch is het ook goed dat het maar één keer per jaar wordt gehouden. Eén keer is meer dan voldoende. Kaco is het dan ook hardgrondig oneens met mensen die vinden dat de Top 2000 veel langer zou moeten duren. Je moet er toch niet aan denken:

Hoe horen we dan ooit nog wat nieuws?!

Wat rijmt er op Aukje?

2011-12-11T12:04:00.001+01:00

point of view

2011-10-29T11:23:00.006+02:00

LOOK at the camels first and then read the message below. This is a picture taken from directly above these camels in the desert at sunset. It is considered to be one of the best pictures of the year. When you look closely, you can see that the camels are the little white lines in the picture.The black images you see are just the shadows!

Sometimes, our "problems" seem to be as big as the shadows...but they are little. Have a lovely day!

met dank aan Ger-I

Van mistkijkers, meeuwen en heel veel druppeltjes...

2011-10-02T19:07:00.016+02:00

Na een gezellige zaterdag met MMIM in de zon, voor en op Pampus en pootje baden in zee, op zondag er vroeg uit. Het was de afgelopen dagen 's ochtends zo mooi dat het tijd werd om saampies op pad te gaan met onze cameraatjes. Over de IJssel uitkijken met de mist is prachtig.

Tussen de spijlen van de brug zitten veel spinnenwebben vol met dauwdruppels...

Het is nog vroeg. Koekstad en de IJssel lijken wel te slapen, zo verstild en glad is het wateroppervlak. Met de schimmige bomen in de verte doet het Kaco denken aan een abstract schilderij.

Binnen de kortste keren zijn schoenen en broekspijpen nat van de dauw, maar de zon krijgt al kracht en het is heerlijk in de uiterwaarden. Het Carillon van Koekstad is te horen in de verte, er krijst een zilverreiger en er vliegen ganzen over.

De dauw bedekt de grond met een deken van diamantjes en nodigt uit om maar plaatjes te blijven schieten.

Druppels: hier een paar mooie foto's (voor super druppelfoto's kijk bij Marmein)Lekker met het pontje terug naar de stad. Een bakkie koffie op het terras in de zon en daarna saampies thuis aan de slag. Wat een super begin van de zondag. En een goede start voor de nieuwe week.

Om het 'gouden gevoel' van de herfst nog even te koesteren...

Zo herkenbaar...

2011-09-20T08:51:00.001+02:00

Gefeliciteerd!

2011-09-19T07:35:00.003+02:00

Co's pa en ma waren gisteren 43 jaar getrouwd.
Pap en mam, van harte en nog heel veel jaren samen!

Happy talk like a pirate day, aaahhhrg!

2011-09-19T07:31:00.002+02:00

Breinbreker

2011-09-04T20:42:00.003+02:00

Een berichtje van Depim. Snap je 'm?

TH15 M355463 53RV35 T0 PR0V3 H0VV 0UR M1ND5 C4N D0 4M4Z1N6 TH1N65! 1MPR3551V3 TH1N65! 1N TH3 B361NN1N6 1T VV45 H4RD BUT N0VV, 0N TH15 L1N3 Y0UR M1ND 1S R34D1N6 1T 4UT0M4T1C4LLY VV1TH0UT 3V3N TH1NK1N6 4B0UT 1T. B3 PR0UD! 0NLY C3RT41N P30PL3 C4N R34D TH15. R3P05T 1F U UND3R5T4ND TH15 M355463, 8UT D0N'T T377 4NY0N3 VVH4T 1T M34N5

Sn4pp3n jVll13 'm?P1m

PS: we hebben al eerder geblogd over de wonderlijke dingen die onze hersenen met taal doen. Lees Seopletters of klik op de tag taal.

Not perfect: Tim Minchin

2011-08-28T21:02:00.007+02:00

Not perfect but its mine.Gevoel is heel herkenbaar en zo mooi verwoord. Veel luisterplezier.

bron: BBC comedyprom

Knekelkerken

2011-08-28T19:33:00.009+02:00

Wat mensen doen met hun overleden medeburgers blijft Kaco intrigeren. Het is een bron van verwondering, filosofische gedachten en fotomomenten. Afgelopen jaren hebben we onder meer geblogd over een anatomisch museum, een koninklijke grafkapel en een piramide. Maar het meest intrigerende fenomeen blijft toch wel de knekelkerk, kerken die versierd zijn met menselijke beenderen. Geen wonder dat we dit jaar de beroemdste knekelkerk van Europa wilden bezoeken, het ossuarium van Sedlec te Kutna Hora in Tsjechië.

De knekelkerk van Kutna Hora is 'versierd' met de resten van duizenden gelovigen die in en rond die bedevaartsoord begraven lagen. Rond 1870 leefde de plaatselijke timmerman zich helemaal uit op de botten en maakte er kroonluchters van, kandelaars, wand- en plafondversieringen en zelfs het familiewapen van de eigenaar van de kapel.

Kutna Hora is bizar, maar op een weinig religieuze manier. De kapel is vooral zo beroemd omdat er vrij gefotografeerd mag worden. Net als Kaco waren de meeste bezoekers daardoor meer bezig met lichtinval en camerastandpunten dan met de contemplatie die de kapel behoort op te roepen. Maar eigenlijk is dat ook niet zo erg. Kutna Hora is een 'gelukkige' knekelkerk: alle botten zijn van bedevaartgangers die hier begraven werden omdat ze hier het dichtste bij het Hemelse Koninkrijk zouden komen. De overvolle begraafplaats werd geleegd in de grafkapel en hier liggen de devote doden als het ware mooi gerangschikt in blijmoedige afwachting van de jongste dag.Heel anders was ons bezoek aan een andere knekelkerk, de Kaplica Czaszek in het Poolse stadje Kudowa-Zdrój. Hier was de sfeer veel duisterder. Hier opende een dorpspastor rond 1800 de massagraven van een lange reeks Silezische oorlogen en epidemieën om met de inhoud daarvan een memento mori-kapel te vullen. De dorpstimmerman die hier bezig is geweest was duidelijk minder begaafd dan zijn Tsjechische collega. De kapel is vooral heel vol, met doodshoofden die als de mandflessen van een ouderweste pizzeria tegen het plafond zijn geplakt. Een stevige non vertelde de bezoekers in zalvend Pools over de kapel en zwaaide daarbij demonstratief in de lucht met bijzondere botjes, zoals de schedel van een tartaar, een bot van een reus, een been met een kogelgat en meer van dat soort 'fraais'.

Foto's maken was er echter niet bij, daar werd heel streng op gelet. Vandaar de opgestapelde botjes achter een ruit en een verwijzing naar internet voor het interieur.

Knekelkerken zijn vrij zeldzaam, maar in de katholieke streken van Europa kom je vrijwel overal de relikwieënverering tegen. Soms op een tamelijk bizarre manier, zoals deze mannelijke 'sneeuwwitjes' in hun glazen kisten aan beide kanten van het altaar van de zeer fraaie gotisch-barokke kerk van Sedlec. Gekleed in kostbare stoffen en met maskers op, maar wel op zo'n manier dat de botten er door heen staken. De gelovigen moesten natuurlijk wel goed kunnen zien dat de heiligen echt waren...

Bronzen fantoom en kleine clown

2011-08-24T14:58:00.005+02:00

Als een bronzen spookverschijning staat op een winderige rotspunt in IJsland een beeld van Co's favoriete vogel, de uitgestorven reuzenalk. Co had dit beeld als eens gezien in Rome, maar deze bronzen reuzenalk staat op een veel dramatischere plek: vanaf de vloedlijn kijkt hij uit naar een stipje aan de horizon, het eilandje Eldey waar op 3 juni 1844 het allerlaatste paartje broedende reuzenalken werd gedood.

De foto's hierboven zijn gemaakt door Beuk en Jol, die een rondreis maakten over IJsland. Op speciaal verzoek van Co reden ze 'even' (lees: heel ver) om, om op een afgelegen landtong deze bronzen gigant te kieken. Een geste die door Co bijzonder wordt gewaardeerd. Voor hem is het een bijzonder moment, al blijkt uit de mail dat een andere vogel veel meer indruk heeft gemaakt op Beuk en Jol:

Ik heb ook enige foto’s gemaakt met m’n telefoon. Deze zijn nog niet eens heel beroerd geworden. Daarom kan ik jullie nu al vol trots de volgende foto’s sturen, namelijk van de puffins en de giant auk. En we hebben een vogels gezien ….! Mooi hè die puffins. Puffins zijn letterlijk knuffelbeesten. Je kunt ze overal kopen. We hebben er één gezien van 2 meter groot (knuffeluitvoering!). Maar in het echt konden we ze ook bijna aanraken!

Geef ze eens ongelijk: puffins (of papegaaiduikers) zijn bijzonder fotogenieke en koddige vogels! Ze hebben iets ontroerends en clownesk.

En in tegenstelling tot hun grote neef de reuzenalk zijn ze gelukkig nog altijd springlevend...

Sic transit gloria mundi

2011-08-24T14:48:00.004+02:00

Het kan verkeren: zo ben je een universele megafilmster en zo sta je als straatartiest in A'dam je boterhammetje bij elkaar te schnabbelen, hopend op een meet and greet met een vrijgevige fan....

Het leven van een intergalactische slechterik gaat niet over rozen.

... do as the Romans do

2011-08-12T21:26:00.006+02:00

We hadden het er al eerder over op deze blog: de Romeinse soldaten en gladiatoren die in Roma rond de bekende attracties cirkelen en daar hun brood verdienen door met toeristen op de foto te gaan. Het lijkt een bizarre maar ongevaarlijke traditie in de Eeuwige stad die vooral leuk is om deze figuren op de onverwachte momenten op de foto te zetten. Maar volgens een berichtje op Nu.nl is het allemaal niet zo onschuldig:

ROME - Toeristen die in Rome een als gladiator verklede acteur betalen om met hem op de foto te gaan, doen mogelijk zaken met de georganiseerde misdaad.
De politie heeft een bende van 20 van deze 'gladiatoren' opgepakt omdat zij concurrenten mishandelden en intimideerden. Dat meldde Italiaanse media donderdag.De agressieve acteurs waren actief rond beroemde toeristische trekpleisters als het Colosseum, de Engelenburcht en de Sint Pietersbasiliek. Daar valt zo veel geld te verdienen aan de miljoenen toeristen die er jaarlijks komen, dat criminele bendes de markt onderling hebben verdeeld en hun territorium desnoods met bruut geweld verdedigen.De politie kwam in actie na een tip. Tijdens de undercoveroperatie verkleedden ook agenten zich als gladiatoren om de criminelen uit de tent te lokken.
Het is ook wat... Wat moet je nou als goedwillende toerist in Rome? De maffia sponsoren is een slechte zaak. Zonder gladiatorenkiekjes thuiskomen is aan de andere kant ook geen optie, want je weet het: Gelukkig zijn er altijd nog alternatieven te bedenken. Zelfs in Rome is wel iemand te vinden die zonder smeergeld met je op de foto wilt.

Völkerschlachtdenkmal

2011-08-09T20:32:00.009+02:00

Waar is Napoleon verslagen? 'Bij Waterloo' zult u waarschijnlijk denken. Maar dat is eigenlijk onjuist: Waterloo was niet meer dan een naspel. De werkelijke nederlaag leed Napoleon twee jaar eerder tijdens de Slag bij Leipzig, waar Napoleons Fransen door de Russen, Oostenrijkers, Pruisen en Zweden in de pan werd gehakt. Heel Europa vocht mee (ook Nederlanders, zij het aan de 'foute', Franse kant). De enigen die niet aanwezig waren, waren de Engelsen. Dat laatste is mogelijk de reden dat de slag er in de westerse (sterk Anglo-Amerikaans georiënteerde) geschiedschrijving zo bekaaid afkomt. Want aan de omvang lag het niet: met 600.000 betrokkenen was de 'Volkerenslag' drie keer zo groot als de Slag bij Waterloo. Het was zelfs meer dan een eeuw, tot aan de Eerste Wereldoorlog, de grootste veldslag ooit geleverd. Geen wonder dat de Duitsers voor het eeuwfeest van de slag in 1913 een waardig monument wilden bouwen. Dat monument werd het Völkerschlachtdenkmal.
Het Völkerschlachtdenkmal is van zo'n Duits-Teutoonse plompheid, dat Kaco er beslist een keertje op bezoek wilde. Dat het complex ruim 90 meter hoog is en meer dan 300.000 ton zwaar zegt eigenlijk niets over de enorme indruk die het maakt als je er voor staat. Van vooraf heeft iets sfinx-achtig, een soort uitvergrote en overdadige versie van Radio Kootwijk. Van dichtbij meer iets van Angkor Wat, met muren vol geheimzinnig beeldhouwwerk (en hier en daar een boompje). Op dit moment wordt het monument opgeknapt voor zijn honderdste verjaardag. Daardoor steekt de lichte bovenbouw nu nog beter af tegen het nog niet opgeknapte fundament.

Ondanks de ouderdom die het probeert uit te stralen is het momument eigenlijk heel modern: het was één van de eerste grote betonnen gebouwen. Ook de bedoeling van het monument was erg twintigste eeuws. Hoewel het gebracht wordt als een herdenkingsplaats voor de gevallenen, hadden de bouwers duidelijk de bedoeling om een toeristische trekpleister neer te zetten die zoveel mogelijk bezoekers naar Leipzig moest trekken.

Ook het interieur de hoge koepelzaal met zijn treurende krijgers, enorme hoekbeelden en vooral de uitgehouwen gezichten heeft iets verdachts moderns; het heeft meer weg van een decor uit een Disney-tekenfilm. Je verwacht elk moment dat één van de gezichten de ogen opent en begint te zingen (of heeft Kaco te vaak Fantasia gezien?)

Wat doe je vervolgens als je zo'n bizar en zwaar-over-de-top monument bezoekt? Nou, foto's maken natuurlijk. Heel veel foto's. En daar heel blij over zijn.

In tegenstelling tot Kaco waren de Russen overigens niet blij met het monument. Ze vonden het Völkerschlachtdenkmal te eenzijdig Duits. De tsaar besloot daarom zelf een Russisch-Orthodoxe kerk te bouwen in Leipzig, waarin er even fijntjes op gewezen wordt dat de Russen de meeste soldaten (en slachtoffers) voor de Volkerenslag hadden geleverd. Tot Kaco's verbazing heeft deze zeer fraaie kerk beide wereldoorlogen en het nazi-regime overleefd en is het nog steeds te bewonderen.

De kerk kwam overigens net als het Völkerschlachtdenkmal gereed in 1913. Nog geen jaar voor het begin van de wereldcatastrofe die de drie keizers van Duitsland, Rusland en Oostenrijk, de erfgenamen van de overwinnaars van Leipzig, uiteindelijk de kop zou kosten.

Grube Samson

2011-08-08T10:11:00.011+02:00

De eerste stop tijdens Kaco's vakantie dit jaar was een bezoek aan Sankt Andreasberg in de Duitse Harz. Niet vanwege zijn 'heilklimatischer' kwaliteiten of de mooie wandelroutes, maar voor een bezoek aan dit tamelijk onopvallende gebouw. Onder de houten kap bevindt zich de Grube Samson, de diepste zilvermijn van de Harz en waarschijnlijk de enige vrijwel complete pre-industriële mijn die nog bestaat. De mijn heeft geen electriciteit, stoommachines of dieselmotoren, alle noodzakelijke energie werd geleverd zoals dat in de achttiende eeuw gebeurde: door een reeks watermolens die ondergronds in de mijn zijn aangebracht (NB: alle foto's in deze blog zijn te vergroten door er op te klikken).

De molenraderen (tot 12 meter in doorsnede!) werden gebruikt om overtollig water uit de mijn te pompen, de erts te pletten en de mijnlift te bedienen. Vooral de lift was een staaltje van vernuft; door te schakelen tussen twee tegengesteld draaiende waterraderen kon de liftkooi snel stijgen en dalen. Enorme hoeveelheden water waren nodig voor alle voorzieningen in de mijn. Om dat water daar te krijgen werd vanaf de 16e eeuw het Oberharzer Wasserregal aangelegd, een uitgekiend stelsel van kanalen en stuwmeren. Vanaf de Sankt Andreasberg werd het vervolgens langs zo veel mogelijk waterraderen geleid om de kostbare waterkracht optimaal te kunnen benutten: sommige kanalen dreven wel 27 raderen aan voordat het water in het dal verdween. De luxe van een lift was overigens alleen voorbehouden aan het zilvererts: de mijnwerkers moesten langs smalle laddertjes naar beneden en naar boven klimmen. En dat in een 800 meter diepe mijn! Ter vergelijking: de Burj Khalifa in Dubai, het hoogste gebouw ter wereld, is ongeveer even hoog als de Grube Samson diep was. Stelt u zich voor dat u zes dagen per week de trappen van dat gebouw moet beklimmen en afdalen langs een smal laddertje. In de praktijk waren de mijnwerkers 1,5 uur bezig om beneden te komen. Daarna werkten ze twaalf uur in de hete, vochtige mijn, waarna ze 2,5 uur nodig hadden om weer naar boven te klimmen. Geen wonder dat de mijnwerkers gemiddeld niet ouder werden dan 35 jaar.

De situatie verbeterde pas toen in 1837 in de mijn een fahrkunst werd geïnstalleerd, een voorloper van de lift (uiteraard ook met waterkracht aandrijving). Om beneden en boven te komen, moesten de mijnwerkers steeds heen en weer springen tussen kleine 30 centimeter brede platformpjes waarbij elke misstap dodelijk kon zijn. In onze ogen levensgevaarlijk, maar de mijnwerkers waren er groos mee: het betekende dat ze voortaan in 45 minuten beneden of boven waren. Daarmee bespaarden ze 2,5 uur aan (niet uitbetaalde!) 'reistijd' per dag.Natuurlijk wilde Kaco zelf ook de diepte van de mijn in. Omdat we in Grube Samson maar een klein stukje ondergronds konden, hebben we later vergelijkbare eeuwenoude mijngangen bezocht in een zilvermijn in het Tsjechische Kutna Hora. De helm, lamp en beschermende jas waren geen overbodige luxe: de oude mijngangen waren laag, smal (soms maar 120 bij 40 centimeter) en zeer vochtig. Het enige verschil was de temperatuur: in de 35 meter diepe mijngang in Kutna Hora was die normaal, terwijl de mijnwerkers onderin de 800 meter diepe mijnschacht van Grube Samson moesten werken bij een temperatuur van bijna 60 graden...

De zilvermijnen onder Sankt Andreasberg zijn vrijwel ononderbroken in gebruik geweest van de 15e eeuw tot de sluiting van Grube Samson in 1910. In die vijf eeuwen is er een enorm ondergronds gangenstelstel uitgehakt in de keiharde rots. Een indrukwekkend voorbeeld van wat er technisch mogelijk was met 'simpele' waterkrachttechniek. Vooral in de achttiende eeuw was de Grube Samson beroemd. Niet alleen vanwege de stroom aan zilver die de mijn opleverde, maar ook omdat er allerlei exotische mineralen en metaallegeringen werden gevonden, waaronder het zeldzame Samsoniet. Deze mineralen werden hooggewaardeerd door de verzamelaars en natuuronderzoekers in de tijd van de Verlichting.

De mijnbouw had uiteraard een enorme impact op de bewoners van de streek. Hoe belangrijk de mijnbouw was als basis voor de plaatselijke economie, bleek bijvoorbeeld bij een bezoek aan de kerken in Kutna Hora. Daar waren de nederige mijnwerkers een steeds terugkerend thema in het interieur: als muurschildering, als standbeeld, als kandelaar, als raamversiering. Het is alleen wel jammer dat alleen de eigenaren, de staat en de kerk geprofiteerd lijken te hebben van de welvaart die de mijn bracht...

De waarde van de Grube Samson, werelderfgoed en internationaal gewaardeerd landmark, ging helaas voor het grootste deel voorbij aan de uitbater van het bijbehorende museum. Plichtsgetrouw deed hij de rondleiding, maar zijn ware liefde was overduidelijk de kanarie. Een fraai zingende siervogeltje was blijkbaar voor het eerst in het geel gefokt in de Harz. Helaas voor hem bestond er bij vrijwel niemand enige belangstelling voor zijn overal groot aangekondigde kanariemuseum. Logisch, oude mijnbouw is veel boeiender en minstens even welluidend:

Boekenmarkt 2011

2011-08-07T17:23:00.004+02:00

De eerste zondag van augustus, de dag van de beroemde Koekstadse boekenmarkt, is een dag die Kaco traditiegetrouw viert met familie en vrienden. Dit jaar was het echter rustig. Slechts drie mensen gingen in alle vroegte naar dé boekenmarkt. Naast Kaco was alleen Neef Sleutelstad van de partij. Verplichtingen elders maakten dat vele vaste gasten niet konden en een bezoek van anderen liep stuk op de weerbarstigheid van de NS.

Maar zoals de foto's boven laten zien maakte dat de (boeken)pret er niet minder om. Het was een rustige, maar gezellige dag. Op de markt werden weer mooie boekenvondsten gedaan en 's middags kwamen HJ en Krien langs om de nieuwste aanwinsten te bejubbelen.

Een rustige boekenmarkt betekende overigens niet dat we ieders gezelschap werkelijk moesten missen. Met het Olsterstel ging Kaco eerder al naar de film, terwijl Co's ouders en tante Nel in de Spaarnestad bezocht werden. Depim kwam zelfs een paar dagen naar het verre oost'n. Een bezoek dat traditiegetrouw met een goed glas beklonken werd.

Zo vader zo zoon (en schoondochter)

2011-08-06T22:20:00.007+02:00

Kaco heeft een nieuwe auto gekocht. De Niesmobiel is noodgedwongen ingeruild en vervangen door een Toyota. Daarmee volgt Co de keuze van zijn vader die al jaren een Blije Toyota Rijder is. En die, toeval bestaat niet, dezelfde week ook zijn nieuwe auto mocht ophalen. Zodat Kaco en Co's ouders beiden met vrijwel hetzelfde nummerbord rondrijden. Kijk maar op de foto boven waar Co's pa staat te glimmen tussen de nieuwe Dojota en de Rode Tuf Tuf!
De Rode Tuf Tuf is overigens een kek karretje. Hoewel Kaco minimale eisen aan de wagen had, betekende de noodzakelijke automaat dat we een versie met toeters en bellen moesten nemen. Dus hoe klein de Rode Tuf Tuf ook is, Kaco rijdt voortaan rond met airco, bluetooth, boordcomputer en ingebouwd navigatiesysteem....

En een Darth Vader look-a-like verwerkt in het interieur van dit moderne brokje techniek. Kaco heeft geen aangepast navigatiesysteem meer nodig om telkens de imperial march in het hoofd te hebben zodra de auto start.

Overdrijven is ook een vak...

2011-08-06T22:13:00.004+02:00

Verkeersregeling is prima, maar je kunt 't overdrijven.
Gelukkig wordt er voor fietsen een uitzondering gemaakt... (waterfietsen?)

North Sea Jazz Festival

2011-07-11T08:59:00.015+02:00

North Sea Jazz Festival: feestje, waanzinnig mooie muziek. Enthousiaste, blije passievolle muzikanten, relaxte bezoekers, sfeertje. Lekker eten en wijn. Samen met Jo dansen en gewoon genieten van de muziek. Het was nogal gaaf , Jo!

Ben l'Oncle Soul vonden Ka en Jo allebei top. Wat een lekkere stem en gave act.

Jo had ook extra kaartjes voor Prince. Om half 3 's nachts. Wat een spectakel. Ik had niet zoveel met Prince maar nu wel. Wat kan deze artiest muziek maken en hij heeft nog een mooie stem ook.

't North Sea Jazz Festival: echt een aanrader voor iedereen die van muziek houdt, leeftijd maakt niet uit. Je kan zitten, relaxen, sigaretje roken, frisse neus halen, maar ook de hele avond dansen en meeblèren met de muziek (hihi). Voor Ka was het een super zaterdag (zaternacht) met haar eerste echte popconcert en...

I want more!

Achterstallig onderhoud

2011-07-10T21:54:00.007+02:00

Soms hebben Ka en Co het zo druk, dat het er niet van komt om geregeld te bloggen. De maand juni was zo'n periode waarin veel blogjes bleven steken in de ontwerpfase. Inmiddels zijn ze alsnog afgerond. Het is in Blogger helaas niet mogelijk om eenmaal aangemaakte blogjes bovenaan te zetten. Om te voorkomen dat deze nieuwe 'oude' blogjes onopvallend en ongelezen in de lijst blijven staan hier een verwijzingspagina:

Over de rand van de beschaving.
Waarin Kaco met MMIM terugkeert naar Garzweiler om deze keer af te dalen in de moeder aller mijnen.

De schijn van eeuwigheid.
Waarin Co mijmert over de houdbaarheid van de nagedachtenis, onder invloed van een bijzonder kunstwerk.

Het Ambonezenbosje
Waarin Kaco met Nic en Jol een bezoek brengt aan een bos met een beladen geschiedenis.

Op expeditie naar de Toekomst.
Waarin een gevalletje urban exploring Kaco, Nic en Jol brengt in een voorbije toekomst.

Exotisch wijntje.
Waarin Kaco de lezer op het verkeerde been zet en een streekproduct promoot.

Veel leesplezier!

Ben Ali Libi

2011-07-09T15:30:00.021+02:00

Alles van waarde is weerloos. Het is een waarheid als een koe, maar wat het betekent voel je pas echt als je het aan een normaal mens kan koppelen. Kaco zag vanmorgen een documentaire op televisie over Willem Wilmink. Daarin kwam dit mooie gedicht voor over Ben Ali Libi, goochelaar voor bruiloften en partijen, die blijkbaar vermoord moest worden omdat hij de komst van het Duizendjarige Rijk in de weg zou staan:

Ben Ali Libi

Op een lijst van artiesten, in de oorlog vermoord,
staat een naam waarvan ik nog nooit had gehoord,
dus keek ik er met verwondering naar:
Ben Ali Libi. Goochelaar.

Met een lach en een smoes en een goocheldoos
en een alibi dat-ie zorgvuldig koos,
scharrelde hij de kost bij elkaar:
Ben Ali Libi, de goochelaar.

Toen vonden de vrienden van de Weduwe Rost
dat Nederland nodig moest worden verlost
van het wereldwijd joods-bosjewistisch gevaar.
Ze bedoelden natuurlijk die goochelaar.

Wie zo dikwijls een duif of een bloem had verstopt,
kon zichzelf niet verstoppen, toen er hard werd geklopt.
Er stond al een overvalwagen klaar
voor Ben Ali Libi, de goochelaar.

In 't concentratiekamp heeft hij misschien
zijn aardigste trucs nog wel eens laten zien
met een lach en een smoes, een misleidend gebaar,
Ben Ali Libi, de goochelaar.

En altijd als ik een schreeuwer zie
met een alternatief voor de democratie,
denk ik: jouw paradijs, hoeveel ruimte is daar
voor Ben Ali Libi, de goochelaar.

Voor Ben Ali Libi, de kleine schlemiel,
hij ruste in vrede, God hebbe zijn ziel.

In de documentaire vertelde Joost Prinsen over het gedicht en droeg het op indrukwekkende manier voor:

Verdorie, nu heb ik weer tranen in mijn ogen...

Co bij de kampioenen

2011-07-07T22:43:00.005+02:00

Een sportiefwondertje: Co is geselecteerd voor het voetbalteam WSHVPER van de afdeling Geschiedenis van de RUniversiteit. Niet zomaar een team: maar het team dat vanmiddag met overmacht het universiteitsvoetbaltoernooi heeft gewonnen. Een zege waar Co ook zijn steentje aan mocht bijdragen (kijk nog maar eens goed naar deze foto: zo'n sportieve prent van Co is zeer zeldzaam). Een optreden dat door de medespelers goed werd ontvangen.

En zo een bijdrage mocht leveren aan de zege en een bovenmatige bokaal die nu de afdeling geschiedenis gaat sieren.

Trams met chroom

2011-07-05T22:51:00.009+02:00

Wie aan stoomtrammetjes denkt, denkt meestal aan zoiets: een klein stoomlocomotiefje en een houten waggonnetje. De meeste stoomtrambedrijven zijn inderdaad nooit verder gekomen dan dat. Maar er is één uitzondering en Co bezocht de erfenis daarvan afgelopen zaterdag.
De RTM had tot 1966 een stoomtrambedrijf ten zuiden van Rotterdam. Terwijl eind jaren 40 overal in Nederland plattelandstrams werden opgeheven, besloot de RTM een hele andere weg in te slaan en het bedrijf te moderniseren met motortrams. Dit leidde tot een hele serie bijzonder geslaagde trams vol chroom en andere elementen die in de jaren 50 modern waren en die de trams nu een kekke retro-look geven.

Het hele bedrijf werd in deze nieuwe stijl uitgevoerd. De oude stoomtramrijtuigen werden verbouwd en nieuwe locomotieven werden gekocht, zoals dit koddige locomotiefje met toeter hierboven.

Verder sloeg de RTM ook hele nieuwe wegen in. Zo werden in het Zuid-Duitse Ravensburg twee bijna nieuwe elektrische trams gekocht. Omdat de RTM geen bovenleiding had, werd er in eigen werkplaats een wagon gebouwd met een generator die stroom leverde aan beide elektrische trams. Zo onstond het elegante driedelige tramstel 'Sperwer' (alle motortrams kregen vogelnamen). De combinatie was zó succesvol, dat het tramstel na de opheffing van de RTM nog tot eind jaren negentig bij de Zillertalbahn in Oostenrijk heeft gereden.

De meeste motortrams waren overigens niet helemaal nieuw. Het waren zeer grondige verbouwingen van oudere trams die her en der in het land bij opgeheven trambedrijven waren gekocht. Sommige motortrams verraden dat nog omdat ze nooit verbouwd zijn, zoals deze stoere houten locomotief, die in de jaren dertig werd gebouwd door de Maasbuurtspoorweg, een bedrijf dat een zeer lange tramlijn exploiteerde tussen Nijmegen en Venlo. Deze robuuste locomotief trekt deze zomer de trams van het RTM-museum in Ouddorp.

De RTM deed overigens nog meer om klandizie te blijven werken. Zo organiseerde de maatschappij heuze tramvakanties op de Zuid-Hollandse en Zeeuwse eilanden. Daarvoor werden een reeks goederenwagons verbouwd tot kampeerwagens die op verzoek overal langs de tramlijn konden worden neergezet. Voor ons gevoel doen ze een beetje Spartaans aan, maar knus was het wel!

De schijn van eeuwigheid

2011-06-30T22:22:00.021+02:00

Als de definitie van goede kunst is dat het mensen aan het denken zet, of zelfs een schok te weeg kan brengen, dan is het project Sluipweg, waarlangs de Dood heeft weten te ontsnappen van Hans van Houwelingen een goed kunstwerk. Het bestaat uit gerecyclede grafstenen van geruimde graven, die samen een sluipweggetje vormen over de buitenste omwalling van het Kunstfort Vijfhuizen, deel van de Stelling van Amsterdam. Alle stenen zijn vrijwillig afgestaan door de families van de overledenen.

Co heeft niets tegen het hergebruiken van grafstenen, maar wat hem schokte en aan het denken zette was de ouderdom van deze stenen. In zijn naïviteit had hij gedacht dat dit stenen zouden zijn die al tientallen jaren oud waren, afkomstig van graven die hun rol hebben vervuld: de tranen zijn gestold, het leed is afgesleten en de oude steen krijgt een nieuwe toekomst als kunstwerk.

Maar dat bleek niet zo te zijn. De meeste stenen zijn relatief nieuw: kindergraven uit de jaren 80, zodat je weet dat de ouders waarschijnlijk nog leven, een opa die nog geen vijftien jaar dood is, zelfs een 'liefhebbende echtgenoot' die pas in 2008 ontslapen is. Grafstenen suggereren een monument te zijn voor de eeuwigheid. Het sluipweggetje in Vijfhuizen confronteert je er keihard mee dat deze eeuwigheid steeds korter wordt.

Is het sluipweggetje daarmee een soort sensatiezucht? Misschien niet. Voor de betrokkenen is het misschien zelfs een manier om toch nog een zekere eeuwigheid te bereiken in deze tijd van huurgraven. Misschien kan een kunstwerk als dit ook een aanzet zijn om nieuwe manieren te zoeken om onze dierbare overledenen te herdenken. Niet meer in massieve koude steen, maar bijvoorbeeld met een herdenkingspagina op internet. Tenslotte leeft de nagedachtenis van de gemiddelde mens tegenwoordig langer voort op het wereldwijde web dan op de gemeentelijke begraafplaats.

Over de rand van de beschaving

2011-06-30T22:22:00.020+02:00

Vaste lezers van Kacokijk kennen Kaco's fascinatie voor de enorme openluchtmijnen van de RWE, die vlak over de grens in Duitsland liggen. Zowat het eerste blogje dat Kaco ooit maakte ging over Garzweiler, een bruinkoolmijn die we later opnieuw bezochten, evenals de zustermijn in Hambach. Laatst waren we weer eens terug, maar deze keer gingen we een stap verder: we zijn afgedaald in de enorme mijn. Niet als een illegale urban exploring expeditie, maar op uitnodiging. RWE organiseerde een bezichtiging en we werden samen met MMIM per comfortabele touringcar door de mijn gereden.

Helaas betekende dit georganiseerde bezoek dat we in de bus moesten blijven en niet halverwege even uit konden stappen voor een paar goede foto's. Niet getreurd, er was genoeg te zien: van dichtbij besef je nog beter hoe enorm het complex is met zijn monstrueuze graafmachines en tientallen kilometers aan lopende banden om alles af te voeren.

Na afloop van de rondleiding bezochten we het nabijgelegen bezoekerscentrum Niederaußem, gelegen naast de nieuwste bruinkoolcentrale van de RWE. Ka leefde zich helemaal uit op het fotograferen van het lijnenspel van de overvloedig aanwezige elektriciteitsmasten, die tot midden op de parkeerplaats stonden. RWE profileert zich graag in haar propaganda als een soort goedmoedige groene reus, die de wereld beter, schoner en CO2-armer maakt. Daar valt overigens nog wel wat op af te dingen, als je naar de RWE-centrales kijkt...

Dat geldt ook voor de manier waarop RWE omgaat met het landschap in de buurt. Het blijft bizar om te zien hoe de normale beschaving plots ophoudt en de mijn begint. Die grens is nu harder dan enkele jaren geleden: dwars door het landschap is een aarden wal aangelegd om het einde van de beschaving te markeren. Maar ja, na de hele middag braaf meegelopen te zijn met de PR-dienst van de RWE wilden we natuurlijk toch (illegaal) stapje over de rand nemen....

Het Ambonezenbosje

2011-06-28T08:45:00.010+02:00

Tijdens de rondrit met Beuk en Jol bezocht Kaco het Ambonezenbosje. Als een oase ligt het aan de Dollarddijk in de Carel Coenraadpolder, een agrarische uithoek van Groningen. Een bijzondere plaats met een weinig gelukkige geschiedenis: begonnen als werkverschaffingskamp vóór de oorlog, een Duitse luchtdoelbatterij in de oorlog, een interneringskamp voor NSB'ers na de oorlog en uiteindelijk vanaf 1950 tot ver in de jaren 60 een kamp voor Ambonezen die als voormalig KNIL-militairen na de overdracht van Nederlands-Indië naar Nederland kwamen. Allemaal zaken die met elkaar gemeenschappelijk hebben dat ze het liefst ver buiten de bewoonde wereld werden gehouden.

Vooral voor de Ambonezen moet het zuur zijn geweest. Stel je eens voor, dat je als Nederlands soldaat uit het rijk van Insulinde komt en dan met je familie 'gedumpt' wordt in de leegte van Groningen. Ver weg van alles, zonder eigen vervoer, telefoon of werk, volledig afhankelijk gemaakt van de bedeling. De bewoners waren sterk op elkaar aangewezen. De saamhorigheid was dan ook groot. Zo groot, dat veel bewoners bij elkaar wilden blijven toen het kamp uiteindelijk opgeheven werd. Door de regering werden ze met geweld uit het kamp verwijderd.

Direct na het vertrek van de Ambonezen is het kamp gesloopt en het huidige bos geplant. Van de barakken is niets meer terug te vinden. Alleen een informatiebord 'bewijst' dat ze er ooit geweest zijn.

De enige tastbare herinnering is één enkele betonnen paal van de omheining. Een paal die direct de associatie oproept met prikkeldraadversperringen, zoeklichten en sadistische kampcommandanten. Dat beeld klopt, in ieder geval voor de periode dat het een interneringskamp voor NSB'ers was, zo blijkt uit de geschiedenis van het Ambonezenbosje.

Het Ambonezenbosje is nu een verstilde plek. Een klein maar mooi natuurgebiedje. Maar toch, na alle associaties die het opriep had ons reisgezelschap ernstig de behoefte om na het bezoek even de muizenissen uit het hoofd te laten blazen. Daar was dit wonderlijke picknickbankje bovenop de Dollarddijk dan weer goed voor.

Op expeditie naar de Toekomst

2011-06-28T08:44:00.009+02:00

Midden in het Groningerland ligt de voormalige strokartonfabriek De Toekomst. Gesloten sinds 1968 heeft het veertig jaar lang staan te verkommeren, maar nu wordt er hard gewerkt om het een tweede leven te geven. Beuk was er in een vorig leven al vele malen langsgekomen en wilde altijd al eens een kijkje nemen in het monumentale fabrieksgebouw uit 1908. Reden om samen met Kaco een urban exploring expeditie op poten te zetten. De verwachtingen waren niet al te hoog gespannen, want wat kon er binnen nou te zien zijn na zoveel jaren verwaarlozing? Dat bleek dus heel veel te zijn. Een zaal vol fraai verroeste stoomketels bijvoorbeeld, die 15 jaar in de open lucht goed overleefd hadden. En een heleboel onduidelijk leidingen, kraantjes, trappen, meters en ketels, zoals deze:
Dus wat doe je dan? Dan ga je foto's maken....
Heel veel foto's....
Dankzij de bijzonder vriendelijke en bereidwillige beheerder konden we de volgende dag nog eens terugkomen om in alle rust kiekjes te schieten. Kijk voor nog veel meer hele mooie urban exploring en industrieel erfgoed foto's hieronder in de slideshow:

Er gaat niets boven Groningen...

2011-06-06T06:52:00.007+02:00

Twee dagen op 'safari' in het Groningse land met Beuk en Jol. Geweldige gids, mooie muziek, heerlijk weer, goede gesprekken, veel kikkers en een bijzondere streek waar nog heel veel te ontdekken valt. Komende dagen meer over Gronigen. Hier alvast een voorproefje.

(Ger-i, voor jou ook genieten).

Exotisch wijntje

2011-06-03T09:30:00.004+02:00

Een wijngaard in de stralende zon, dat moet wel een vakantiekiekje zijn...

Maar nee: deze foto is gemaakt tijdens een ommetje in de directe omgeving van de Koekstad. De ooit zo exotische wijnranken rukken op naar onze streken. Zo werd afgelopen jaren deze wijngaard geopend bij de Hof van Twello, waar een zeer smakelijke witte wijn wordt gemaakt. Da's geen toeval: Oost-Nederland blijkt zeer geschikt voor de wijnbouw. Meer dan de helft van alle Nederlandse wijngaarden liggen in en rond de IJsselvallei. Wacht maar af, er komt een tijd dat het IJsselwijntje net zo bekend is als de Moezelwijnen.

Wil je me weghebben ofzo?

2011-05-29T10:13:00.002+02:00

Misschien is het een hele goede service voor toeristen die verdwalen in de wirwar van straatjes in de Koeksteedse binnenstad. Maar die dwingende toon...

pluk de dag!

2011-05-27T11:17:00.011+02:00

Taal en woorden hebben een grote impact op hoe we de wereld zien. Bovenstaand metalen kunstwerk is te vinden in Museum Insel Hombroich, een aanrader voor iedereen die houdt van kunst, natuur, fotgraferen en lekker wandelen. Gedenk te sterven of pluk de dag ?!?

Het lichaam van Clara gelezen en besproken met de boekenclub. Heel gaaf om met een fantastische groep verschillende vrouwen te praten over een boek en ervaringen te delen. In dit boek staat aan het eind een uitdrukking die Ka echt raakte: L'absence est le plus grand de tous les maux.(afwezigheid is de grootste van alle kwalen).

Betrokken zijn, contacten, huiskamerconcert met bijzondere mensen en lieve vriendin, genieten van omgeving en van elkaar. Verbazing en bewondering voelen over de groene felheid van de oogjes van deze langpootmug die zo mooi contrasteren met het verroeste ijzer... tevredenheid en trots over de foto :-)

Dit zijn Ka's inziens een goed tegenwicht voor afwezigheid...

En nieuwsgierigheid :-) deze foto's staan al sinds vorig weekend in de bloglijst, maar het blogje schoot nog niet zo op. Co was echt benieuwd naar de samenhang van deze foto's.

Co die wil leren... ervaren... maf kan doen... plezier kan maken... soms uit evenwicht is...

Zijn als een tuimelpoppetje, leven geeft je een duwtje maar gelukkig zit er genoeg gewicht in de billen van Ka en Co om na wat heen en weer gewiebeld te hebben weer stabiel te staan.
Keep on 'dancing' en Carpe Diem!

Reus in een klein drama

2011-05-26T19:16:00.010+02:00

Ka zag vanmorgen vroeg zomaar bij ons op de stoep deze indrukwekkende neushoornkever, één van de grootste insecten van Nederland. Bij nader beschouwing bleek zich echter een klein drama te hebben afgespeeld. De ongewervelde kolos had het afgelegd tegen de kleinere, maar veel talrijkere mieren. De mieren hadden hem gedood of verlamd en schoksgewijs werd de kleine gigant naar de mierenkolonie gesleept.

Wat ze daar met hun gepantserse snack wilden doen was niet helemaal duidelijk: de bordeauxrode minireus leek veel te groot voor de kolonie-ingang tussen de stoeptegels. Maar op één of andere manier kregen ze het toch voor elkaar. Toen Kaco vanavond weer ging kijken was de kever helemaal verdwenen.

Het Teylers Museum

2011-05-24T06:49:00.016+02:00

Pas geleden bezocht Kaco één van onze favoriete musea, het Teylers Museum in Haarlem. Als je van een museum houdt dat zelf ook een museumstuk is, een onoverzichtelijke pakhuis vol onbekende voorwerpen, nieuwe ontdekkingen en vooral verwondering, dan is het een heerlijke plek. Teylers werd in 1784 geopend als een wetenschappelijk instituut. Zoals dat in die tijd van Verlichting nog kon, moest het alles bieden wat amateuronderzoekers nodig hadden, maar niet zelf konden betalen: wetenschappelijke instrumenten, fossielen, gesteenten, maar ook schilderijen, penningen, grafiek en een mooie bibliotheek. Omdat het museum zijn onderzoeksfunctie geleidelijk verloor, is het in vrijwel originele 18e/19e eeuwse stijl bewaard gebleven, met onder meer een fraaie 18e eeuwse zaal ovale zaal en een mooie 19e eeuwse bibliotheek. Opvallend stuk in die bibliotheek is het 'kastje van Büch', waarin een doorsnede uit de verzamelingen van de overleden schrijver, eilandengek en manisch verzamelaar Boudewijn Büch tentoongesteld is, waaronder het beroemde 'dodo'-botje.Dankzij de riante erfenis van de Haarlemse fabrikant en bankier Pieter Teyler van der Hulst kon het Teylers Museum het beste materiaal van zijn tijd aanschaffen. Zo bezit het de grootste elektrificeermachine ter wereld. In een tijd dat elektriciteit iets nieuws was, gold de machine als een brandpunt van vernieuwende wetenschap, de CERN-deeltjesversneller van zijn tijd. Maar ook andere apparaten, zoals globes, paraboolspiegels voor acoustische experimenten, een apparaat om de beweging van de planeten te demonstreren en Co's favoriet: een 7 foot telescoop gebouwd door William Herschel, de 18e eeuwse astronoom, telescoopbouwer en musicus die in 1781 de planeet Uranus ontdekte (de eerste ontdekking van een planeet sinds de oudheid!). Eén van de vele topstukken uit de bibliotheekcollectie (naast werken van ondermeer Audubon, Diderot, Darwin, Blaeu, Von Humboldt en James Cook) is de complete eerste druk van de Description de l'Égypte, een verzamelwerk in 23(!) delen over het leven, de natuur en de oudheden van Egypte, samengesteld door geleerden die in 1798 met Napoleon mee waren gereisd tijdens zijn Egyptische veldtocht. De 200e verjaardag van Napoleons bezoek aan het Teylers Museum was de reden om een tentoonstelling te organiseren rond dit boekwerk, dat de basis vormde voor de Egyptologie. Wat Co vooral interesseerde was dat de tentoonstelling ook een overzicht gaf van wat er in de 18e eeuw over Egypte bekend was in Nederland. De foto hierboven geeft hier een redelijk compleet overzicht van: wat vage horrorfantasieën, een mummie in een doodkist op pootjes, een been van een andere mummie en enkele afbeeldingen van piramides, die overigens allemaal gebaseerd waren op de enige piramide die Europeanen kenden: de puntige piramide van Cestius in Rome. Bijna niets dus. Geen wonder dat de minutieuze beschrijvingen uit de Description de l'Égypte insloegen als een bom.

Het Teylers Museum is uniek, zeker in Nederland waar de meeste musea niet aan de 'restylingsdwang' hebben kunnen ontkomen. Geen wonder dat het museum in de top 100 van de belangrijkste Nederlandse monumenten staat en zelfs is voorgedragen voor de Werelderfgoedlijst.

NB: alle foto's zijn aanklikbaar voor een vergroting.

Gezien in Haarlem...

2011-05-23T22:13:00.007+02:00

Hoe noem je zoiets? Draadjes graffiti? Guerilla knitting? Wildbreien?

Update: het blijkt inderdaad guerilla knitting te heten. Kijk hier en hier voor blogs over dit fenomeen en heel veel afbeeldingen. Er blijken zelfs collectieven van wilde breisters te zijn, zoals Knit the City en Knitta Please. Misschien een idee ter navolging? Marsha? Krien? Iets voor jullie?